Shadaqah dari harta yang dicintai sehingga Umar menyerahkan hasil dari tanah Khaibar untuk shadaqah
Imam Ibnu Majah : 2387
حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ الْجَهْضَمِيُّ حَدَّثَنَا مُعْتَمِرُ بْنُ سُلَيْمَانَ عَنْ ابْنِ عَوْنٍ عَنْ نَافِعٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَ قَالَأَصَابَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ أَرْضًا بِخَيْبَرَ فَأَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَاسْتَأْمَرَهُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي أَصَبْتُ مَالًا بِخَيْبَرَ لَمْ أُصِبْ مَالًا قَطُّ هُوَ أَنْفَسُ عِنْدِي مِنْهُ فَمَا تَأْمُرُنِي بِهِ فَقَالَ إِنْ شِئْتَ حَبَّسْتَ أَصْلَهَا وَتَصَدَّقْتَ بِهَاقَالَ فَعَمِلَ بِهَا عُمَرُ عَلَى أَنْ لَا يُبَاعَ أَصْلُهَا وَلَا يُوهَبَ وَلَا يُورَثَ تَصَدَّقَ بِهَا لِلْفُقَرَاءِ وَفِي الْقُرْبَى وَفِي الرِّقَابِ وَفِي سَبِيلِ اللَّهِ وَابْنِ السَّبِيلِ وَالضَّيْفِ لَا جُنَاحَ عَلَى مَنْ وَلِيَهَا أَنْ يَأْكُلَهَا بِالْمَعْرُوفِ أَوْ يُطْعِمَ صَدِيقًا غَيْرَ مُتَمَوِّلٍ
hi byerile [Nashr bin Ali Al Jahdlami] u te, u hi byerile [Mu’tamir bin Sulaiman] ku suka eka [Ibn Aun] ku suka eka [Nafi’] ku suka eka [Ibn Umar] u te; Umar bin Al Khaththab u amukele xiphemu xa misava eKhaibar, kutani a ta eka Muprofeta sallallaahu ‘alaihi wasallam a kombela ntlhantlho. U tlhele a ku, ‘Oho Murhumiwa wa Allah, ndzi kume rifuwo hi xivumbeko xa xitandi xa misava eKhaibar, naswona a ndzi na nhundzu leyi ndzi yi tsakelaka ku tlula sweswo, kutani u ndzi lerisa ku endla yini?’. U te: ‘Loko u swi lava, tshama u khome tiko naswona ndzi kombela u nyika tinyiko ta tintswalo eka rona’. Ibn Umar u te, ‘Kutani Umar u endle sweswo, a nga xavisanga, a nga nyikelanga, naswona a nga tekanga ndzhaka ya misava. U nyike swisiwana, maxaka, fi sabilillah, Ibnu Sabil ni vaendzi tinyiko ta tintswalo. Naswona eka lava va yi hlayisaka, a nga ha yi dya na ma’ruf, kumbe a hungasa vanghana va yena handle ko yi xavisa.