Beliau meminta Abu Bakar ash-Shiddiq untuk menjadi imam shalat menggantikannya

Imam Ibnu Majah : 1225

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ إِسْرَائِيلَ عَنْ أَبِي إِسْحَقَ عَنْ الْأَرْقَمِ بْنِ شُرَحْبِيلَ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَلَمَّا مَرِضَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَرَضَهُ الَّذِي مَاتَ فِيهِ كَانَ فِي بَيْتِ عَائِشَةَ فَقَالَ ادْعُوا لِي عَلِيًّا قَالَتْ عَائِشَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ نَدْعُو لَكَ أَبَا بَكْرٍ قَالَ ادْعُوهُ قَالَتْ حَفْصَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ نَدْعُو لَكَ عُمَرَ قَالَ ادْعُوهُ قَالَتْ أُمُّ الْفَضْلِ يَا رَسُولَ اللَّهِ نَدْعُو لَكَ الْعَبَّاسَ قَالَ نَعَمْ فَلَمَّا اجْتَمَعُوا رَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَأْسَهُ فَنَظَرَ فَسَكَتَ فَقَالَ عُمَرُ قُومُوا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ جَاءَ بِلَالٌ يُؤْذِنُهُ بِالصَّلَاةِ فَقَالَ مُرُوا أَبَا بَكْرٍ فَلْيُصَلِّ بِالنَّاسِ فَقَالَتْ عَائِشَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَبَا بَكْرٍ رَجُلٌ رَقِيقٌ حَصِرٌ وَمَتَى لَا يَرَاكَ يَبْكِي وَالنَّاسُ يَبْكُونَ فَلَوْ أَمَرْتَ عُمَرَ يُصَلِّي بِالنَّاسِ فَخَرَجَ أَبُو بَكْرٍ فَصَلَّى بِالنَّاسِ فَوَجَدَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي نَفْسِهِ خِفَّةً فَخَرَجَ يُهَادَى بَيْنَ رَجُلَيْنِ وَرِجْلَاهُ تَخُطَّانِ فِي الْأَرْضِ فَلَمَّا رَآهُ النَّاسُ سَبَّحُوا بِأَبِي بَكْرٍ فَذَهَبَ لِيَسْتَأْخِرَ فَأَوْمَأَ إِلَيْهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَيْ مَكَانَكَ فَجَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجَلَسَ عَنْ يَمِينِهِ وَقَامَ أَبُو بَكْرٍ فَكَانَ أَبُو بَكْرٍ يَأْتَمُّ بِالنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالنَّاسُ يَأْتَمُّونَ بِأَبِي بَكْرٍ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ وَأَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ الْقِرَاءَةِ مِنْ حَيْثُ كَانَ بَلَغَ أَبُو بَكْرٍقَالَ وَكِيعٌ وَكَذَا السُّنَّةُ قَالَ فَمَاتَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي مَرَضِهِ ذَلِكَ

Esan digute [Ali bin Muhammad], esan digute [Waki'] [Isra'il-ek] [Abu Ishaq-ek] [Al Arqam Abu Isa Syurahbil-ek] [Ibn Abbas-ek] esan zuen: «Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam gaixo zegoenean eta heriotza eragin zion, Aisharen etxean zegoen. Esan zuen: «Deitu Ali nire aurrean agertzeko». Aisyah-ek esan zuen: «Alaren Mezularia, zer gertatuko litzateke Abu Bakr deituko bagenu?». Hark erantzun zuen: «Deitu». Hafshah-ek esan zuen: «Alaren Mezularia, zer gertatuko litzateke Umar deituko bagenu?». «Deitu». Umm Al Fadll-ek esan zuen: «Alaren Mezularia, zer gertatuko litzateke Al Abbas deituko bagenu?». Hark erantzun zuen: «Bai». Beraz, denak bildu zirenean, Rasulullah sallallahu 'alaihi wasallam burua altxatu zuen. Begiratu zien eta gero isilik geratu zen. Umarrek ere esan zuen: «Zutik zaudete denok Allahren Mezulariaren alde, sallallaahu 'alaihi wasallam». Orduan, Bilal etorri zen Allahren Mezulariari otoitz egiteko ordua iritsi zela jakinaraztera. Ondoren, esan zuen: «Agindu Abu Bakr-i jendea otoitzean gidatzeko». Zer gertatuko litzateke Umar herriaren otoitz-gidari bakarra balitz? Orduan, Abu Bakr atera eta jendearekin otoitz egin zuen, eta Rasulullah, sallallaahu 'alaihi wasallam, ere gorputzean freskatuta sentitu zen, bi gizonek lagunduta otoitz egitera atera zen arte, bere bi oinak lurrean ibiltzen ziren bitartean. Jendeak Allahren Mezulariaren presentzia ikusi zuenean, tasbih esan zuten Abu Bakr gogorarazteko, atzera egin arte. Hala ere, Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam-ek, benetan keinu egin zion zegoen tokian geratzeko. Rasulullah, sallallaahu 'alaihi wasallam, etorri eta bere eskuinaldean eseri zen, Abu Bakr zutik jarri zen. Abu Bakr-ek Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam-en apaizgoa jarraitu zuen, eta herriak Abu Bakr-en apaizgoa jarraitu zuen'. Ibn Abbas-ek esan zuen: 'Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam-ek Abu Bakr-ek irakurri zuen azken bertsoa. 'Wakik'-ek esan zuen: 'Hau da sunnah-a'. Ibn Abbas-ek esan zuen: 'Orduan, Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam gaixorik zegoela hil zen'.