Kenali tali atau kantongnya, umumkan 1 tahun, baru gunakan
इमाम तिर्मिधी : 1294
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرٍ الْحَنَفِيُّ أَخْبَرَنَا الضَّحَّاكُ بْنُ عُثْمَانَ حَدَّثَنِي سَالِمٌ أَبُو النَّضْرِ عَنْ بُسْرِ بْنِ سَعِيدٍ عَنْ زَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سُئِلَ عَنْ اللُّقَطَةِ فَقَالَ عَرِّفْهَا سَنَةً فَإِنْ اعْتُرِفَتْ فَأَدِّهَا وَإِلَّا فَاعْرِفْ وِعَاءَهَا وَعِفَاصَهَا وَوِكَاءَهَا وَعَدَدَهَا ثُمَّ كُلْهَا فَإِذَا جَاءَ صَاحِبُهَا فَأَدِّهَاقَالَ وَفِي الْبَاب عَنْ أُبَيِّ بْنِ كَعْبٍ وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو وَالْجَارُودِ بْنِ الْمُعَلَّى وَعِيَاضِ بْنِ حِمَارٍ وَجَرِيرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ زَيْدِ بْنِ خَالِدٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ قَالَ أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ أَصَحُّ شَيْءٍ فِي هَذَا الْبَابِ هَذَا الْحَدِيثُ وَقَدْ رُوِيَ عَنْهُ مِنْ غَيْرِ وَجْهٍ وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَغَيْرِهِمْ وَرَخَّصُوا فِي اللُّقَطَةِ إِذَا عَرَّفَهَا سَنَةً فَلَمْ يَجِدْ مَنْ يَعْرِفُهَا أَنْ يَنْتَفِعَ بِهَا وَهُوَ قَوْلُ الشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ وَإِسْحَقَ و قَالَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَغَيْرِهِمْ يُعَرِّفُهَا سَنَةً فَإِنْ جَاءَ صَاحِبُهَا وَإِلَّا تَصَدَّقَ بِهَا وَهُوَ قَوْلُ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْمُبَارَكِ وَهُوَ قَوْلُ أَهْلِ الْكُوفَةِ لَمْ يَرَوْا لِصَاحِبِ اللُّقَطَةِ أَنْ يَنْتَفِعَ بِهَا إِذَا كَانَ غَنِيًّا و قَالَ الشَّافِعِيُّ يَنْتَفِعُ بِهَا وَإِنْ كَانَ غَنِيًّا لِأَنَّ أُبَيَّ بْنَ كَعْبٍ أَصَابَ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صُرَّةً فِيهَا مِائَةُ دِينَارٍ فَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يُعَرِّفَهَا ثُمَّ يَنْتَفِعَ بِهَا وَكَانَ أُبَيٌّ كَثِيرَ الْمَالِ مِنْ مَيَاسِيرِ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَمَرَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يُعَرِّفَهَا فَلَمْ يَجِدْ مَنْ يَعْرِفُهَا فَأَمَرَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يَأْكُلَهَا فَلَوْ كَانَتْ اللُّقَطَةُ لَمْ تَحِلَّ إِلَّا لِمَنْ تَحِلُّ لَهُ الصَّدَقَةُ لَمْ تَحِلَّ لِعَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ لِأَنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ أَصَابَ دِينَارًا عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَعَرَّفَهُ فَلَمْ يَجِدْ مَنْ يَعْرِفُهُ فَأَمَرَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِأَكْلِهِ وَكَانَ لَا يَحِلُّ لَهُ الصَّدَقَةُ وَقَدْ رَخَّصَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ إِذَا كَانَتْ اللُّقَطَةُ يَسِيرَةً أَنْ يَنْتَفِعَ بِهَا وَلَا يُعَرِّفَهَا و قَالَ بَعْضُهُمْ إِذَا كَانَ دُونَ دِينَارٍ يُعَرِّفُهَا قَدْرَ جُمْعَةٍ وَهُوَ قَوْلُ إِسْحَقَ بْنِ إِبْرَاهِيمَ
हे आम्हाला [मुहम्मद बिन बसिश्‍यार] यांनी सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [अबू बक्र बिन अल-हनाफी] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [अदल द्लाहक बिन उथमान] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी मला [सलीम अबू अन-नद्र] यांनी [बुस्र बिन सा'द] यांच्याकडून सांगितले [ज़ैद बिन खालिद अल-जुहानी] यांच्याकडून की पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांना एकदा हरवलेल्या मालमत्तेबद्दल विचारले गेले, तेव्हा त्यांनी उत्तर दिले: "एक वर्षभर जाहीर करा; जर कोणी दावा केला, तर ते त्यांना परत द्या, पण जर कोणीही दावा केला नाही, तर त्या भांड्याची, त्यातील वस्तूंची, बांधणीच्या दोरीची आणि प्रमाणाची घोषणा करा. मग ते खर्च करा; जर मालक आला, तर ते परत करा." त्यांनी सांगितले: उबै बिन का'ब, अब्दुल्ला बिन अम्र, अल-जऱूद बिन अल-मु'अल्ला, 'इयाद बिन हिमर आणि जरीर बिन अब्दुल्ला यांच्याकडूनही या विषयावर तत्सम हदीस आहेत. अबू ईसा म्हणाले: झा'द बिन खालिदची हदीस या साखळीद्वारे हसन सहीह गारिब हदीस आहे. अहमद बिन हनबल यांनी मत मांडले: 'या विषयावरील सर्वात प्रामाणिक हदीस हीच आहे, आणि ती त्याच्याकडून दुसऱ्या साखळीद्वारेही कथित आहे. ही हदीस पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्या सहचार्‍यांमधील विद्वानांनुसार आणि इतरांनुसार कृतीसाठी मार्गदर्शक आहे; तथापि, जर एक वर्षभर सार्वजनिकपणे जाहीर केल्यानंतरही कोणीही दावेदार पुढे आला नाही, तर सापडलेली वस्तू वापरण्याची परवानगी त्यांनी दिली आहे.' हा अल्-शफीई, अहमद आणि इशाक यांचा दृष्टिकोन आहे. पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्या सहचार्‍यांपैकी काही विद्वानांचा आणि इतरांचा असा मत होता की मालक पुढे येईपर्यंत एक वर्ष जाहीर करणे आवश्यक आहे; परंतु जर मालक पुढे आला नाही, तर ते दान करावे. हे सुफ्यान अल-थौरी आणि अब्दुल्ला इब्न अल-मुबारक तसेच कुफा येथील विद्वानांचे मत आहे; परंतु त्यांचा असा विश्वास आहे की हरवलेली वस्तू शोधणाऱ्याला ती वापरण्याची परवानगी नाही जर तो श्रीमंत असेल. तथापि, अल-शफीई यांचे मत असे आहे की: तो श्रीमंत असला तरीही त्याचा वापर करू शकतो, कारण उबै इब्न का'ब यांनी पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्या काळात एकदा शंभर दीनार असलेली एक पिशवी सापडली होती. पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी त्यांना ती जाहीर करण्याचे आणि नंतर त्याचा वापर करण्याचे आदेश दिले, जरी उबै पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्या श्रीमंत सहचार्‍यांपैकी एक श्रीमंत माणूस होता. मग पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी त्याला जाहीर करण्यास सांगितले, परंतु कोणीही त्याचा दावा केला नाही, म्हणून पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी त्याला ते ठेवण्यास सांगितले. जर सापडलेली वस्तू फक्त दान स्वीकारण्याचा अधिकार असलेल्या लोकांसाठीच कायदेशीर असती, तर ती अली इब्न अबू तालिब यांच्यासाठीही कायदेशीर नसती, कारण अली इब्न अबू तालिब यांना एकदा पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्या काळात एक दीनार सापडला; त्यांनी त्याची घोषणा केली, परंतु कोणीही त्यावर दावा केला नाही, म्हणून पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी त्यांना तो खर्च करण्यास सांगितले, जरी तो जकात घेण्यास पात्र नव्हता. काही विद्वानांनी कमी किमतीची सापडलेली वस्तू जाहीर न करता वापरण्याची परवानगी दिली आहे. तर काहींच्या मते, जर सापडलेली वस्तू दीनार नसल्यास ती एका शुक्रवारच्या प्रवचनात जाहीर केली पाहिजे; हा इशाक बिन इब्राहिम यांचा मत आहे.