Wahai sekalian manusian, ucapkanlah, LAA ILAAHA ILLALLAH, niscaya kalian akan selamat

حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ أَبِي الْعَبَّاسِ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي الزِّنَادِ عَنْ أَبِيهِ قَالَ أَخْبَرَنِي رَجُلٌ يُقَالُ لَهُ رَبِيعَةُ بْنُ عَبَّادٍ مِنْ بَنِي الدِّيلِ وَكَانَ جَاهِلِيًّا قَالَ رَأَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ فِي سُوقِ ذِي الْمَجَازِ وَهُوَ يَقُولُ يَا أَيُّهَا النَّاسُ قُولُوا لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ تُفْلِحُوا وَالنَّاسُ مُجْتَمِعُونَ عَلَيْهِ وَوَرَاءَهُ رَجُلٌ وَضِيءُ الْوَجْهِ أَحْوَلُ ذُو غَدِيرَتَيْنِ يَقُولُ إِنَّهُ صَابِئٌ كَاذِبٌ يَتْبَعُهُ حَيْثُ ذَهَبَ فَسَأَلْتُ عَنْهُ فَذَكَرُوا لِي نَسَبَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالُوا لِي هَذَا عَمُّهُ أَبُو لَهَبٍ حَدَّثَنَا سُرَيْجٌ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي الزِّنَادِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ عَبَّادٍ الدُّؤَلِيِّ وَكَانَ جَاهِلِيًّا فَأَسْلَمَ قَالَ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ قَالَ فَقُلْتُ مَنْ هَذَا قَالَ هَذَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ وَهُوَ يَذْكُرُ النُّبُوَّةَ قُلْتُ مَنْ هَذَا الَّذِي يُكَذِّبُهُ قَالُوا هَذَا عَمُّهُ أَبُو لَهَبٍ قَالَ أَبُو الزِّنَادِ فَقُلْتُ لِرَبِيعَةَ بْنِ عَبَّادٍ إِنَّكَ يَوْمَئِذٍ كُنْتَ صَغِيرًا قَالَ لَا وَاللَّهِ إِنِّي يَوْمَئِذٍ لَأَعْقِلُ أَنِّي لَأَزْفِرُ الْقِرْبَةَ يَعْنِي أَحْمِلُهَا

سانوں دسیا اے [ابراہیم بن ابوالعباس] سانوں دسیا اے [عبد الرحمن بن ابوذ زیند] [اپنے والد] توں اوہنے آکھیا، مینوں اک بندے دے بارے دسیا اے جینوں عام طور تے بنی عدل توں [ربیعہ بن عباد] آکھیا جاندا اے تے اوہ اک اجیہا بندہ اے جیہنے جاہلیت دا دور لنگھیا اے، اوہنے آکھیا؛ جدوں میں حالے جہلیہ وچ ساں، میں اک واری ذول مجاز بازار وچ رسول اللہ صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم نوں ویکھیا سی. اس وقت آپ نے فرمایا: 'اے لوکو کہو، 'لاا اللہ اللہ، آپ ضرور نجات پاؤ گے'۔ اس لئی لوک اس دے آلے-دوآلے اکٹھے ہو گئے، جدکہ اس دے پچھے اک سوہنا چہرہ، جھکیاں اکھاں اتے دو حصیاں وچّ لٹے ہوئے والاں والا بندہ سی۔ اس آدمی نے کیہا، 'اوہ اک مرتد اے - اس نے اپنے وڈکیاں دا دھرم چھڈّ دتا - اتے جھوٹھا اے۔' اوہ بندہ ہمیشہ اوہدے مگر مگر جاندا سی۔ چنانچہ ميں نے پُچھیا کہ اوہ شخص کون اے تاں انہاں نے رسول اللہ صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم دے پیغام اُتے عمل کردے ہوئے کہیا کہ ایہ شخص انہاں دا چاچا یعنی ابو لہب ا‏‏ے۔ سانوں [سوریج] دسیا گیا اے [ابنو ابوزیند] نوں [اپنے والد] توں [ربیعہ بن عباد عبادی] توں دسیا گیا اے کہ اوہ اک اجیہا شخص سی جس نے دور جاہلیت دا تجربہ کیتا تے فیر اسلام قبول کیتا۔ اوہنے آکھیا؛ میں اک مرتبہ رسول اللہ صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم نو‏‏ں دیکھیا سی ، فیر انھاں نے وی حدیث دا تذکرہ کیتا سی ۔ ربیعہ نے آکھیا؛ میں پچھیا، 'ایہہ بندہ کون اے؟' اس نے جواب دتا، 'اوہ محمد بن عبداللہ بن عبدالمطلب'۔ اوہناں نے نبوت دا وی ذکر کیتا ۔ پھیر میں پھیر پچھیا، 'ایہہ بندہ کون اے جہڑا ہر ویلے انکار کردا رہندا اے؟' انہاں نے جواب دتا، 'ایہ شخص اس دا چاچا اے، یعنی ابو لہب'۔ ابو زیند نے آکھیا؛ میں ربیعہ بن عباد تو‏ں کہیا بے شک اس دن تو حالے چھوٹا سی ۔ اس نے جواب دتا، 'نہیں اللہ دی قسم۔' اوس دن میں بلوغت تے پہنچ گیا۔ میں اصل چ اک قربہ - پانی ذخیرہ کرن لئی اک چمڑے دا تھیلا - لے جان دے قابل ہو گیا واں۔'