Tidak malukah kamu kepada orang yang para Malaikat pun malu kepadanya? (Keutamaan Sifat Pemalu Utsman bin Affan)

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى وَيَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ وَقُتَيْبَةُ وَابْنُ حُجْرٍ قَالَ يَحْيَى بْنُ يَحْيَى أَخْبَرَنَا و قَالَ الْآخَرُونَ حَدَّثَنَا إِسْمَعِيلُ يَعْنُونَ ابْنَ جَعْفَرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي حَرْمَلَةَ عَنْ عَطَاءٍ وَسُلَيْمَانَ ابْنَيْ يَسَارٍ وَأَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّ عَائِشَةَ قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُضْطَجِعًا فِي بَيْتِي كَاشِفًا عَنْ فَخِذَيْهِ أَوْ سَاقَيْهِ فَاسْتَأْذَنَ أَبُو بَكْرٍ فَأَذِنَ لَهُ وَهُوَ عَلَى تِلْكَ الْحَالِ فَتَحَدَّثَ ثُمَّ اسْتَأْذَنَ عُمَرُ فَأَذِنَ لَهُ وَهُوَ كَذَلِكَ فَتَحَدَّثَ ثُمَّ اسْتَأْذَنَ عُثْمَانُ فَجَلَسَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَسَوَّى ثِيَابَهُ قَالَ مُحَمَّدٌ وَلَا أَقُولُ ذَلِكَ فِي يَوْمٍ وَاحِدٍ فَدَخَلَ فَتَحَدَّثَ فَلَمَّا خَرَجَ قَالَتْ عَائِشَةُ دَخَلَ أَبُو بَكْرٍ فَلَمْ تَهْتَشَّ لَهُ وَلَمْ تُبَالِهِ ثُمَّ دَخَلَ عُمَرُ فَلَمْ تَهْتَشَّ لَهُ وَلَمْ تُبَالِهِ ثُمَّ دَخَلَ عُثْمَانُ فَجَلَسْتَ وَسَوَّيْتَ ثِيَابَكَ فَقَالَ أَلَا أَسْتَحِي مِنْ رَجُلٍ تَسْتَحِي مِنْهُ الْمَلَائِكَةُ

আমাক [ইয়াহ্যা বিন য়াহ্যা] আৰু [য়াহ্যা বিন আয়ুব] আৰু [কুটাইবা] আৰু [ইবনে হুজৰ] কৈছে। [ইয়াহ্যা বিন ইয়াহ্যা] ক’লে; আমাক জনাইছে আনহাতে আন কিছুমানে কয়; আমাক [ইছমাইলে] অৰ্থাৎ ইবনে জাফৰে [আথা]ৰ পৰা [মুহাম্মাদ বিন আবু হৰমালাহ] আৰু [চুলাইমান] - ইয়াছাৰ আৰু [আবু চালামা বিন আব্দুৰ ৰহমান]ৰ দুজন পুত্ৰ যে [আইছিয়া] কৈছে; এসময়ত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লাম মোৰ ঘৰত উৰু বা দুয়োটা পোৱালি উন্মুক্ত কৰি শুই আছিল। বহুদিন নৌহওঁতেই আবু বক্ৰে আল্লাহৰ ৰাছুলৰ ওচৰত নিজৰ ঘৰত প্ৰৱেশৰ অনুমতি বিচাৰিলে। গতিকে আল্লাহৰ ৰাছুলে তেওঁক নিজৰ অৱস্থাত প্ৰৱেশ কৰি আড্ডা মাৰি থাকিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনালে - কিবা এটাৰ বিষয়ে -। তেতিয়া উমৰ বিন খাথ্থাব আহি আল্লাহৰ ৰাছুলৰ ওচৰত নিজৰ ঘৰত প্ৰৱেশৰ অনুমতি বিচাৰিলে। গতিকে আল্লাহৰ ৰাছুলে তেওঁক নিজৰ অৱস্থাত প্ৰৱেশ কৰি আড্ডা মাৰি থাকিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনালে - কিবা এটাৰ বিষয়ে -। তেতিয়া উছমান বিন আফফানে আহি তেওঁৰ ঘৰত সোমাবলৈ অনুমতি বিচাৰিলে। গতিকে নবীয়ে তেওঁক ভিতৰলৈ আহিবলৈ নিমন্ত্ৰণ জনাই বহাৰ অৱস্থা লৈ কাপোৰ সামঞ্জস্য কৰি ল’লে। মহম্মদে কৈছিল; সেইদিনা মই তেনেকৈ কোৱা নাছিলো। তেতিয়া উছমান সোমাই আহি লগে লগে তেওঁৰ লগত বিভিন্ন কথাৰ আড্ডা মাৰিলে। উছমান ঘৰৰ পৰা ওলাই যোৱাৰ পাছত আইছিয়াই সুধিলে; ‘হে আল্লাহৰ ৰাছুল, আগতে যেতিয়া আবু বকৰ ঘৰত প্ৰৱেশ কৰিছিল তেতিয়া আপুনি তেওঁক সম্ভাষণ জনাবলৈ খৰখেদা কৰা যেন দেখা নাছিল। তাৰ পিছত যেতিয়া উমৰ আহি সোমাই গ’ল, তেতিয়া আপুনি তেওঁক স্বাভাৱিকভাৱে সম্ভাষণ জনাইছিল। কিন্তু উছমান বিন আফফান আহি ঘৰত সোমাওঁতে আপুনি লগে লগে বিচনাৰ পৰা উঠি কাপোৰ সামঞ্জস্য কৰি থাকোঁতে লগে লগে বহিব পৰা অৱস্থা ল’লে। আচলতে এই সকলোবোৰৰ কি দোষ হে আল্লাহৰ ৰাছুল?' ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে উত্তৰ দিলে: ‘হে আইছিয়া, যিজনৰ প্ৰতি ফেৰেস্তাসকলেও লাজ অনুভৱ কৰে, তেওঁৰ প্ৰতি মই কেনেকৈ লাজ নাপাম?’।