Beliau meminta Abu Bakar ash-Shiddiq untuk menjadi imam shalat menggantikannya

Imam Ahmad : 22932

حَدَّثَنَا عَبْدُ الْأَعْلَى عَنْ مَعْمَرٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ لَمَّا مَرِضَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي بَيْتِ مَيْمُونَةَ فَاسْتَأْذَنَ نِسَاءَهُ أَنْ يُمَرَّضَ فِي بَيْتِي فَأَذِنَّ لَهُ فَخَرَجَ رَسُولُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُعْتَمِدًا عَلَى الْعَبَّاسِ وَعَلَى رَجُلٍ آخَرَ وَرِجْلَاهُ تَخُطَّانِ فِي الْأَرْضِ وَقَالَ عُبَيْدُ اللَّهِ فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ أَتَدْرِي مَنْ ذَلِكَ الرَّجُلُ هُوَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ وَلَكِنَّ عَائِشَةَ لَا تَطِيبُ لَهَا نَفْسًا قَالَ الزُّهْرِيُّ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ فِي بَيْتِ مَيْمُونَةَ لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ زَمْعَةَ مُرْ النَّاسَ فَلْيُصَلُّوا فَلَقِيَ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ فَقَالَ يَا عُمَرُ صَلِّ بِالنَّاسِ فَصَلَّى بِهِمْ فَسَمِعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَوْتَهُ فَعَرَفَهُ وَكَانَ جَهِيرَ الصَّوْتِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَلَيْسَ هَذَا صَوْتَ عُمَرَ قَالُوا بَلَى قَالَ يَأْبَى اللَّهُ جَلَّ وَعَزَّ ذَلِكَ وَالْمُؤْمِنُونَ مُرُوا أَبَا بَكْرٍ فَلْيُصَلِّ بِالنَّاسِ قَالَتْ عَائِشَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَبَا بَكْرٍ رَجُلٌ رَقِيقٌ لَا يَمْلِكُ دَمْعَهُ وَإِنَّهُ إِذَا قَرَأَ الْقُرْآنَ بَكَى قَالَ وَمَا قُلْتِ ذَلِكَ إِلَّا كَرَاهِيَةَ أَنْ يَتَأَثَّمَ النَّاسُ بِأَبِي بَكْرٍ أَنْ يَكُونَ أَوَّلَ مَنْ قَامَ مَقَامَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ مُرُوا أَبَا بَكْرٍ فَلْيُصَلِّ بِالنَّاسِ فَرَاجَعَتْهُ فَقَالَ مُرُوا أَبَا بَكْرٍ فَلْيُصَلِّ بِالنَّاسِ إِنَّكُمْ صَوَاحِبُ يُوسُفَ

اسان کي [عبد الاعليٰ] ٻڌايو آهي ته [معمر]، [عز زهري]، [عبيدالله بن عبدالله]، [عيسيه] چوي ٿي ته: جڏهن رسول الله صلي الله عليه وسلم ميمونه جي گهر ۾ بيمار هئا، ته انهن پنهنجي زالن کان منهنجي گهر ۾ علاج ڪرائڻ جي اجازت گهري ۽ انهن کي اجازت ڏني وئي. رسول الله صلي الله عليه وسلم عباس ۽ هڪ ٻئي شخص کي کڻي ٻاهر آيا، سندس ٻئي پير زمين تي لڙڪي رهيا هئا. عبدالله چيو؛ ابن عباس چيو؛ ڇا توهان کي خبر آهي ته ٻيو ماڻهو ڪير آهي؟ اهو علي بن ابو طالب هو، صرف عيسيه ان کي پسند نه ڪيو. الزهري پنهنجي تاريخ ۾ چيو آهي ته؛ رسول الله صلي الله عليه وسلم ميمونه جي گهر ۾ عبدالله بن زمعہ کي چيو؛ 'ماڻهن کي نماز پڙهڻ جو حڪم ڏيو'. عبدالله عمر بن الخطاب سان مليو ۽ چيو ته: اي عمر، ماڻهن جي امامت ڪر. عمر انهن کي نماز پڙهائي ته پوءِ رسول الله ﷺ انهن جو آواز ٻڌو ۽ سڃاڻي ورتو ته اهو ڪنهن جو آواز هو، عمر جي آواز بلند هئي، رسول الله ﷺ فرمايو؛ ڇا اهو عمر جو آواز ناهي؟ انهن جواب ڏنو؛ بلڪل صحيح. رسول الله ﷺ فرمايو؛ 'الله عزوجل ۽ مومن ان بابت بيزار هئا، ابو بڪر کي ماڻهن جي اڳواڻي ڪرڻ جو حڪم ڏنو. عائشه رضي الله عنها چيو؛ يا رسول الله ﷺ، ابو بڪر هڪ تمام حساس ماڻهو هو ۽ پنهنجا ڳوڙها روڪي نه سگهيو، جڏهن هو قرآن پڙهندو هو ته ضرور روئيندو هو. رسول الله ﷺ فرمايو؛ توهان اهو ان ڪري چيو جو توهان نه چاهيو ته ماڻهو ڏوهه محسوس ڪن ڇاڪاڻ ته ابو بڪر پهريون شخص هو جيڪو رسول الله ﷺ جي عهدي تي فائز ٿيو. هن چيو، "ابوبڪر کي ماڻهن جي اڳواڻي ڪرڻ جو حڪم ڏيو." مون کيس اهو ورجايو، ۽ هو اڃا به چوندو رهيو، "ابوبڪر کي حڪم ڪر ته ماڻهن جي اڳواڻي ڪري. توهان واقعي يوسف جا دوست آهيو."