Imam Ahmad : 13728
حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَقِيلٍ عَنْ جَابِرٍ قَالَ الظُّهْرُ كَاسْمِهَا وَالْعَصْرُ بَيْضَاءُ حَيَّةٌ وَالْمَغْرِبُ كَاسْمِهَا وَكُنَّا نُصَلِّي مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمَغْرِبَ ثُمَّ نَأْتِي مَنَازِلَنَا وَهِيَ عَلَى قَدْرِ مِيلٍ فَنَرَى مَوَاقِعَ النَّبْلِ وَكَانَ يُعَجِّلُ الْعِشَاءَ وَيُؤَخِّرُ وَالْفَجْرُ كَاسْمِهَا وَكَانَ يُغَلِّسُ بِهَا
Esan digute [Waki'] [Sufyan]-tik [Abdullah bin Muhammad bin 'Aqil] [Jabir]-etik esan; zhuhur izenak dioen bezala, asr oraindik zuri distiratsua denean, maghrib izenak dioen bezala. Magrib otoitza otoitz egin genuen Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ekin, gero gure etxera iritsi ginen milia batera, eta oraindik gezi-daraka ikusten genuen, batzuetan Isha azkartu zuen eta amaitu zuen, egunsentiko otoitza deitzen den bezala, oraindik guztiz ilun zegoenean egin zuen.