Imam Ahmad : 13728
حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَقِيلٍ عَنْ جَابِرٍ قَالَ الظُّهْرُ كَاسْمِهَا وَالْعَصْرُ بَيْضَاءُ حَيَّةٌ وَالْمَغْرِبُ كَاسْمِهَا وَكُنَّا نُصَلِّي مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمَغْرِبَ ثُمَّ نَأْتِي مَنَازِلَنَا وَهِيَ عَلَى قَدْرِ مِيلٍ فَنَرَى مَوَاقِعَ النَّبْلِ وَكَانَ يُعَجِّلُ الْعِشَاءَ وَيُؤَخِّرُ وَالْفَجْرُ كَاسْمِهَا وَكَانَ يُغَلِّسُ بِهَا
A fen erenikich [Waki’] seni [Sufyan] seni [Apdullah] seni [Jabir] a apasa; zhuhur usun ewe it a affata, asr nupwen a chuen saramaram pwechepwech, maghrib usun ewe it a affata. Aua iotek ewe iotekin maghrib ren Rasulullah sallallaahu ‘alaihi wasallam mwirin aua feito ngeni imwem we eu mwail towauan, me aua chuen tongeni kuna ewe arrow a fitikoko, fan ekkoch a mwittir Isha’ me awesi, ewe iotek lekuniol ussun chok a iteni, a fori lupwen a chuen unusen rochopwak.