حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ عَنْ أَنَسٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَزَا خَيْبَرَ فَصَلَّيْنَا عِنْدَهَا صَلَاةَ الْغَدَاةِ بِغَلَسٍ فَرَكِبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَرَكِبَ أَبُو طَلْحَةَ وَأَنَا رَدِيفُ أَبِي طَلْحَةَ فَأَجْرَى نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي زُقَاقِ خَيْبَرَ وَإِنَّ رُكْبَتَيَّ لَتَمَسُّ فَخِذَيْ نَبِيِّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَانْحَسَرَ الْإِزَارُ عَنْ فَخِذَيْ نَبِيِّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِنِّي لَأَرَى بَيَاضَ فَخِذَيْ نَبِيِّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمَّا دَخَلَ الْقَرْيَةَ قَالَ اللَّهُ أَكْبَرُ خَرِبَتْ خَيْبَرُ إِنَّا إِذَا نَزَلْنَا بِسَاحَةِ قَوْمٍ فَسَاءَ صَبَاحُ الْمُنْذَرِينَ قَالَهَا ثَلَاثَ مِرَارٍ قَالَ وَقَدْ خَرَجَ الْقَوْمُ إِلَى أَعْمَالِهِمْ فَقَالُوا مُحَمَّدٌ قَالَ عَبْدُ الْعَزِيزِ وَقَالَ بَعْضُ أَصْحَابِنَا الْخُمُسُ قَالَ فَأَصَبْنَاهَا عَنْوَةً فَجُمِعَ السَّبْيُ قَالَ فَجَاءَ دِحْيَةُ فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ أَعْطِنِي جَارِيَةً مِنْ السَّبْيِ قَالَ اذْهَبْ فَخُذْ جَارِيَةً قَالَ فَأَخَذَ صَفِيَّةَ بِنْتَ حُيَيٍّ فَجَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَعْطَيْتَ دِحْيَةَ صَفِيَّةَ بِنْتَ حُيَيٍّ سَيِّدَةَ قُرَيْظَةَ وَالنَّضِيرِ وَاللَّهِ مَا تَصْلُحُ إِلَّا لَكَ فَقَالَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ادْعُوهُ بِهَا فَجَاءَ بِهَا فَلَمَّا نَظَرَ إِلَيْهَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ خُذْ جَارِيَةً مِنْ السَّبْيِ غَيْرَهَا ثُمَّ إِنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَعْتَقَهَا وَتَزَوَّجَهَا فَقَالَ لَهُ ثَابِتٌ يَا أَبَا حَمْزَةَ مَا أَصْدَقَهَا قَالَ نَفْسَهَا أَعْتَقَهَا وَتَزَوَّجَهَا حَتَّى إِذَا كَانَ بِالطَّرِيقِ جَهَّزَتْهَا أُمُّ سُلَيْمٍ فَأَهْدَتْهَا لَهُ مِنْ اللَّيْلِ وَأَصْبَحَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَرُوسًا فَقَالَ مَنْ كَانَ عِنْدَهُ شَيْءٌ فَلْيَجِئْ بِهِ وَبَسَطَ نِطَعًا فَجَعَلَ الرَّجُلُ يَجِيءُ بِالْأَقِطِ وَجَعَلَ الرَّجُلُ يَجِيءُ بِالتَّمْرِ وَجَعَلَ الرَّجُلُ يَجِيءُ بِالسَّمْنِ قَالَ وَأَحْسِبُهُ قَدْ ذَكَرَ السَّوِيقَ قَالَ فَحَاسُوا حَيْسًا وَكَانَتْ وَلِيمَةَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

Esan digu [Isma'il] esan, esan digu [Abdul Aziz] [Anas] esan; 'Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam-ek behin erasotu zuen Khaibar, orduan goizean oso ilun zegoen goizeko otoitza otoitz egin genuen, gero Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam Abu Talhah-ren ibilgailu berean ibili zen, eta ni neu Abu Talhah-ren atzealdean nengoen. Allah sallallaahu 'alaihi wasallam profetak bere ibilgailua gidatu zuen Khaibarko kale estuetatik nire belaunak sallallaahu 'alaihi wasallam profetaren izterrak ukitu arte bere sarong sallallaahu 'alaihi wasallam profetaren izterretan agerian gelditu zen arte. Izan ere, Allah sallallaahu 'alaihi wasallam profetaren izter zuriak ikusi ahal izan nituen. Beraz, herrira sartu zenean esan zuen: 'Allahu Akbar, Khaibar suntsitu egin da, herri bat okupatzen badugu goizean txarra izango da abisua jaso duten pertsonentzat'. Hau hiru aldiz errepikatu zuen. Anasek esan zuen; «Orduan Khaibarkoek etxetik alde egin zuten lanera, orduan esan zuten; 'Muhammad!' Abdul Azizek esan zuen; Gure lagun batzuek esan zuten; «Bosgarren bat», esan zuen Anasek; «Erresistentziarekin lortu genuen, gero presoak bildu ziren», esan zuen Anasek; «Orduan Dihyah etorri zen, esan zuen; "O Nabiyullah, emadazu jariah bat - emakume esklaboa - gatibu hauetatik". Esan zuen: 'Zoaz eta hartu norbait hari'. Anasek esan zuen; 'Orduan Shafiyyah bint Huyai hartu zuen, orduan gizon bat etorri zitzaion eta esan zion; 'O Allahren mezularia, Dihyah Shafiyyah bint Huyai eman zenion, Quraizhah eta Nadlir banu-ren buruzagia! Ala esanez, zuei ematea baino ez du merezi'. Beraz, Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam-ek esan zuen: "Deitu Shafiyyah ekartzen", orduan Dihyah etorri zen Shafiyyah bint Huyai ekartzen. Eta sallallahu 'alaihi wasallam profetak Shafiyyah ikusi zuenean Dihyah-i esan zion: "Hartu Jariah Shafiyyah ez den gatibu horietatik". Horren ondoren, Allah sallallaahu profetak 'alaihi wasallam askatu zuen Shafiyyah eta ezkondu zen'. Orduan Thabitek Anasi galdetu zion; 'O Abu Hamza, zer da dotea?' erantzun zuen; «Berak, askatu zuen eta gero ezkondu egin zen, beraz, errepidean Umm Sulaimek Shafiyyah osatu zuen eta arratsaldean eman zion. Beraz, goizean andregai egin zenean, esan zuen: 'Zerbait duenak, ekar dezala', eta oihala zabaldu zuen. Horren ostean, norbaitek esne lehorra ekarri zuen, norbaitek datilak eta beste batek ghee. Abdul Azizek esan zuen; «Uste dut Anasek sawiq ere aipatu zuela -gari-irinarekin egindako janaria-», esan zuen Anasek; «Gero hais egiten zuten -datil, irina eta ghee nahasketa batekin egindako janaria-, eta horrela zen Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam'-en walimah-a.