Al Muhaimin

Imam Ahmad : 10566

حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ حَدَّثَنَا أَبُو بِشْرٍ عَنْ أَبِي نَضْرَةَ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ أَنَّ رَجُلًا مِنْ الْأَنْصَارِ كَانَتْ بِهِ حَاجَةٌ فَقَالَ لَهُ أَهْلُهُ ائْتِ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَاسْأَلْهُ فَأَتَاهُ وَهُوَ يَخْطُبُ وَهُوَ يَقُولُ مَنْ اسْتَعَفَّ أَعَفَّهُ اللَّهُ وَمَنْ اسْتَغْنَى أَغْنَاهُ اللَّهُ وَمَنْ سَأَلَنَا فَوَجَدْنَا لَهُ أَعْطَيْنَاهُ قَالَ فَذَهَبَ وَلَمْ يَسْأَلْ

Беҙгә [Хөсәйем] әйтте; беҙгә [Әбү Бисир] [Әбү Нәҙрәнән] [Әбү Сәғиттән] әйтте; Бер ансар кешеһе булған, уның ашығыс ихтыяжы булған, шуға күрә уның ғаиләһе уға Пәйғәмбәребеҙгә барырға кәңәш иткән; уның янына килеп, унан нимәлер һора, — шунан ул вәғәз һөйләгән Аллаһ Илсеһенә ашыҡты, ул әйтте: «Кем үҙен ҡайғырта - ялбармай - тимәк, Аллаһ уны ҡарар, һәм кемдең етә, Аллаһ уны ризыҡландырыр, һәм кем беҙҙән һорай һәм беҙҙә уны һораған нәмә бар А Кху гид уға, беҙ буласаҡбыҙ'; — Шунан һорамай ғына китте.