حَدَّثَنَا سُرَيْجٌ يَعْنِي ابْنَ النُّعْمَانِ وَحَدَّثَنَا أَبُو مَعْشَرٍ عَنْ أَبِي وَهْبٍ مَوْلَى أَبِي هُرَيْرَةَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ حُرِّمَتْ الْخَمْرُ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمَدِينَةَ وَهُمْ يَشْرَبُونَ الْخَمْرَ وَيَأْكُلُونَ الْمَيْسِرَ فَسَأَلُوا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْهُمَا فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَى نَبِيِّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ { يَسْأَلُونَكَ عَنْ الْخَمْرِ وَالْمَيْسِرِ قُلْ فِيهِمَا إِثْمٌ كَبِيرٌ وَمَنَافِعُ لِلنَّاسِ وَإِثْمُهُمَا أَكْبَرُ مِنْ نَفْعِهِمَا } إِلَى آخِرِ الْآيَةِ فَقَالَ النَّاسُ مَا حَرَّمَ عَلَيْنَا إِنَّمَا قَالَ { فِيهِمَا إِثْمٌ كَبِيرٌ } وَكَانُوا يَشْرَبُونَ الْخَمْرَ حَتَّى إِذَا كَانَ يَوْمٌ مِنْ الْأَيَّامِ صَلَّى رَجُلٌ مِنْ الْمُهَاجِرِينَ أَمَّ أَصْحَابَهُ فِي الْمَغْرِبِ خَلَطَ فِي قِرَاءَتِهِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ فِيهَا آيَةً أَغْلَظَ مِنْهَا { يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَقْرَبُوا الصَّلَاةَ وَأَنْتُمْ سُكَارَى حَتَّى تَعْلَمُوا مَا تَقُولُونَ } وَكَانَ النَّاسُ يَشْرَبُونَ حَتَّى يَأْتِيَ أَحَدُهُمْ الصَّلَاةَ وَهُوَ مُفِيقٌ ثُمَّ أُنْزِلَتْ آيَةٌ أَغْلَظُ مِنْ ذَلِكَ { يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّمَا الْخَمْرُ وَالْمَيْسِرُ وَالْأَنْصَابُ وَالْأَزْلَامُ رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّيْطَانِ فَاجْتَنِبُوهُ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ } فَقَالُوا انْتَهَيْنَا رَبَّنَا فَقَالَ النَّاسُ يَا رَسُولَ اللَّهِ نَاسٌ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَوْ مَاتُوا عَلَى فُرُشِهِمْ كَانُوا يَشْرَبُونَ الْخَمْرَ وَيَأْكُلُونَ الْمَيْسِرَ وَقَدْ جَعَلَهُ اللَّهُ رِجْسًا وَمِنْ عَمَلِ الشَّيْطَانِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ { لَيْسَ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ جُنَاحٌ فِيمَا طَعِمُوا إِذَا مَا اتَّقَوْا وَآمَنُوا } إِلَى آخِرِ الْآيَةِ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَوْ حُرِّمَتْ عَلَيْهِمْ لَتَرَكُوهَا كَمَا تَرَكْتُمْ

Esan digute [Suraij] - hots, Ibn An Nu'man - esan zuen; eta esan zigun [Abu Ma'syar] [Abu Wahb Abu Hurairah-en zerbitzaria] [Abu Hurairah]etik esan zuen; «Hiru aldiz debekatuta dago Khamer; Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam Medinara iritsi zenean jendea oraindik ardoa edaten ari zen eta jokoaren emaitzak jaten ari ziren, orduan Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam biei buruz galdetu zioten, orduan Allahk bere sallallaahu 'alaihi wasallam profetari bertso bat agerian utzi zion: 'Ardoari eta jokoei buruz galdetu dizute. Esan: «Bietan bekatu handia dago eta gizakientzat onuraren bat, baina bien bekatua onura baino handiagoa da» bertsoaren amaiera arte. Orduan jendeak esan zuen; 'Alak ez zuen debekatu, baina Allahk bakarrik esan zuen: 'Bietan bekatu handia dago' eta oraindik ardoa edaten ari ziren egun batean bere lagunak arratsaldeko otoitzean gidatzen zituen muhajirin bat egon zen arte eta bere irakurketa asko oker zeuden arte, orduan Allah-k horri buruzko bertsoa agerian utzi zuen: 'Oi sinesten duzuenok, ez egin otoitz mozkortuta zauden bitartean, esaten ari zaren bitartean'. Beraz, jendeak khamer edaten jarraitu zuen, otoitzerako ordua iritsi zenean bere onera itzuli zen arte. Gero, bertso enfatikoago bat etorri zen: «Oi sinesten duzuenok, benetan - ardoa edatea, jokoa, - idoloei sakrifizioak egitea, geziekin zortea ateratzea, deabruaren ekintzen artean daude. Beraz, urrun zaitez ekintza horietatik, zorte ona izan dezazun' Orduan esan zuten; Orduan, esan zuten: «Gelditu ginen, gure Jauna; 'O Allahren mezularia, badaude jihad eremuan eroritako pertsona batzuk eta oheetan hil direnak ere badaude, eta oraindik ardoa edaten eta jokoaren irabaziak jaten ari dira, Ala biak zikindu dituen arren eta deabruaren ekintzak barne?' Beraz, Allah-k bertsoa agerian utzi zuen: "Ez dago bekaturik sinisten dutenentzat eta egintza zuzenak egiten dituztenentzat, aurretik jandako janaria jaten dutelako, jainkozaleak badira eta sinesten badute". bertsoa amaitu arte. Orduan, sallallahu 'alaihi wasallam profetak esan zuen: 'Debekatua izan balitz, zuk utzi duzun bezala utziko zuten'.