Munculnya Dajjal

Imam Ahmad : 6586

حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ يَعْنِي ابْنَ عُلَيَّةَ أَخْبَرَنَا أَبُو حَيَّانَ عَنْ أَبِي زُرْعَةَ بْنِ عَمْرِو بْنِ جَرِيرٍ قَالَ جَلَسَ ثَلَاثَةُ نَفَرٍ مِنْ الْمُسْلِمِينَ إِلَى مَرْوَانَ بِالْمَدِينَةِ فَسَمِعُوهُ وَهُوَ يُحَدِّثُ فِي الْآيَاتِ أَنَّ أَوَّلَهَا خُرُوجُ الدَّجَّالِ قَالَ فَانْصَرَفَ النَّفَرُ إِلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو فَحَدَّثُوهُ بِالَّذِي سَمِعُوهُ مِنْ مَرْوَانَ فِي الْآيَاتِ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ لَمْ يَقُلْ مَرْوَانُ شَيْئًا قَدْ حَفِظْتُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي مِثْلِ ذَلِكَ حَدِيثًا لَمْ أَنْسَهُ بَعْدُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ إِنَّ أَوَّلَ الْآيَاتِ خُرُوجًا طُلُوعَ الشَّمْسِ مِنْ مَغْرِبِهَا وَخُرُوجُ الدَّابَّةِ ضُحًى فَأَيَّتُهُمَا كَانَتْ قَبْلَ صَاحِبَتِهَا فَالْأُخْرَى عَلَى أَثَرِهَا ثُمَّ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ وَكَانَ يَقْرَأُ الْكُتُبَ وَأَظُنُّ أُولَاهَا خُرُوجًا طُلُوعَ الشَّمْسِ مِنْ مَغْرِبِهَا وَذَلِكَ أَنَّهَا كُلَّمَا غَرَبَتْ أَتَتْ تَحْتَ الْعَرْشِ فَسَجَدَتْ وَاسْتَأْذَنَتْ فِي الرُّجُوعِ فَأُذِنَ لَهَا فِي الرُّجُوعِ حَتَّى إِذَا بَدَا لِلَّهِ أَنْ تَطْلُعَ مِنْ مَغْرِبِهَا فَعَلَتْ كَمَا كَانَتْ تَفْعَلُ أَتَتْ تَحْتَ الْعَرْشِ فَسَجَدَتْ فَاسْتَأْذَنَتْ فِي الرُّجُوعِ فَلَمْ يُرَدَّ عَلَيْهَا شَيْءٌ ثُمَّ تَسْتَأْذِنُ فِي الرُّجُوعِ فَلَا يُرَدُّ عَلَيْهَا شَيْءٌ ثُمَّ تَسْتَأْذِنُ فَلَا يُرَدُّ عَلَيْهَا شَيْءٌ حَتَّى إِذَا ذَهَبَ مِنْ اللَّيْلِ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَذْهَبَ وَعَرَفَتْ أَنَّهُ إِنْ أُذِنَ لَهَا فِي الرُّجُوعِ لَمْ تُدْرِكْ الْمَشْرِقَ قَالَتْ رَبِّ مَا أَبْعَدَ الْمَشْرِقَ مَنْ لِي بِالنَّاسِ حَتَّى إِذَا صَارَ الْأُفُقُ كَأَنَّهُ طَوْقٌ اسْتَأْذَنَتْ فِي الرُّجُوعِ فَيُقَالُ لَهَا مِنْ مَكَانِكِ فَاطْلُعِي فَطَلَعَتْ عَلَى النَّاسِ مِنْ مَغْرِبِهَا ثُمَّ تَلَا عَبْدُ اللَّهِ هَذِهِ الْآيَةَ { يَوْمَ يَأْتِي بَعْضُ آيَاتِ رَبِّكَ لَا يَنْفَعُ نَفْسًا إِيمَانُهَا لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيمَانِهَا خَيْرًا }

Беҙгә [Исмәғил бин Ибраһимға] - атап әйткәндә, Ибн Үләййәгә - әйтелгән; беҙгә [Әбү Хәййәнгә] [Әбү Зүрә бин Әмру бин Джарирҙан] вәғәзләне, ул әйтте; Мәҙинә ҡалаһында Мәрүән алдында йыйылышта мосолман йәмәғәтенән өс кеше ултыра ине, улар өсөһө лә уның донъяның ахыр билдәләре тураһында һөйләгәнен тыңланы, иң беренсе булып Дәджәлдең барлыҡҡа килгәне тураһында һөйләне. Ул әйтә; шуға күрә улар Ғабдулла бин Әмрүгә сығып, Мәрүәндән ишеткән донъяның ахыр билдәләре тураһында һөйләнеләр. Шулай итеп, [Ғабдулла] әйтте; Ысынында, Мәрүән пәйғәмбәребеҙҙән ятлап алған һүҙҙәремде донъяның ахырыу билдәләре тураһында әйтмәгән. Ятлағандан бирле онотмаған хәҙис был. Мин Пәйғәмбәребеҙҙең саллаллаһу ғәләйһис-сәләмдең былай тигәнен ишеттем: «Ысынлап та, беренсе булып күренәсәк билдә – ҡояштың көнбайыштан сығыуы, ә Дәджәл иртәрәк ваҡытта сығасаҡ, шуға күрә икеһенең ҡайһыһы икенсеһенән алда сыҡһа, мотлаҡ унан һуң сығасаҡ». Шунан Ғабдулла әйтте; ә шул ваҡытта ул китапты уҡып ултыра ине: мин уйланым, иң беренсе ҡояштың көнбайыштан сығыуы сығыр, сөнки ул байыған һайын Тәхет аҫтына килә, шунан сәждәгә китә һәм тағы ла ҡайтырға рөхсәт һорай, шунан һуң уға ҡайтырға рөхсәт бирелә. Шулай итеп, әгәр ҙә Аллаһ Тәғәлә ҡояш байыған яҡтан ҡалҡыу ваҡытын күрһә, ул ҡылған кеүек эшләр ине. Ул Арыс аҫтына килеп төшә, шунан сәждәгә китә һәм ҡайтырға рөхсәт һорай, әммә бер ниндәй ҙә яуап алмай. Шунан ҡайтырға тағы ла рөхсәт һораны, әммә яуап булманы. Шунан тағы ла рөхсәт һораны, яуап булманы. Шулай итеп, төн үткәс, Аллаһ ихтыяры менән төн үткәс, ул аңланы: әгәр Аллаһ уға ҡайтырға рөхсәт бирһә, ҡайтмаҫ ине. Ул әйтә; Эй, Рабб, ..... шул саҡта уға әйтелде: һинең урыныңдан ул ҡалҡып сығасаҡ. Шулай итеп, халыҡҡа көнбайыштан ҡояш сыҡты. Шунан Ғабдулла был аятты уҡыны: «Раббыңдан аят килгән көндө, быға тиклем иман килтермәгән йәки иман осоронда яҡшылыҡҡа тырышмаған кешенең үҙенә ышаныуы башҡаса файҙалы булмаясаҡ».