Al Alim

Imam Ahmad : 2024

حَدَّثَنَا يَزِيدُ أَخْبَرَنَا عَبَّادُ بْنُ مَنْصُورٍ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ { وَالَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَنَاتِ ثُمَّ لَمْ يَأْتُوا بِأَرْبَعَةِ شُهَدَاءَ فَاجْلِدُوهُمْ ثَمَانِينَ جَلْدَةً وَلَا تَقْبَلُوا لَهُمْ شَهَادَةً أَبَدًا } قَالَ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ وَهُوَ سَيِّدُ الْأَنْصَارِ أَهَكَذَا نَزَلَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا مَعْشَرَ الْأَنْصَارِ أَلَا تَسْمَعُونَ إِلَى مَا يَقُولُ سَيِّدُكُمْ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ لَا تَلُمْهُ فَإِنَّهُ رَجُلٌ غَيُورٌ وَاللَّهِ مَا تَزَوَّجَ امْرَأَةً قَطُّ إِلَّا بِكْرًا وَمَا طَلَّقَ امْرَأَةً لَهُ قَطُّ فَاجْتَرَأَ رَجُلٌ مِنَّا عَلَى أَنْ يَتَزَوَّجَهَا مِنْ شِدَّةِ غَيْرَتِهِ فَقَالَ سَعْدٌ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي لَأَعْلَمُ أَنَّهَا حَقٌّ وَأَنَّهَا مِنْ اللَّهِ تَعَالَى وَلَكِنِّي قَدْ تَعَجَّبْتُ أَنِّي لَوْ وَجَدْتُ لَكَاعًا تَفَخَّذَهَا رَجُلٌ لَمْ يَكُنْ لِي أَنْ أَهِيجَهُ وَلَا أُحَرِّكَهُ حَتَّى آتِيَ بِأَرْبَعَةِ شُهَدَاءَ فَوَاللَّهِ لَا آتِي بِهِمْ حَتَّى يَقْضِيَ حَاجَتَهُ قَالَ فَمَا لَبِثُوا إِلَّا يَسِيرًا حَتَّى جَاءَ هِلَالُ بْنُ أُمَيَّةَ وَهُوَ أَحَدُ الثَّلَاثَةِ الَّذِينَ تِيبَ عَلَيْهِمْ فَجَاءَ مِنْ أَرْضِهِ عِشَاءً فَوَجَدَ عِنْدَ أَهْلِهِ رَجُلًا فَرَأَى بِعَيْنَيْهِ وَسَمِعَ بِأُذُنَيْهِ فَلَمْ يَهِجْهُ حَتَّى أَصْبَحَ فَغَدَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي جِئْتُ أَهْلِي عِشَاءً فَوَجَدْتُ عِنْدَهَا رَجُلًا فَرَأَيْتُ بِعَيْنَيَّ وَسَمِعْتُ بِأُذُنَيَّ فَكَرِهَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا جَاءَ بِهِ وَاشْتَدَّ عَلَيْهِ وَاجْتَمَعَتْ الْأَنْصَارُ فَقَالُوا قَدْ ابْتُلِينَا بِمَا قَالَ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ الْآنَ يَضْرِبُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هِلَالَ بْنَ أُمَيَّةَ وَيُبْطِلُ شَهَادَتَهُ فِي الْمُسْلِمِينَ فَقَالَ هِلَالٌ وَاللَّهِ إِنِّي لَأَرْجُو أَنْ يَجْعَلَ اللَّهُ لِي مِنْهَا مَخْرَجًا فَقَالَ هِلَالٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي قَدْ أَرَى مَا اشْتَدَّ عَلَيْكَ مِمَّا جِئْتُ بِهِ وَاللَّهُ يَعْلَمُ إِنِّي لَصَادِقٌ وَ وَاللَّهِ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُرِيدُ أَنْ يَأْمُرَ بِضَرْبِهِ إِذْ أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْوَحْيَ وَكَانَ إِذَا نَزَلَ عَلَيْهِ الْوَحْيُ عَرَفُوا ذَلِكَ فِي تَرَبُّدِ جِلْدِهِ يَعْنِي فَأَمْسَكُوا عَنْهُ حَتَّى فَرَغَ مِنْ الْوَحْيِ فَنَزَلَتْ { وَالَّذِينَ يَرْمُونَ أَزْوَاجَهُمْ وَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ شُهَدَاءُ إِلَّا أَنْفُسُهُمْ فَشَهَادَةُ أَحَدِهِمْ } الْآيَةَ فَسُرِّيَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ أَبْشِرْ يَا هِلَالُ فَقَدْ جَعَلَ اللَّهُ لَكَ فَرَجًا وَمَخْرَجًا فَقَالَ هِلَالٌ قَدْ كُنْتُ أَرْجُو ذَاكَ مِنْ رَبِّي عَزَّ وَجَلَّ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرْسِلُوا إِلَيْهَا فَأَرْسَلُوا إِلَيْهَا فَجَاءَتْ فَقَرَأَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَيْهِمَا وَذَكَّرَهُمَا وَأَخْبَرَهُمَا أَنَّ عَذَابَ الْآخِرَةِ أَشَدُّ مِنْ عَذَابِ الدُّنْيَا فَقَالَ هِلَالٌ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَقَدْ صَدَقْتُ عَلَيْهَا فَقَالَتْ كَذَبَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَاعِنُوا بَيْنَهُمَا فَقِيلَ لِهِلَالٍ اشْهَدْ فَشَهِدَ أَرْبَعَ شَهَادَاتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنْ الصَّادِقِينَ فَلَمَّا كَانَ فِي الْخَامِسَةِ قِيلَ يَا هِلَالُ اتَّقِ اللَّهَ فَإِنَّ عَذَابَ الدُّنْيَا أَهْوَنُ مِنْ عَذَابِ الْآخِرَةِ وَإِنَّ هَذِهِ الْمُوجِبَةُ الَّتِي تُوجِبُ عَلَيْكَ الْعَذَابَ فَقَالَ وَاللَّهِ لَا يُعَذِّبُنِي اللَّهُ عَلَيْهَا كَمَا لَمْ يَجْلِدْنِي عَلَيْهَا فَشَهِدَ فِي الْخَامِسَةِ أَنَّ لَعْنَةَ اللَّهِ عَلَيْهِ إِنْ كَانَ مِنْ الْكَاذِبِينَ ثُمَّ قِيلَ لَهَا اشْهَدِي أَرْبَعَ شَهَادَاتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنْ الْكَاذِبِينَ فَلَمَّا كَانَتْ الْخَامِسَةُ قِيلَ لَهَا اتَّقِ اللَّهَ فَإِنَّ عَذَابَ الدُّنْيَا أَهْوَنُ مِنْ عَذَابِ الْآخِرَةِ وَإِنَّ هَذِهِ الْمُوجِبَةُ الَّتِي تُوجِبُ عَلَيْكِ الْعَذَابَ فَتَلَكَّأَتْ سَاعَةً ثُمَّ قَالَتْ وَاللَّهِ لَا أَفْضَحُ قَوْمِي فَشَهِدَتْ فِي الْخَامِسَةِ أَنَّ غَضَبَ اللَّهِ عَلَيْهَا إِنْ كَانَ مِنْ الصَّادِقِينَ فَفَرَّقَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَهُمَا وَقَضَى أَنَّهُ لَا يُدْعَى وَلَدُهَا لِأَبٍ وَلَا تُرْمَى هِيَ بِهِ وَلَا يُرْمَى وَلَدُهَا وَمَنْ رَمَاهَا أَوْ رَمَى وَلَدَهَا فَعَلَيْهِ الْحَدُّ وَقَضَى أَنْ لَا بَيْتَ لَهَا عَلَيْهِ وَلَا قُوتَ مِنْ أَجْلِ أَنَّهُمَا يَتَفَرَّقَانِ مِنْ غَيْرِ طَلَاقٍ وَلَا مُتَوَفًّى عَنْهَا وَقَالَ إِنْ جَاءَتْ بِهِ أُصَيْهِبَ أُرَيْسِحَ حَمْشَ السَّاقَيْنِ فَهُوَ لِهِلَالٍ وَإِنْ جَاءَتْ بِهِ أَوْرَقَ جَعْدًا جُمَالِيًّا خَدَلَّجَ السَّاقَيْنِ سَابِغَ الْأَلْيَتَيْنِ فَهُوَ لِلَّذِي رُمِيَتْ بِهِ فَجَاءَتْ بِهِ أَوْرَقَ جَعْدًا جُمَالِيًّا خَدَلَّجَ السَّاقَيْنِ سَابِغَ الْأَلْيَتَيْنِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَوْلَا الْأَيْمَانُ لَكَانَ لِي وَلَهَا شَانٌ قَالَ عِكْرِمَةُ فَكَانَ بَعْدَ ذَلِكَ أَمِيرًا عَلَى مِصْرٍ وَكَانَ يُدْعَى لِأُمِّهِ وَمَا يُدْعَى لِأَبِيهِ

Wedi dweud wrthym [Yazid] wedi dweud wrthym ['Abbad bin Mansur] o [Ikrimah] o [Ibn' Abbas], dywedodd; Pan ddaeth yr adnod i lawr : -A'r rhai a gyhuddant wrageddos da o odineb, ac ni ddygant bedwar o dystion, yna curir y rhai a'u cyhuddant bedwar ugain o weithiau, ac ni dderbyniant eu tystiolaeth am byth-' Sa'd bin Ubadah, — efe oedd arweinydd yr Ansar a ddywedodd; 'Ai dyna sut y datgelwyd yr adnod, Negesydd Allah?' Atebodd Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam: 'O bobl yr Ansar, oni chlywsoch chi beth ddywedodd eich arweinydd?' Atebasant; 'O Negesydd Allah, peidiwch â'i feirniadu, - oherwydd yn wir mae'n ddyn cenfigenus. Gan Allah, ni phriododd ond merch, ac ni ysgarodd ei wraig erioed, oherwydd ei bod yn genfigennus iawn'. Dywedodd Sa'd; 'Gan Allah, Negesydd Allah, yn wir gwn fod yr adnod yn wir, a'i fod yn dod o Allah. Fodd bynnag, byddwn yn synnu’n fawr pe bawn i’n -hyd yn oed - yn darganfod y ddynes felltigedig honno’n cael ei hymosod yn rhywiol gan ddyn, -ond- nid oes gennyf hawl i fod yn ddig a thaflu’r dyn allan, nes y gallaf gyflwyno pedwar tyst. Gan Allah, ni fyddaf yn gallu eu cyflwyno nes bod y dyn wedi cwblhau ei ddymuniad'. Meddai -Ibn' Abbas-; Yn fuan wedyn, cyrhaeddodd Hilal bin Umayyah. Yr oedd yn un o dri o bobl a orchmynnwyd i edifarhau. Daeth - at ei deulu - o'i dref enedigol yn y prynhawn, yna daeth o hyd i ddyn yn agos at ei deulu. Gwelodd â'i lygaid a chlywodd â'i glustiau. Ond doedd ganddo ddim hawl i fod yn ddig wrth y dyn tan drannoeth. Felly gadawodd yn gynnar yn y bore i gwrdd â Negesydd Allah sallallaahu 'alaihi wasallam a dywedodd; 'O Negesydd Allah, a dweud y gwir brynhawn ddoe es i at fy nheulu, yna des o hyd i ddyn ger fy ngwraig. Gwelaf â'm llygaid a chlywaf â'm clustiau hefyd'. Nid oedd alaihi wasallam Rasulullah sallallaahu yn hapus gyda'r newyddion a ddaeth gan Hilal ac roedd y newyddion yn anodd iddo. Yn y cyfamser, yr oedd pobl Ansar wedi ymgasglu, yna y dywedasant; 'Yn wir, rydyn ni wedi cael ein profi gan rywbeth y mae Sa'd bin Ubadah wedi'i ddweud. Nawr curodd alaihi wasallam Rasulullah sallallaahu 'Hilal bin Umayyah a chanslo ei dystiolaeth gerbron y Mwslemiaid. Dywedodd Hilal; 'Erbyn Allah, rwy'n gobeithio y bydd Allah yn darparu ffordd allan i mi oddi wrth fy ngwraig'. Meddai Hilal eto; 'O Negesydd Allah, yn wir yr wyf yn wir yn gweld rhywbeth sy'n anodd i chi - hynny - sef - ar ffurf y newyddion a ddygais. Allah sy'n gwybod orau fy mod i'n berson gonest mewn gwirionedd'. Gan Allah, yn wir Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam eisiau gorchymyn i daro Hilal, oherwydd bydd Allah yn bendant yn anfon i lawr datguddiad i Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam. Yn wir, os oedd datguddiad yn dod i lawr iddo, roedden nhw'n gwybod amdano trwy'r newid yn ei groen a ddaeth yn llwyd / tywyll. Mae hyn yn golygu na wnaethant aflonyddu arno nes iddo orffen -derbyn - y datguddiad. Yna y daeth yr adnod i lawr : '-A'r rhai sydd yn cyhuddo eu gwragedd o odineb, er nad oes ganddynt dystion heblaw eu hunain, yna y mae tystiolaeth y person hwnw bedair gwaith yn tyngu yn enw Allah-' hyd ddiwedd yr adnod. Yna agorodd Negesydd Allah (heddwch a bendithion Alla arno) ac yna dywedodd: 'Bydd yn hapus, O Hilal, - yn wir Allah wedi gwneud gofod a ffordd allan i chi'. Atebodd Hilal; 'Yn wir, yr wyf yn disgwyl hynny gan fy Arglwydd'. Felly dywedodd Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam: 'Anfon llythyr - gennych chi - at y fenyw - gwraig Hilal -'. Yna anfonodd y ffrindiau lythyr at y wraig a daeth y wraig. Rasulullah shallal Yna darllenodd Lahu 'alaihi wasallam y pennill uchod i Hilal bin Umayyah a'i wraig. Atgoffodd a hysbysodd y ddau ohonynt hefyd fod poenydio bywyd ar ôl marwolaeth yn galetach na phoenydio’r byd. Dywedodd Hilal; 'Gan Allah, Negesydd Allah, rydw i wedi bod yn onest am hynny'. Atebodd gwraig Hilal; 'Fe gelwyddodd'. Felly dywedodd Negesydd Allah sallallaahu 'alaihi wasallam: '-Darllenwch y brawddegau li'an rhyngoch chi i'r ddau ohonyn nhw'. Dywedwyd wrth Hilal, 'Tystiwch'. Yna tystiodd Hilal â phedair tystiolaeth yn enw Alla, ei fod yn wir yn un o'r bobl gywir. Pan gyrhaeddo'r pumed dywedir -i Hilal-; 'O Hilal, ofna Allah, oherwydd yn wir mae poenydio'r byd hwn yn ysgafnach na phoenydio'r byd ar ôl marwolaeth. Ac yn wir dyma un o'r ffactorau sy'n ei gwneud yn ofynnol - bodolaeth ofid i chi'. Atebodd Hilal; 'Trwy Allah, ni fydd Allah yn fy arteithio oherwydd ei - ei wraig -, yn union fel na fydd yn fy nghosbi -oherwydd - y fenyw hon'. Tystiodd Hilal yn bumed wedyn, y byddai melltith Allah yn digwydd iddo pe bai ymhlith y rhai oedd yn dweud celwydd. Wedi hyny dywedwyd wrth wraig Hilal; 'Tystiwch bedair gwaith yn enw Allah, ei fod ef - Hilal - ymhlith y rhai sy'n dweud celwydd. A bod hwn yn ffactor sy'n gofyn am boenydio i chi'. Bu gwraig Hilal yn dawel am eiliad yna meddai; 'Trwy Allah, ni fyddaf yn dinistrio fy mhobl'. Yna tystiodd gwraig Hilal yn bumed y byddai cosb Allah yn ei thaith pe bai Hilal ymhlith y cyfiawn. Felly gwahanodd y Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam y ddau ohonynt a phenderfynodd na ddylid galw'r plentyn gan ddefnyddio enw ei dad, ni fyddai'r wraig yn cael ei gyhuddo mwyach ac ni fyddai'n cyhuddo'r plentyn. Bydd pwy bynnag sy'n cyhuddo'r wraig neu ei phlentyn o odineb yn cael ei gosbi. Penderfynodd hefyd nad oedd rheidrwydd ar Hilal i ddarparu lloches a bwyd i'w wraig oherwydd na chawsant eu gwahanu gan ysgariad neu farwolaeth. Dywedodd Negesydd Allah: 'Os yw gwraig yn rhoi genedigaeth i blentyn y mae ei groen yn felyn-goch, sydd â gwaelod bach a'r ddau lo bach, yna plentyn Hilal yw ef. Fodd bynnag, os yw'n rhoi genedigaeth i blentyn sydd â chroen brown, cyrliog, aelodau mawr a lloi mawr, yna ef yw plentyn y sawl a gyhuddir.' Yna rhoddodd gwraig Hilal enedigaeth i blentyn oedd â chroen brown, cyrliog, aelodau mawr, lloi mawr a phen-ôl mawr. Felly dywedodd alaihi wasallam y Proffwyd sallallaahu: 'Oni bai am y llw, byddai rhywbeth wedi bod rhyngof i a'r fenyw honno'. Dywedodd Ikrimah; "Felly wedi i'r plentyn ddod yn arweinydd yn yr Aifft, fe'i galwyd wrth enw ei fam, nid enw ei dad."