Nabi melemparkan kerikil ke arah pasukan musuh di Hunain seraya menyatakan mereka akan kalah, lalu kekuatan mereka melemah dan mundur

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ أَخْبَرَنِي كَثِيرُ بْنُ عَبَّاسِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ عَنْ أَبِيهِ الْعَبَّاسِ قَالَ شَهِدْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حُنَيْنًا قَالَ فَلَقَدْ رَأَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَا مَعَهُ إِلَّا أَنَا وَأَبُو سُفْيَانَ بْنُ الْحَارِثِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ فَلَزِمْنَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمْ نُفَارِقْهُ وَهُوَ عَلَى بَغْلَةٍ شَهْبَاءَ وَرُبَّمَا قَالَ مَعْمَرٌ بَيْضَاءَ أَهْدَاهَا لَهُ فَرْوَةُ بْنُ نَعَامَةَ الْجُذَامِيُّ فَلَمَّا الْتَقَى الْمُسْلِمُونَ وَالْكُفَّارُ وَلَّى الْمُسْلِمُونَ مُدْبِرِينَ وَطَفِقَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَرْكُضُ بَغْلَتَهُ قِبَلَ الْكُفَّارِ قَالَ الْعَبَّاسُ وَأَنَا آخِذٌ بِلِجَامِ بَغْلَةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَكُفُّهَا وَهُوَ لَا يَأْلُو مَا أَسْرَعَ نَحْوَ الْمُشْرِكِينَ وَأَبُو سُفْيَانَ بْنُ الْحَارِثِ آخِذٌ بِغَرْزِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا عَبَّاسُ نَادِ يَا أَصْحَابَ السَّمُرَةِ قَالَ وَكُنْتُ رَجُلًا صَيِّتًا فَقُلْتُ بِأَعْلَى صَوْتِي أَيْنَ أَصْحَابُ السَّمُرَةِ قَالَ فَوَاللَّهِ لَكَأَنَّ عَطْفَتَهُمْ حِينَ سَمِعُوا صَوْتِي عَطْفَةُ الْبَقَرِ عَلَى أَوْلَادِهَا فَقَالُوا يَا لَبَّيْكَ يَا لَبَّيْكَ وَأَقْبَلَ الْمُسْلِمُونَ فَاقْتَتَلُوا هُمْ وَالْكُفَّارُ فَنَادَتْ الْأَنْصَارُ يَقُولُونَ يَا مَعْشَرَ الْأَنْصَارِ ثُمَّ قَصَّرَتْ الدَّاعُونَ عَلَى بَنِي الْحَارِثِ بْنِ الْخَزْرَجِ فَنَادَوْا يَا بَنِي الْحَارِثِ بْنِ الْخَزْرَجِ قَالَ فَنَظَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ عَلَى بَغْلَتِهِ كَالْمُتَطَاوِلِ عَلَيْهَا إِلَى قِتَالِهِمْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَذَا حِينَ حَمِيَ الْوَطِيسُ قَالَ ثُمَّ أَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَصَيَاتٍ فَرَمَى بِهِنَّ وُجُوهَ الْكُفَّارِ ثُمَّ قَالَ انْهَزَمُوا وَرَبِّ الْكَعْبَةِ انْهَزَمُوا وَرَبِّ الْكَعْبَةِ قَالَ فَذَهَبْتُ أَنْظُرُ فَإِذَا الْقِتَالُ عَلَى هَيْئَتِهِ فِيمَا أَرَى قَالَ فَوَاللَّهِ مَا هُوَ إِلَّا أَنْ رَمَاهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِحَصَيَاتِهِ فَمَا زِلْتُ أَرَى حَدَّهُمْ كَلِيلًا وَأَمْرَهُمْ مُدْبِرًا حَتَّى هَزَمَهُمْ اللَّهُ قَالَ وَكَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَرْكُضُ خَلْفَهُمْ عَلَى بَغْلَتِهِ

Esan digu [Abdurrazzaq] esan digu [Ma'mar] [Az Zuhri] esan digu [Katsir bin Abbas bin Abdul Muththalib] [bere aita, Al Abbas] esan du; Hunaingo guduaren lekuko izan nintzen Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ekin. Sallallaahu 'alaihi wasallam Profeta ez zetorrela ni eta Abu Sufyan bin Al Harith bin Abdul Muthtalib izan ezik, sallallaahu 'alaihi wasallam Profeta laguntzen jarraitzea erabaki genuen eta ez utzi. Garai hartan, asto zuri beltz baten gainean zegoen —esan zuen Amak—; zuria - Farwah bin Nu'amah Al Judzamiren oparia. Tropa musulmanak eta tropa infidelak elkartu zirenean, musulmanek ihes egin zuten Allahren Mezularia sallallaahu 'alaihi wasallam-ek bere hal handia infidelengana zuzendu zuen bitartean. Al Abbasek esan zuen; Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam bighal-en aginteei eusten nion, zaldia idolatroengana azkar ibili ez zedin, Abu Sufyan bin Al Harith-ek Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-en oin-euskarria eusten zuen bitartean. Orduan esan zuen: 'O Abbas, deitu Bai'atur jarraitzen dutenei Ridlwan'. Oso tonu handikoa naiz, beraz, ahotsa altu altxatu nuen; "Non dago ashhab samurrah gisa - Bai'atur Ridlwan jarraitzen duen pertsona -?" Ala-ren arabera, haien maitasuna -Rasulullah shallallah 'alaihi wa sallam-rentzat - nire ahotsa entzun zutenean -dei egiten ziela- behi ama batek bere txahalekiko sentitzen duen maitasuna bezalakoa zen. Erantzun zuten; 'Zure deia betetzera gatoz, zure deia betetzera gatoz'. Beraz, musulmanak etorri ziren, orduan musulmanen eta infidelen arteko borroka bat piztu zen. Ansarrek ere -atzean utzi gabe- dei egin zuten; — Oi Ansar guztiok! Orduan deia Bani Al Harith bin Al Khazrajera murriztu zen, deitu zuten; 'O Bani Al Harith bin Al Khazraj'. Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ek bere hal handiaren gainetik begiratu zuen unea, bertan zutik egongo balitz bezala, gertatzen ari zen borrokari begira, eta esan zuen: "Hau gertatzen da oso gudu gogorra gertatzen denean". Orduan, harri-koskor bat hartu eta sinesgabeei bota zien, gero esan zuen: «Galduko dute, Kaabako Rabbak, galdu egingo dute, Kaabako Rabbak». Al Abbasek bere istorioa jarraitu zuen; Gerra ikustera joan nintzen, eta gerra ikusi nuen egoeran zegoen oraindik. Ala esanez, ez zegoen ezer Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ek harritxoak botatzea izan ezik, eta haien indarra ahultzen eta azkenean atzera egiten ikusi nuen Allah garaitu zituen arte. Nire begiak profeta sallallaahu 'alaihi wasallam atzetik zebilen bere bighal gainean mantendu nuen.