حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ عَنْ شُعْبَةَ حَدَّثَنِي سِمَاكُ بْنُ حَرْبٍ عَنْ مُصْعَبِ بْنِ سَعْدٍ قَالَ أُنْزِلَتْ فِي أَبِي أَرْبَعُ آيَاتٍ قَالَ قَالَ أَبِي أَصَبْتُ سَيْفًا قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ نَفِّلْنِيهِ قَالَ ضَعْهُ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ نَفِّلْنِيهِ أُجْعَلْ كَمَنْ لَا غَنَاءَ لَهُ قَالَ ضَعْهُ مِنْ حَيْثُ أَخَذْتَهُ فَنَزَلَتْ يَسْأَلُونَكَ الْأَنْفَالَ قَالَ وَهِيَ فِي قِرَاءَةِ ابْنِ مَسْعُودٍ كَذَلِكَ { قُلْ الْأَنْفَالُ } وَقَالَتْ أُمِّي أَلَيْسَ اللَّهُ يَأْمُرُكَ بِصِلَةِ الرَّحِمِ وَبِرِّ الْوَالِدَيْنِ وَاللَّهِ لَا آكُلُ طَعَامًا وَلَا أَشْرَبُ شَرَابًا حَتَّى تَكْفُرَ بِمُحَمَّدٍ فَكَانَتْ لَا تَأْكُلُ حَتَّى يَشْجُرُوا فَمَهَا بِعَصًا فَيَصُبُّوا فِيهِ الشَّرَابَ قَالَ شُعْبَةُ وَأُرَاهُ قَالَ وَالطَّعَامَ فَأُنْزِلَتْ { وَوَصَّيْنَا الْإِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْنًا عَلَى وَهْنٍ وَقَرَأَ حَتَّى بَلَغَ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ } وَدَخَلَ عَلَيَّ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا مَرِيضٌ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أُوصِي بِمَالِي كُلِّهِ فَنَهَانِي قُلْتُ النِّصْفُ قَالَ لَا قُلْتُ الثُّلُثُ فَسَكَتَ فَأَخَذَ النَّاسُ بِهِ وَصَنَعَ رَجُلٌ مِنْ الْأَنْصَارِ طَعَامًا فَأَكَلُوا وَشَرِبُوا وَانْتَشَوْا مِنْ الْخَمْرِ وَذَاكَ قَبْلَ أَنْ تُحَرَّمَ فَاجْتَمَعْنَا عِنْدَهُ فَتَفَاخَرُوا وَقَالَتْ الْأَنْصَارُ الْأَنْصَارُ خَيْرٌ وَقَالَتْ الْمُهَاجِرُونَ الْمُهَاجِرُونَ خَيْرٌ فَأَهْوَى لَهُ رَجُلٌ بِلَحْيَيْ جَزُورٍ فَفَزَرَ أَنْفَهُ فَكَانَ أَنْفُ سَعْدٍ مَفْزُورًا فَنَزَلَتْ { يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّمَا الْخَمْرُ وَالْمَيْسِرُ إِلَى قَوْلِهِ فَهَلْ أَنْتُمْ مُنْتَهُونَ }

Esan digu [Yahya bin Sa'id] [Syu'bah] esan dit [Simak bin Harb] [Mush'ab bin Sa'd] esan dit; Aitari heldu zaio lau bertso. [Nire aitak] esan zuen; «Ezpata hartu nuen, orduan esan nuen; 'O Allahren mezularia, eman iezadazu ezpata hori?' baina hark esan zuen: 'Jarri ezazu!' hala esan nuen; 'O Allahren mezularia, eman iezadazu, ez al dut merezi ezpata hori behar duen pertsonatzat hartzea'. Oraindik esan zuen; 'Jarri eraman duzun tokian!' orduan jaitsi zen bertsoa: -Gerrako harrapakinaren -banaketaren- galdetzen dizute.- Ibn Mas'uden irakurketa ere horrelakoa da. -Esan gerraren harrapakina...-. Eta amak esan zuen; «Ez al dizu Allahk esan zure adiskidetasunarekin jarraitzeko eta zure gurasoei ongi egiteko? Ala esanez, ez dut ezer jan edo edango Mahoma ukatu arte. Orduan ez zuen jan eta makila batekin ahoa zabaltzera behartu zuten, eta azkenean trago bat ahora bota ahal izan zuten. -Syu'bah esan zuen; Uste dut esan zuela; 'Janaria'.- Beraz, bertsoa agertu zen: -Eta gizonari agindu genion -on egiteko- bere bi gurasoei; bere amak gero eta ahultasun egoeran sortu zuen,- bertsora arte: -..Beraz, zer egin zenuen esan dizut.- Sallallaahu 'alaihi wasallam Profeta ezagutu ninduen gaixorik nengoenean. Orduan esan nuen; 'O Allahren mezularia, nire aberastasun guztia utzi al dezaket?' Debekatu zidan. galdetu nion berriro; — Zer moduz erdia? Erantzun zuen; «Ez» galdetu nion berriro; — Zer moduz hirugarren bat? isilik zegoen, beraz, jendeak -ondorioztatu zuen- xedapen horiek erabiltzeko. Bazen Ansar bat janaria egiten zuena, gero jan eta edaten zuten ardoagatik mozkortzen hasi arte, eta garai hartan oraindik ez zegoen debekatuta. Orduan haren inguruan bildu ginen, harrotzen ziren elkarren artean. Ansarrek esan zuen; 'Ansarrak dira onenak'. Muhajirinek esan zuen; 'Muhajirin-ak dira onenak'. Beraz, bazen gizon bat Sa'd-i gamelu-hezur batekin eraso eta sudurra hautsi zion, beraz, Sa'd-i sudurra hautsi zitzaion, orduan jaitsi zen bertsoa: -Oi sinesten duzuenok, Egia esan -ardoa edatea, jokoa...- bertsoa arte -Orduan gelditu zaitez -lan hori egiteaz--.