Ka’ab berkata: akhirnya saya ditakdirkan untuk tidak ikut serta ke medan perang
Imam Muslim : 4973حَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ سَرْحٍ مَوْلَى بَنِي أُمَيَّةَ أَخْبَرَنِي ابْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنِي يُونُسُ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ قَالَ ثُمَّ غَزَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَزْوَةَ تَبُوكَ وَهُوَ يُرِيدُ الرُّومَ وَنَصَارَى الْعَرَبِ بِالشَّامِ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَأَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ كَعْبٍ كَانَ قَائِدَ كَعْبٍ مِنْ بَنِيهِ حِينَ عَمِيَ قَالَ سَمِعْتُ كَعْبَ بْنَ مَالِكٍ يُحَدِّثُ حَدِيثَهُ حِينَ تَخَلَّفَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ قَالَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ لَمْ أَتَخَلَّفْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا قَطُّ إِلَّا فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ غَيْرَ أَنِّي قَدْ تَخَلَّفْتُ فِي غَزْوَةِ بَدْرٍ وَلَمْ يُعَاتِبْ أَحَدًا تَخَلَّفَ عَنْهُ إِنَّمَا خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمُسْلِمُونَ يُرِيدُونَ عِيرَ قُرَيْشٍ حَتَّى جَمَعَ اللَّهُ بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ عَدُوِّهِمْ عَلَى غَيْرِ مِيعَادٍ وَلَقَدْ شَهِدْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْلَةَ الْعَقَبَةِ حِينَ تَوَاثَقْنَا عَلَى الْإِسْلَامِ وَمَا أُحِبُّ أَنَّ لِي بِهَا مَشْهَدَ بَدْرٍ وَإِنْ كَانَتْ بَدْرٌ أَذْكَرَ فِي النَّاسِ مِنْهَا وَكَانَ مِنْ خَبَرِي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ أَنِّي لَمْ أَكُنْ قَطُّ أَقْوَى وَلَا أَيْسَرَ مِنِّي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْهُ فِي تِلْكَ الْغَزْوَةِ وَاللَّهِ مَا جَمَعْتُ قَبْلَهَا رَاحِلَتَيْنِ قَطُّ حَتَّى جَمَعْتُهُمَا فِي تِلْكَ الْغَزْوَةِ فَغَزَاهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي حَرٍّ شَدِيدٍ وَاسْتَقْبَلَ سَفَرًا بَعِيدًا وَمَفَازًا وَاسْتَقْبَلَ عَدُوًّا كَثِيرًا فَجَلَا لِلْمُسْلِمِينَ أَمْرَهُمْ لِيَتَأَهَّبُوا أُهْبَةَ غَزْوِهِمْ فَأَخْبَرَهُمْ بِوَجْهِهِمْ الَّذِي يُرِيدُ وَالْمُسْلِمُونَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَثِيرٌ وَلَا يَجْمَعُهُمْ كِتَابُ حَافِظٍ يُرِيدُ بِذَلِكَ الدِّيوَانَ قَالَ كَعْبٌ فَقَلَّ رَجُلٌ يُرِيدُ أَنْ يَتَغَيَّبَ يَظُنُّ أَنَّ ذَلِكَ سَيَخْفَى لَهُ مَا لَمْ يَنْزِلْ فِيهِ وَحْيٌ مِنْ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَغَزَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تِلْكَ الْغَزْوَةَ حِينَ طَابَتْ الثِّمَارُ وَالظِّلَالُ فَأَنَا إِلَيْهَا أَصْعَرُ فَتَجَهَّزَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمُسْلِمُونَ مَعَهُ وَطَفِقْتُ أَغْدُو لِكَيْ أَتَجَهَّزَ مَعَهُمْ فَأَرْجِعُ وَلَمْ أَقْضِ شَيْئًا وَأَقُولُ فِي نَفْسِي أَنَا قَادِرٌ عَلَى ذَلِكَ إِذَا أَرَدْتُ فَلَمْ يَزَلْ ذَلِكَ يَتَمَادَى بِي حَتَّى اسْتَمَرَّ بِالنَّاسِ الْجِدُّ فَأَصْبَحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَادِيًا وَالْمُسْلِمُونَ مَعَهُ وَلَمْ أَقْضِ مِنْ جَهَازِي شَيْئًا ثُمَّ غَدَوْتُ فَرَجَعْتُ وَلَمْ أَقْضِ شَيْئًا فَلَمْ يَزَلْ ذَلِكَ يَتَمَادَى بِي حَتَّى أَسْرَعُوا وَتَفَارَطَ الْغَزْوُ فَهَمَمْتُ أَنْ أَرْتَحِلَ فَأُدْرِكَهُمْ فَيَا لَيْتَنِي فَعَلْتُ ثُمَّ لَمْ يُقَدَّرْ ذَلِكَ لِي فَطَفِقْتُ إِذَا خَرَجْتُ فِي النَّاسِ بَعْدَ خُرُوجِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَحْزُنُنِي أَنِّي لَا أَرَى لِي أُسْوَةً إِلَّا رَجُلًا مَغْمُوصًا عَلَيْهِ فِي النِّفَاقِ أَوْ رَجُلًا مِمَّنْ عَذَرَ اللَّهُ مِنْ الضُّعَفَاءِ وَلَمْ يَذْكُرْنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى بَلَغَ تَبُوكَ فَقَالَ وَهُوَ جَالِسٌ فِي الْقَوْمِ بِتَبُوكَ مَا فَعَلَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ قَالَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي سَلِمَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ حَبَسَهُ بُرْدَاهُ وَالنَّظَرُ فِي عِطْفَيْهِ فَقَالَ لَهُ مُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ بِئْسَ مَا قُلْتَ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا عَلِمْنَا عَلَيْهِ إِلَّا خَيْرًا فَسَكَتَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَبَيْنَمَا هُوَ عَلَى ذَلِكَ رَأَى رَجُلًا مُبَيِّضًا يَزُولُ بِهِ السَّرَابُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كُنْ أَبَا خَيْثَمَةَ فَإِذَا هُوَ أَبُو خَيْثَمَةَ الْأَنْصَارِيُّ وَهُوَ الَّذِي تَصَدَّقَ بِصَاعِ التَّمْرِ حِينَ لَمَزَهُ الْمُنَافِقُونَ فَقَالَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ فَلَمَّا بَلَغَنِي أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ تَوَجَّهَ قَافِلًا مِنْ تَبُوكَ حَضَرَنِي بَثِّي فَطَفِقْتُ أَتَذَكَّرُ الْكَذِبَ وَأَقُولُ بِمَ أَخْرُجُ مِنْ سَخَطِهِ غَدًا وَأَسْتَعِينُ عَلَى ذَلِكَ كُلَّ ذِي رَأْيٍ مِنْ أَهْلِي فَلَمَّا قِيلَ لِي إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ أَظَلَّ قَادِمًا زَاحَ عَنِّي الْبَاطِلُ حَتَّى عَرَفْتُ أَنِّي لَنْ أَنْجُوَ مِنْهُ بِشَيْءٍ أَبَدًا فَأَجْمَعْتُ صِدْقَهُ وَصَبَّحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَادِمًا وَكَانَ إِذَا قَدِمَ مِنْ سَفَرٍ بَدَأَ بِالْمَسْجِدِ فَرَكَعَ فِيهِ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ جَلَسَ لِلنَّاسِ فَلَمَّا فَعَلَ ذَلِكَ جَاءَهُ الْمُخَلَّفُونَ فَطَفِقُوا يَعْتَذِرُونَ إِلَيْهِ وَيَحْلِفُونَ لَهُ وَكَانُوا بِضْعَةً وَثَمَانِينَ رَجُلًا فَقَبِلَ مِنْهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَانِيَتَهُمْ وَبَايَعَهُمْ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمْ وَوَكَلَ سَرَائِرَهُمْ إِلَى اللَّهِ حَتَّى جِئْتُ فَلَمَّا سَلَّمْتُ تَبَسَّمَ تَبَسُّمَ الْمُغْضَبِ ثُمَّ قَالَ تَعَالَ فَجِئْتُ أَمْشِي حَتَّى جَلَسْتُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ لِي مَا خَلَّفَكَ أَلَمْ تَكُنْ قَدْ ابْتَعْتَ ظَهْرَكَ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي وَاللَّهِ لَوْ جَلَسْتُ عِنْدَ غَيْرِكَ مِنْ أَهْلِ الدُّنْيَا لَرَأَيْتُ أَنِّي سَأَخْرُجُ مِنْ سَخَطِهِ بِعُذْرٍ وَلَقَدْ أُعْطِيتُ جَدَلًا وَلَكِنِّي وَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُ لَئِنْ حَدَّثْتُكَ الْيَوْمَ حَدِيثَ كَذِبٍ تَرْضَى بِهِ عَنِّي لَيُوشِكَنَّ اللَّهُ أَنْ يُسْخِطَكَ عَلَيَّ وَلَئِنْ حَدَّثْتُكَ حَدِيثَ صِدْقٍ تَجِدُ عَلَيَّ فِيهِ إِنِّي لَأَرْجُو فِيهِ عُقْبَى اللَّهِ وَاللَّهِ مَا كَانَ لِي عُذْرٌ وَاللَّهِ مَا كُنْتُ قَطُّ أَقْوَى وَلَا أَيْسَرَ مِنِّي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْكَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَّا هَذَا فَقَدْ صَدَقَ فَقُمْ حَتَّى يَقْضِيَ اللَّهُ فِيكَ فَقُمْتُ وَثَارَ رِجَالٌ مِنْ بَنِي سَلِمَةَ فَاتَّبَعُونِي فَقَالُوا لِي وَاللَّهِ مَا عَلِمْنَاكَ أَذْنَبْتَ ذَنْبًا قَبْلَ هَذَا لَقَدْ عَجَزْتَ فِي أَنْ لَا تَكُونَ اعْتَذَرْتَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمَا اعْتَذَرَ بِهِ إِلَيْهِ الْمُخَلَّفُونَ فَقَدْ كَانَ كَافِيَكَ ذَنْبَكَ اسْتِغْفَارُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَكَ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا زَالُوا يُؤَنِّبُونَنِي حَتَّى أَرَدْتُ أَنْ أَرْجِعَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُكَذِّبَ نَفْسِي قَالَ ثُمَّ قُلْتُ لَهُمْ هَلْ لَقِيَ هَذَا مَعِي مِنْ أَحَدٍ قَالُوا نَعَمْ لَقِيَهُ مَعَكَ رَجُلَانِ قَالَا مِثْلَ مَا قُلْتَ فَقِيلَ لَهُمَا مِثْلَ مَا قِيلَ لَكَ قَالَ قُلْتُ مَنْ هُمَا قَالُوا مُرَارَةُ بْنُ الرَّبِيعَةَ الْعَامِرِيُّ وَهِلَالُ بْنُ أُمَيَّةَ الْوَاقِفِيُّ قَالَ فَذَكَرُوا لِي رَجُلَيْنِ صَالِحَيْنِ قَدْ شَهِدَا بَدْرًا فِيهِمَا أُسْوَةٌ قَالَ فَمَضَيْتُ حِينَ ذَكَرُوهُمَا لِي قَالَ وَنَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمُسْلِمِينَ عَنْ كَلَامِنَا أَيُّهَا الثَّلَاثَةُ مِنْ بَيْنِ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْهُ قَالَ فَاجْتَنَبَنَا النَّاسُ وَقَالَ تَغَيَّرُوا لَنَا حَتَّى تَنَكَّرَتْ لِي فِي نَفْسِيَ الْأَرْضُ فَمَا هِيَ بِالْأَرْضِ الَّتِي أَعْرِفُ فَلَبِثْنَا عَلَى ذَلِكَ خَمْسِينَ لَيْلَةً فَأَمَّا صَاحِبَايَ فَاسْتَكَانَا وَقَعَدَا فِي بُيُوتِهِمَا يَبْكِيَانِ وَأَمَّا أَنَا فَكُنْتُ أَشَبَّ الْقَوْمِ وَأَجْلَدَهُمْ فَكُنْتُ أَخْرُجُ فَأَشْهَدُ الصَّلَاةَ وَأَطُوفُ فِي الْأَسْوَاقِ وَلَا يُكَلِّمُنِي أَحَدٌ وَآتِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُسَلِّمُ عَلَيْهِ وَهُوَ فِي مَجْلِسِهِ بَعْدَ الصَّلَاةِ فَأَقُولُ فِي نَفْسِي هَلْ حَرَّكَ شَفَتَيْهِ بِرَدِّ السَّلَامِ أَمْ لَا ثُمَّ أُصَلِّي قَرِيبًا مِنْهُ وَأُسَارِقُهُ النَّظَرَ فَإِذَا أَقْبَلْتُ عَلَى صَلَاتِي نَظَرَ إِلَيَّ وَإِذَا الْتَفَتُّ نَحْوَهُ أَعْرَضَ عَنِّي حَتَّى إِذَا طَالَ ذَلِكَ عَلَيَّ مِنْ جَفْوَةِ الْمُسْلِمِينَ مَشَيْتُ حَتَّى تَسَوَّرْتُ جِدَارَ حَائِطِ أَبِي قَتَادَةَ وَهُوَ ابْنُ عَمِّي وَأَحَبُّ النَّاسِ إِلَيَّ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَوَاللَّهِ مَا رَدَّ عَلَيَّ السَّلَامَ فَقُلْتُ لَهُ يَا أَبَا قَتَادَةَ أَنْشُدُكَ بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمَنَّ أَنِّي أُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ قَالَ فَسَكَتَ فَعُدْتُ فَنَاشَدْتُهُ فَسَكَتَ فَعُدْتُ فَنَاشَدْتُهُ فَقَالَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ فَفَاضَتْ عَيْنَايَ وَتَوَلَّيْتُ حَتَّى تَسَوَّرْتُ الْجِدَارَ فَبَيْنَا أَنَا أَمْشِي فِي سُوقِ الْمَدِينَةِ إِذَا نَبَطِيٌّ مِنْ نَبَطِ أَهْلِ الشَّامِ مِمَّنْ قَدِمَ بِالطَّعَامِ يَبِيعُهُ بِالْمَدِينَةِ يَقُولُ مَنْ يَدُلُّ عَلَى كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ فَطَفِقَ النَّاسُ يُشِيرُونَ لَهُ إِلَيَّ حَتَّى جَاءَنِي فَدَفَعَ إِلَيَّ كِتَابًا مِنْ مَلِكِ غَسَّانَ وَكُنْتُ كَاتِبًا فَقَرَأْتُهُ فَإِذَا فِيهِ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّهُ قَدْ بَلَغَنَا أَنَّ صَاحِبَكَ قَدْ جَفَاكَ وَلَمْ يَجْعَلْكَ اللَّهُ بِدَارِ هَوَانٍ وَلَا مَضْيَعَةٍ فَالْحَقْ بِنَا نُوَاسِكَ قَالَ فَقُلْتُ حِينَ قَرَأْتُهَا وَهَذِهِ أَيْضَا مِنْ الْبَلَاءِ فَتَيَامَمْتُ بِهَا التَّنُّورَ ف
Esan dit [Abu Ath Thahir Ahmad bin 'Amru bin 'Abdullah bin 'Amru bin Sarh] omeiatarren esklaboak esan dit [Ibnu Wahbek] esan didala [Ibn Shihabek] esan didala: 'Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam, behin Tabuk-eko gudura joan zela Siriako kristauak ziren erromatar eta arabiarrei aurre egitera'. Ibn Shihabek esan zuen: '[Abdul Rahman bin Abdullah bin Ka'ab bin Malikek] esan dit Abdullah bin Ka'ab bin Malik - Abdullah bin Ka'ab Ka'aben semeetako bat izan zen, Ka'abekin batera joan zena itsu zegoenean - esan zuen: 'Behin entzun nion [Ka'ab bin Malik] bere buruari buruzko gertakari bat kontatzen, sallallaahu 'alaihi wasallam profetarekin batu zenean Tabuk-eko gudura'. Ka'ab bin Malikek esan zuen; «Inoiz ez nintzen atzean utzi Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam-ekin batera parte hartu zuen gerretan, Tabuk gerra izan ezik, baina Badr gerran ere atzean utzi ninduten. Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam-ek ez zuen inoiz kritikatu Badr gerran parte hartu ez zuen musulman bat, hau izan zen Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam eta musulmanak - Badr gerran - hasierako helburua gameluetan bidaiatzen ari ziren Quraish infidelak erasotzea zelako, Alah-k musulmanak etsaiekin elkartu zituen arte, aldez aurretik adostu gabe. Garai hartan Rasulullah-rekin parte hartu nuen 'Aqabah gauean, Islama defendatzeko promesa egin genuenean. Nire ustez, Badr gerran parte hartzea ez da Aqabah gauean parte hartzearekin konparagarria, nahiz eta Badr gerra jende gehienarentzat ezagunagoa izan. Tabuk gerran Rasulullah-rekin parte hartu ez nueneko istorioen artean hauek daude: 'Erabat babesgabe nengoen eta inork ez zuen ni baino askatasun gehiago izan Tabuk gerran parte hartu ez nuenean'». Ala izenean, lehenago ez nituen bi zaldizko prestatu hainbat gudutarako. Baina Tabuk gerra honetan, bi zaldizko prestatu nituen. Azkenean, Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam Tabuk-eko gudura joan zen eguraldi oso beroa zenean. Esan daiteke distantzia luzea egin zuela eta arriskuz beteta zegoela eta etsai kopuru handi bati aurre egin ziola. Orduan, Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam-ek musulmanei azaldu zien zer egingo zioten aurre. Horregatik, musulmanei agindu zien gerra hornigai nahikoa prestatzeko. Garai hartan, musulman askok lagundu zioten Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam-i, borrokatzeko izendatu gabe. Ka'abek esan zuen: 'Gizon bat ez zen agertu gerratik kanpo egon nahi zuelako. Susmatzen zuen bere ez-betetzea ez zuela Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ek ezagutuko - Allah Azza Wa Jalla-rengandik berari buruzko errebelaziorik jaisten ez bazen behintzat -. Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam Tabuk-era joan zen gerrara, fruta uzta hain asegarria zenean, ezen nire arreta uztatik aldendu behar izan nuen. Rasulullah sallallahu 'alaihi wasallam eta parte hartu zuten musulmanak prestatzen ari ziren eta berehala joan nintzen haiekin hornigaiak bilatzera. Gero etxera joan nintzen hornigairik gabe. Neure buruari esan nion: 'Edozein unetan prestatu ditzaket hornigaiak. Beti nago bai eta ez zalantzan, jendea prestatuago egon arte'. Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam musulmanekin joan zen, nik ez nuen hornigairik prestatu. Azkenean alde egin nuen, gero etxera joan nintzen ezer prestatu gabe. Beti zalantzan egon nintzen gerran parte hartu ala ez, tropa musulmanak alde egin eta gerra jada gori-gori zegoen arte. Orduan, gudu-zelaira batu nahi izan nuen - baina hori amets hutsa zen - eta azkenean gudu-zelaira ez batzera kondenatuta nengoen. Ala-ren Mezularia (bakea eta bedeinkapena izan bedi haren gainean) Tabuk-eko gudu-zelaira joan ondoren, tristurak gainezka egin zidan. Inguruko komunitatearen erdira irten nintzenean, konturatu nintzen ez nuela inor topatuko hipokrisia zuten pertsonak edo Ala Azza Wa Jalla-k aitzakiak eman zizkien pertsona ahulak izan ezik. Bitartean, Ala-ren Mezularia (bakea eta bedeinkapena izan bedi haren gainean) ez zen nirekin gogoratu Tabuk-era iritsi zen arte. Orduan, bere lagunen artean eserita zegoela, bat-batean galdetu zuen: "Zergatik ez zen Ka'ab bin Malik gurekin batu?". Bani Salimah-ko lagun batek erantzun zuen: "Alaren Mezularia, badirudi Ka'ab bin Malik borroka honetaz baino gehiago kezkatzen dela bere buruarekin?". Lagunaren hitzak entzunda, Muadh bin Jabal-ek esan zuen: "Lagun, zein hitz txarra duzun! Ala-ren izenean, Ala-ren Mezularia, badakit Ka'ab bin Malik pertsona ona dela". Orduan, Ala-ren Mezularia (bakea eta bedeinkapena izan bedi haren gainean) isilik geratu zen. Horrela isilik zegoenean, bat-batean burdinazko kaskoa zeraman gizon bat ikusi zuen, zaila zena ezagutzeko. Orduan, Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ek esan zuen: "Abu Khaitsamah izan behar duzu?". Pertsona hori benetan Abu Khaitsamah Al Ansari zela gertatu zen, behin hipokrita batzuek iraindu zutenean datil mordoa eman zuen lagun bat. Ka'ab bin Malik-ek esan zuen: "Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam Tabuk-eko gudutik itzultzeko prestatzen ari zela entzun nuenean, tristuraz bete nintzen. Orduan, gezurra esateko aitzakiak asmatzen hasi nintzen. Neure buruari esan nion: "Zein arrazoik salba nazake Profetaren haserretik?". Horri aurre egiteko, aholkuak eman zizkidaten familiari laguntza eskatu nien. Norbaitek esan zidanean Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam ia Medina hirira iritsi zela, gezurraren arrazoia desagertu egin zen nire burutik. Azkenean konturatu nintzen ezin niola Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam-i gezurrik esan". Beraz, egia esan behar izan nion. Handik gutxira, Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam Medina hirira iritsi zen. Ohi bezala, meskitara joan zen zuzenean - bere ohitura zen bezala, eremu batera bidaiatu ondoren itzultzen zen bakoitzean - otoitzak egitera. Sunnah otoitza egin ondoren, Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam berehala hitz egin zuen bere lagunekin. Horren ondoren, musulmanekin borrokan parte hartzeko denborarik ez zuten hainbat lagun etorri ziren eta hainbat arrazoi azaldu zizkioten zin eginez. Kalkulatzen da laurogei pertsona baino gehiago izan zirela borrokan parte hartu ez zutenak. Gertatzen da Profetak gerran parte hartu ez zutenen zintzotasuna onartu zuela, leialtasuna zin egin ziela, barkamena eskatu ziela eta bihotzean ezkutatzen zutena Alahi eman ziola. Une batzuk geroago, Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam ikustera joan nintzen. Agurtu ondoren, pertsona haserre baten irribarrea bezala irribarre egin zuen. Gero esan zuen: "Zatoz hona!". ' Orduan, hurbildu egin nintzen haren aurrean eseri arte. Ondoren, Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam, galdetu zidan: 'Zergatik ez zara gurekin borrokan sartzen, Ka'ab? Ez al zenuen agindu zure gorputza eta arima Islamari emateko?' Nik erantzun nion: 'Alaren Mezularia, Alaren izenean, zu ez den norbaiten ondoan eseri banintz, ziur nago haren haserretik libre egongo nintzatekeela aurkeztu ditudan arrazoi eta argudioengatik. Baina, Alaren izenean, badakit orain gezurrez betetako arrazoiak ematen badizkizuet haserretu ez zaitezen, ziur aski Ala izango dela nirekin haserretuko zaituena. Nire arrazoi zuzenak eta zintzoak aurkezten badizkizut, Alaaren Mezularia, eta gero arrazoi horiengatik errieta egiten badidazu, orduan atsegin handiz onartuko dut. Utzi Ala-k nire hitz zintzoekin zigortzen. Alaren izenean, ez dago gerran parte hartzea eragotziko didan adinik. Alaren izenean, guztiz babesgabe nengoen garai hartan, musulmanekin borrokan sartzeko aukera oso mugatua izan arren. Aitorpen zintzo hau entzunda, Alaren Mezulariak esan zuen: "Pertsona honek zintzotasunez eta zuzen hitz egin du. Beraz, egon zutik Alak erabaki bat eman arte". Azkenean zutitu eta haren ondotik mugitu nintzen. Handik gutxira, Bani Salimahko hainbat pertsona jarraitu zidaten eta esan zuten: "Oi Ka'ab, Alaren izenean, lehenago ez genekien akats/bekatu bat egin zenuenik. Benetan ez zenizkion arrazoiak azaldu Alaren Mezulariari, gerrara joan ez ziren beste lagunek aurkeztutako arrazoien antzera. Izan ere, Alaren Mezulariaren istighfar-ak bakarrik ezabatzen ditu zure bekatuak". Ka'ab bin Malikek ondoren esan zuen: "Alaren izenean, beti iraintzen naute Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam-era itzuli nahi izan arte eta gero neure buruari gezurra esaten diot". Ka'ab bin Malikek esan zuen: "Ba al dago beste inor Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam-en aurrean agertu denik ni bezala?". Bani Salimahko jendeak erantzun zuen: "Bai. Zu bezalako beste bi pertsona daude". Bi gizonek Alaren Mezulariaren esan zioten zuk esandakoa, eta Alaren Mezulariak zuri erantzun zizun bezala erantzun zien. Ka'ab bin Malikek esan zuen: «Orduan galdetu nuen: 'Nor dira bi gizon hauek, lagunok?' Haiek, Banu Salimah-ek, erantzun zuten: 'Bi gizon hauek Murarah bin Rabi'ah Al Amin eta Hilal bin Ummayah Al Waqifi dira'. Ka'ab bin Malikek esan zuen: «Orduan, Badr-eko guduan parte hartu zuten bi lagun zintzo aipatu zituzten, eta biak eredu onak izateko modukoak dira. Horren ondoren, alde egin nuen bi gizon hauek aipatu zizkidatenean». Ka'ab bin Malikek esan zuen: «Egun batzuk geroago, Alaren Mezulariak (Alaren bakea eta bedeinkapenak berarengan izan daitezela) musulmanei debekatu zien Tabuk-eko guduan parte hartu ez genuen hiruroi hitz egitea. Ordutik, musulmanak urruntzen hasi ziren eta hiruroiekiko jarrera aldatu zuten, lur hau arraroa iruditu zitzaigun arte. Badirudi lur hau ez zela inoiz bizi izan nuen lurra, eta hori berrogeita hamar gauz jarraitu zuen». Tabuk-eko gerran parte hartu ez zuten bi lagunek orain etxean belauniko daude negarrez, eta ni, berriz, gazte gogorra eta gogorra naiz. Normaltasunez jokatzen jarraitzen dut eta eguneroko jarduerak ohi bezala egiten ditut. Etxetik irteten nintzen, meskitara joaten nintzen beste musulmanekin batera otoitz egitera, eta merkatuan zehar ibiltzen nintzen inork ez nirekin hitz egin nahi izan arren. Egun batean, Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-engana hurbildu eta agurtu nuen otoitz egin ondoren bere eserlekuan zegoenean. Neure buruari galdetu nion: 'Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam-ek ezpainak mugituko al ditu agurrari erantzuteko ala ez? Orduan, Allah-ren Mezulariaren ondoan otoitz egin nuen, begirada lapurrez begiratzen nion bitartean. Otoitz egiteko prestatzen ari nintzela, begiratu zidan. Eta harengana biratu nintzenean, begiak kendu zizkidan'. Denbora luzez gizarte musulmanetik isolatuta egon ondoren, paseatzera joan nintzen Abu Qatadah-ren lorategiko hesira iritsi arte. Abu Qatadah nire osabaren semea da - nire lehengusua - eta gustatzen zaidan pertsona da. Hara iritsi nintzenean, kaixo esan nion. Baina, Alaren izenean, ez zidan nire agurrari batere erantzun. Azkenean, ausardia bildu nuen galdetzeko: 'Abu Qatadah, Alaren izenean zin egiten dizut, ez al dakizu benetan maite ditudala Ala eta bere Mezularia?'. Abu Qatadah isilik zegoela gertatu zen. Orduan, nire hitzak berriro errepikatu nituen, lehen aldian bezala zin eginez. Baina isilik jarraitu zuen. Orduan, esandakoa errepikatu nuen eta erantzun zidan: 'Egia esan, Ala eta bere Mezularia hobeto dakite honi buruz'. Bere hitzak entzutean, malkoak bete zitzaizkidan begietan eta etxera itzuli nintzen lorategian zehar paseatzen. Medina merkatuan nindoala, Siriako lurraldeko gizon batek, Medina hirian janaria saltzen ari zenak, galdetu zidan: 'Nork erakutsi diezaidake non dagoen Ka'ab bin Malik?'. Orduan, jendeak erakutsi zidan, pertsona hori etorri eta Ghassango erregearen gutun bat eman zidan arte. Irakurtzen eta idazten nekienez, gutunaren edukia ulertu nuen. Gutunaren edukia honako hau zela jakin zen: «Entzun dugu zure lagunak —hau da, Allahren Mezulariak, sallallaahu 'alaihi wasallam— harreman publikoetatik isolatu zaituela, eta zure Jaunak berak ez zaitu horrela alferrik galtzen. Beraz, batu zaitez gurekin, ziur lagunduko dizugula». Gutuna irakurri ondoren, esan nuen: «Egia esan, gutun hau hondamendia da niretzat ere». Gero, sutan sartu eta erre egin nuen suntsitu arte. Berrogei eguneko isolamendu publikoaren ondoren, Jainkoaren errebelazioa ez zela iritsi konturatu zen. Egun batean, Allahren Mezulariaren mezulari bat etorri zitzaidan mezu batekin: «Oi Ka'b, Allahren Mezulariak, sallallaahu 'alaihi wasallam, zure emaztea saihesteko agindu dizu». Galdetu nion: «Dibortziatu behar al dut ala zer?». Mezulariak erantzun zuen: «Ez duzu dibortziatu beharrik. Baina, saihestu eta ez hurbildu». Orduan, emazteari esan nion; «Ahizpa, lehenik zure gurasoengana joan eta haiekin egon beharko zenuke Ala-k gai honi buruzko erabaki argi bat eman arte». Ka'ab bin Malikek esan zuen: «Handik gutxira, Hilal bin Umayyah-ren emaztea Ala-ren Mezulariarengana joan zen eta galdetu zion: «Alaren Mezularia, Hilal bin Umayyah zaharra eta ahula da eta ez du zerbitzaririk. Beraz, utzi niri zaintzen». Rasulullah, sallallaahu 'alaihi wasallam-ek, erantzun zuen: «Ez. Hobe da lehenik ez laguntzea eta ez egotea zure ondoan denbora batez». Hilalen emaztea irmo mantendu zen eta esan zuen: «Alaren izenean, Ala-ren Mezularia, orain ez du bizitzarako gogorik. Beti negar egin du, arazo hau izan zuenetik orain arte». Ka'ab bin Malikek esan zuen; Nire familiako batzuek esan zuten: "Lehenik eta behin, baimena eskatu beharko zenioke Ala-ren Mezulariarengana zure emaztearentzat. Ala-ren Mezulariak berak eman zion Hilal bin Umayyahi bere senarra zaintzeko baimena". Ka'ab bin Malikek esan zuen: "Ez diot baimenik eskatuko Ala-ren Mezulariarengana, bakea eta bedeinkapena berarengana, nire emaztearentzat. Azken finean, ez dakit nola erantzungo didan Ala-ren Mezulariak gaztea naizen bitartean baimena eskatzen badiot". Ka'ab bin Malikek esan zuen: "Hamar gauz iraun zuen honek, beraz, berrogeita hamar gau izan ziren guretzat musulmanei gurekin hitz egitea debekatu zitzaienetik hasita". Ka'ab bin Malikek esan zuen: "Orduan, berrogeita hamargarren gauean egunsentiko otoitza egin nuen etxearen atzealdean. Otoitzean eserita nengoela, damuz eta tristuraz bete nintzen. Lur zabal hau estua iruditzen zait. Bat-batean, norbait ozen oihuka entzun nuen horizontean: 'Oi Ka'ab bin Malik, poztu!'. Beraz, lurrera erori nintzen eta jakin nuen nire arazotik libre nengoela". Ka'ab bin Malikek esan zuen: "Orduan, Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam-ek musulmanei iragarri zien amaitu zela".