Nabi tidaklah meninggalkan warisan, semuanya dijadikan shadaqah

Imam Bukhari : 3913

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ عَنْ عُقَيْلٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّ فَاطِمَةَ عَلَيْهَا السَّلَام بِنْتَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرْسَلَتْ إِلَى أَبِي بَكْرٍ تَسْأَلُهُ مِيرَاثَهَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِمَّا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَيْهِ بِالْمَدِينَةِ وَفَدَكٍ وَمَا بَقِيَ مِنْ خُمُسِ خَيْبَرَ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَا نُورَثُ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي هَذَا الْمَالِ وَإِنِّي وَاللَّهِ لَا أُغَيِّرُ شَيْئًا مِنْ صَدَقَةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ حَالِهَا الَّتِي كَانَ عَلَيْهَا فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَأَعْمَلَنَّ فِيهَا بِمَا عَمِلَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَبَى أَبُو بَكْرٍ أَنْ يَدْفَعَ إِلَى فَاطِمَةَ مِنْهَا شَيْئًا فَوَجَدَتْ فَاطِمَةُ عَلَى أَبِي بَكْرٍ فِي ذَلِكَ فَهَجَرَتْهُ فَلَمْ تُكَلِّمْهُ حَتَّى تُوُفِّيَتْ وَعَاشَتْ بَعْدَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سِتَّةَ أَشْهُرٍ فَلَمَّا تُوُفِّيَتْ دَفَنَهَا زَوْجُهَا عَلِيٌّ لَيْلًا وَلَمْ يُؤْذِنْ بِهَا أَبَا بَكْرٍ وَصَلَّى عَلَيْهَا وَكَانَ لِعَلِيٍّ مِنْ النَّاسِ وَجْهٌ حَيَاةَ فَاطِمَةَ فَلَمَّا تُوُفِّيَتْ اسْتَنْكَرَ عَلِيٌّ وُجُوهَ النَّاسِ فَالْتَمَسَ مُصَالَحَةَ أَبِي بَكْرٍ وَمُبَايَعَتَهُ وَلَمْ يَكُنْ يُبَايِعُ تِلْكَ الْأَشْهُرَ فَأَرْسَلَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ أَنْ ائْتِنَا وَلَا يَأْتِنَا أَحَدٌ مَعَكَ كَرَاهِيَةً لِمَحْضَرِ عُمَرَ فَقَالَ عُمَرُ لَا وَاللَّهِ لَا تَدْخُلُ عَلَيْهِمْ وَحْدَكَ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ وَمَا عَسَيْتَهُمْ أَنْ يَفْعَلُوا بِي وَاللَّهِ لآتِيَنَّهُمْ فَدَخَلَ عَلَيْهِمْ أَبُو بَكْرٍ فَتَشَهَّدَ عَلِيٌّ فَقَالَ إِنَّا قَدْ عَرَفْنَا فَضْلَكَ وَمَا أَعْطَاكَ اللَّهُ وَلَمْ نَنْفَسْ عَلَيْكَ خَيْرًا سَاقَهُ اللَّهُ إِلَيْكَ وَلَكِنَّكَ اسْتَبْدَدْتَ عَلَيْنَا بِالْأَمْرِ وَكُنَّا نَرَى لِقَرَابَتِنَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَصِيبًا حَتَّى فَاضَتْ عَيْنَا أَبِي بَكْرٍ فَلَمَّا تَكَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَقَرَابَةُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَحَبُّ إِلَيَّ أَنْ أَصِلَ مِنْ قَرَابَتِي وَأَمَّا الَّذِي شَجَرَ بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ مِنْ هَذِهِ الْأَمْوَالِ فَلَمْ آلُ فِيهَا عَنْ الْخَيْرِ وَلَمْ أَتْرُكْ أَمْرًا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَصْنَعُهُ فِيهَا إِلَّا صَنَعْتُهُ فَقَالَ عَلِيٌّ لِأَبِي بَكْرٍ مَوْعِدُكَ الْعَشِيَّةَ لِلْبَيْعَةِ فَلَمَّا صَلَّى أَبُو بَكْرٍ الظُّهْرَ رَقِيَ عَلَى الْمِنْبَرِ فَتَشَهَّدَ وَذَكَرَ شَأْنَ عَلِيٍّ وَتَخَلُّفَهُ عَنْ الْبَيْعَةِ وَعُذْرَهُ بِالَّذِي اعْتَذَرَ إِلَيْهِ ثُمَّ اسْتَغْفَرَ وَتَشَهَّدَ عَلِيٌّ فَعَظَّمَ حَقَّ أَبِي بَكْرٍ وَحَدَّثَ أَنَّهُ لَمْ يَحْمِلْهُ عَلَى الَّذِي صَنَعَ نَفَاسَةً عَلَى أَبِي بَكْرٍ وَلَا إِنْكَارًا لِلَّذِي فَضَّلَهُ اللَّهُ بِهِ وَلَكِنَّا نَرَى لَنَا فِي هَذَا الْأَمْرِ نَصِيبًا فَاسْتَبَدَّ عَلَيْنَا فَوَجَدْنَا فِي أَنْفُسِنَا فَسُرَّ بِذَلِكَ الْمُسْلِمُونَ وَقَالُوا أَصَبْتَ وَكَانَ الْمُسْلِمُونَ إِلَى عَلِيٍّ قَرِيبًا حِينَ رَاجَعَ الْأَمْرَ الْمَعْرُوفَ

Wedi dweud wrthym [Yahya bin Bukair]; Dywedwyd wrthym [Al Laits] gan [Uqail] gan [Ibn Shihab] o [Urwah] o [Aisyah], anfonodd Fatima Alaihas Salam bint Nabi sallallaahu 'alaihi wasallam negesydd at [Abu Bakr] yn gofyn am ei etifeddiaeth gan Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam o eiddo Fai a roddodd Allah iddo ym Medina a Fadak, yn ogystal â'r pumed ran sy'n weddill o ghanimah Khaibar. Felly dywedodd Abu Bakr; Dywedodd 'Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam unwaith: 'Nid ydym yn etifeddiaeth, dim ond elusen yw popeth a adawn ar ôl, dim ond teulu Muhammad shallallahu 'alaihi wasallam sy'n bwyta o'r cyfoeth hwn, ac wrth Allah, ni fyddaf yn newid elusen Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam o gwbl o'i gyflwr gwreiddiol fel y'i rheolodd yn ystod amser Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam, a byddaf yn ei reoli fel y rheolodd Rasulullah. Felly roedd Abu Bakar yn amharod i roi unrhyw beth i Fatima, felly daeth Fatima yn emosiynol gydag Abu Bakr ar y mater hwn. Anwybyddodd Fatima Abu Bakr yn y diwedd ac ni siaradodd ag ef erioed nes iddo farw, a bu fyw chwe mis ar ôl marwolaeth y Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam. Pan fu farw, ymolchodd ei gŵr, Ali, hi yn y nos, ac ni hysbysodd Ali Abu Bakr am ei marwolaeth, er mai Ali oedd henuriad y gymuned yn ystod amser Fatima.' AjaIbnuya, pan fu farw Fatima, gwadodd Ali barch ei ffrindiau tuag ato, ac roedd yn fwy tueddol o wneud heddwch ag Abu Bakr a chymryd teyrngarwch iddo, er na chymerodd ef ei hun deyrngarwch yn ystod y misoedd hynny. Yna anfonodd Ali negesydd a'i brif neges oedd; 'Dewch atom ni, a pheidiwch â gadael neb gyda chi! ' Dyma beth ddywedodd Ali, efallai y byddai Umar hefyd yn bresennol. Ond dywedodd Umar; 'Na, er mwyn Allah, peidiwch â chwrdd â nhw ar eich pen eich hun'. Dywedodd Abu Bakr; 'Dydych chi ddim yn gwybod beth fyddan nhw'n ei wneud i mi, wrth Allah, fi fydd yr un i'w cyfarfod'. Yna cyfarfu Abu Bakr â nhw, adroddodd Ali y shahada a dywedodd; 'Rydyn ni'n gwybod eich rhinweddau a'r hyn y mae Allah wedi'i roi i chi, dydyn ni ddim yn bwriadu bod yn genfigennus o'r daioni y mae Allah wedi'i roi i chi, ond mae'n debyg eich bod chi ond yn defnyddio eich rhesymeg eich hun wrth ein trin ni, mae gennym ni farn, dylen ni gael cyfran oherwydd ein perthynas agos â'r Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam, nes i lygaid Abu Bakr wylo. Pan siaradodd Abu Bakr, dywedodd Abu Bakr; 'Mae perthynas Negesydd Allah yn fwy annwyl i mi nag yr wyf yn parhau â'm perthynas, o ran yr anghydfod rhyngof fi a chi ynghylch y cyfoeth hwn, nid wyf byth yn gwadu daioni, nid wyf byth yn gadael mater a welais Negesydd Allah shallallahu 'alaihi wasallam yn ei wneud, ond rwy'n ei wneud. Yna dywedodd Ali wrth Abu Bakr; 'Yr amser ar gyfer eich teyrngarwch yw y prynhawn yma.' Pan oedd Abu Bakr wedi gweddïo gweddi'r Dhuhr, dringodd i'r pulpud, dywedodd y shahada ac eglurodd broblem Ali a'i absenoldeb o'r deyrngarwch a'r rhesymau drosto, yna gofynnodd am faddeuant. Yna tystiodd Ali a datgan mawredd hawliau Abu Bakr, a dywedodd nad oedd yr hyn a wnaeth yn ei lusgo i genfigennu Abu Bakr, nac yn gwadu'r rhinwedd a roddodd Allah i Abu Bakr, dim ond ein bod ni o'r farn ein bod ni mewn gwirionedd yn haeddu mynegi barn ar y mater hwn - etifeddiaeth -, ond yn ôl pob golwg gwnaeth Abu Bakr hynny gyda'i resymeg ei hun fel ein bod ni'n teimlo'n emosiynol.' Llawenhaodd y Mwslimiaid wrth ddatganiad Ali a dweud, "Rydych chi'n iawn." Daeth hyn â'r Mwslimiaid yn agosach at Ali pan adferodd Ali y sefyllfa i normal.