حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ عَنْ عُقَيْلٍ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَأَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ أَنَّ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا زَوْجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْلَمْ أَعْقِلْ أَبَوَيَّ قَطُّ إِلَّا وَهُمَا يَدِينَانِ الدِّينَ وَلَمْ يَمُرَّ عَلَيْنَا يَوْمٌ إِلَّا يَأْتِينَا فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ طَرَفَيْ النَّهَارِ بُكْرَةً وَعَشِيَّةً فَلَمَّا ابْتُلِيَ الْمُسْلِمُونَ خَرَجَ أَبُو بَكْرٍ مُهَاجِرًا نَحْوَ أَرْضِ الْحَبَشَةِ حَتَّى إِذَا بَلَغَ بَرْكَ الْغِمَادِ لَقِيَهُ ابْنُ الدَّغِنَةِ وَهُوَ سَيِّدُ الْقَارَةِ فَقَالَ أَيْنَ تُرِيدُ يَا أَبَا بَكْرٍ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ أَخْرَجَنِي قَوْمِي فَأُرِيدُ أَنْ أَسِيحَ فِي الْأَرْضِ وَأَعْبُدَ رَبِّي قَالَ ابْنُ الدَّغِنَةِ فَإِنَّ مِثْلَكَ يَا أَبَا بَكْرٍ لَا يَخْرُجُ وَلَا يُخْرَجُ إِنَّكَ تَكْسِبُ الْمَعْدُومَ وَتَصِلُ الرَّحِمَ وَتَحْمِلُ الْكَلَّ وَتَقْرِي الضَّيْفَ وَتُعِينُ عَلَى نَوَائِبِ الْحَقِّ فَأَنَا لَكَ جَارٌ ارْجِعْ وَاعْبُدْ رَبَّكَ بِبَلَدِكَ فَرَجَعَ وَارْتَحَلَ مَعَهُ ابْنُ الدَّغِنَةِ فَطَافَ ابْنُ الدَّغِنَةِ عَشِيَّةً فِي أَشْرَافِ قُرَيْشٍ فَقَالَ لَهُمْ إِنَّ أَبَا بَكْرٍ لَا يَخْرُجُ مِثْلُهُ وَلَا يُخْرَجُ أَتُخْرِجُونَ رَجُلًا يَكْسِبُ الْمَعْدُومَ وَيَصِلُ الرَّحِمَ وَيَحْمِلُ الْكَلَّ وَيَقْرِي الضَّيْفَ وَيُعِينُ عَلَى نَوَائِبِ الْحَقِّ فَلَمْ تُكَذِّبْ قُرَيْشٌ بِجِوَارِ ابْنِ الدَّغِنَةِ وَقَالُوا لِابْنِ الدَّغِنَةِ مُرْ أَبَا بَكْرٍ فَلْيَعْبُدْ رَبَّهُ فِي دَارِهِ فَلْيُصَلِّ فِيهَا وَلْيَقْرَأْ مَا شَاءَ وَلَا يُؤْذِينَا بِذَلِكَ وَلَا يَسْتَعْلِنْ بِهِ فَإِنَّا نَخْشَى أَنْ يَفْتِنَ نِسَاءَنَا وَأَبْنَاءَنَا فَقَالَ ذَلِكَ ابْنُ الدَّغِنَةِ لِأَبِي بَكْرٍ فَلَبِثَ أَبُو بَكْرٍ بِذَلِكَ يَعْبُدُ رَبَّهُ فِي دَارِهِ وَلَا يَسْتَعْلِنُ بِصَلَاتِهِ وَلَا يَقْرَأُ فِي غَيْرِ دَارِهِ ثُمَّ بَدَا لِأَبِي بَكْرٍ فَابْتَنَى مَسْجِدًا بِفِنَاءِ دَارِهِ وَكَانَ يُصَلِّي فِيهِ وَيَقْرَأُ الْقُرْآنَ فَيَنْقَذِفُ عَلَيْهِ نِسَاءُ الْمُشْرِكِينَ وَأَبْنَاؤُهُمْ وَهُمْ يَعْجَبُونَ مِنْهُ وَيَنْظُرُونَ إِلَيْهِ وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ رَجُلًا بَكَّاءً لَا يَمْلِكُ عَيْنَيْهِ إِذَا قَرَأَ الْقُرْآنَ وَأَفْزَعَ ذَلِكَ أَشْرَافَ قُرَيْشٍ مِنْ الْمُشْرِكِينَ فَأَرْسَلُوا إِلَى ابْنِ الدَّغِنَةِ فَقَدِمَ عَلَيْهِمْ فَقَالُوا إِنَّا كُنَّا أَجَرْنَا أَبَا بَكْرٍ بِجِوَارِكَ عَلَى أَنْ يَعْبُدَ رَبَّهُ فِي دَارِهِ فَقَدْ جَاوَزَ ذَلِكَ فَابْتَنَى مَسْجِدًا بِفِنَاءِ دَارِهِ فَأَعْلَنَ بِالصَّلَاةِ وَالْقِرَاءَةِ فِيهِ وَإِنَّا قَدْ خَشِينَا أَنْ يَفْتِنَ نِسَاءَنَا وَأَبْنَاءَنَا فَانْهَهُ فَإِنْ أَحَبَّ أَنْ يَقْتَصِرَ عَلَى أَنْ يَعْبُدَ رَبَّهُ فِي دَارِهِ فَعَلَ وَإِنْ أَبَى إِلَّا أَنْ يُعْلِنَ بِذَلِكَ فَسَلْهُ أَنْ يَرُدَّ إِلَيْكَ ذِمَّتَكَ فَإِنَّا قَدْ كَرِهْنَا أَنْ نُخْفِرَكَ وَلَسْنَا مُقِرِّينَ لِأَبِي بَكْرٍ الِاسْتِعْلَانَ قَالَتْ عَائِشَةُ فَأَتَى ابْنُ الدَّغِنَةِ إِلَى أَبِي بَكْرٍ فَقَالَ قَدْ عَلِمْتَ الَّذِي عَاقَدْتُ لَكَ عَلَيْهِ فَإِمَّا أَنْ تَقْتَصِرَ عَلَى ذَلِكَ وَإِمَّا أَنْ تَرْجِعَ إِلَيَّ ذِمَّتِي فَإِنِّي لَا أُحِبُّ أَنْ تَسْمَعَ الْعَرَبُ أَنِّي أُخْفِرْتُ فِي رَجُلٍ عَقَدْتُ لَهُ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ فَإِنِّي أَرُدُّ إِلَيْكَ جِوَارَكَ وَأَرْضَى بِجِوَارِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَالنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَئِذٍ بِمَكَّةَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِلْمُسْلِمِينَ إِنِّي أُرِيتُ دَارَ هِجْرَتِكُمْ ذَاتَ نَخْلٍ بَيْنَ لَابَتَيْنِ وَهُمَا الْحَرَّتَانِ فَهَاجَرَ مَنْ هَاجَرَ قِبَلَ الْمَدِينَةِ وَرَجَعَ عَامَّةُ مَنْ كَانَ هَاجَرَ بِأَرْضِ الْحَبَشَةِ إِلَى الْمَدِينَةِ وَتَجَهَّزَ أَبُو بَكْرٍ قِبَلَ الْمَدِينَةِ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى رِسْلِكَ فَإِنِّي أَرْجُو أَنْ يُؤْذَنَ لِي فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ وَهَلْ تَرْجُو ذَلِكَ بِأَبِي أَنْتَ قَالَ نَعَمْ فَحَبَسَ أَبُو بَكْرٍ نَفْسَهُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِيَصْحَبَهُ وَعَلَفَ رَاحِلَتَيْنِ كَانَتَا عِنْدَهُ وَرَقَ السَّمُرِ وَهُوَ الْخَبَطُ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ قَالَ عُرْوَةُ قَالَتْ عَائِشَةُ فَبَيْنَمَا نَحْنُ يَوْمًا جُلُوسٌ فِي بَيْتِ أَبِي بَكْرٍ فِي نَحْرِ الظَّهِيرَةِ قَالَ قَائِلٌ لِأَبِي بَكْرٍ هَذَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُتَقَنِّعًا فِي سَاعَةٍ لَمْ يَكُنْ يَأْتِينَا فِيهَا فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ فِدَاءٌ لَهُ أَبِي وَأُمِّي وَاللَّهِ مَا جَاءَ بِهِ فِي هَذِهِ السَّاعَةِ إِلَّا أَمْرٌ قَالَتْ فَجَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَاسْتَأْذَنَ فَأُذِنَ لَهُ فَدَخَلَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِأَبِي بَكْرٍ أَخْرِجْ مَنْ عِنْدَكَ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ إِنَّمَا هُمْ أَهْلُكَ بِأَبِي أَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَإِنِّي قَدْ أُذِنَ لِي فِي الْخُرُوجِ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ الصَّحَابَةُ بِأَبِي أَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَعَمْ قَالَ أَبُو بَكْرٍ فَخُذْ بِأَبِي أَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِحْدَى رَاحِلَتَيَّ هَاتَيْنِ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالثَّمَنِ قَالَتْ عَائِشَةُ فَجَهَّزْنَاهُمَا أَحَثَّ الْجِهَازِ وَصَنَعْنَا لَهُمَا سُفْرَةً فِي جِرَابٍ فَقَطَعَتْ أَسْمَاءُ بِنْتُ أَبِي بَكْرٍ قِطْعَةً مِنْ نِطَاقِهَا فَرَبَطَتْ بِهِ عَلَى فَمِ الْجِرَابِ فَبِذَلِكَ سُمِّيَتْ ذَاتَ النِّطَاقَيْنِ قَالَتْ ثُمَّ لَحِقَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَبُو بَكْرٍ بِغَارٍ فِي جَبَلِ ثَوْرٍ فَكَمَنَا فِيهِ ثَلَاثَ لَيَالٍ يَبِيتُ عِنْدَهُمَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي بَكْرٍ وَهُوَ غُلَامٌ شَابٌّ ثَقِفٌ لَقِنٌ فَيُدْلِجُ مِنْ عِنْدِهِمَا بِسَحَرٍ فَيُصْبِحُ مَعَ قُرَيْشٍ بِمَكَّةَ كَبَائِتٍ فَلَا يَسْمَعُ أَمْرًا يُكْتَادَانِ بِهِ إِلَّا وَعَاهُ حَتَّى يَأْتِيَهُمَا بِخَبَرِ ذَلِكَ حِينَ يَخْتَلِطُ الظَّلَامُ وَيَرْعَى عَلَيْهِمَا عَامِرُ بْنُ فُهَيْرَةَ مَوْلَى أَبِي بَكْرٍ مِنْحَةً مِنْ غَنَمٍ فَيُرِيحُهَا عَلَيْهِمَا حِينَ تَذْهَبُ سَاعَةٌ مِنْ الْعِشَاءِ فَيَبِيتَانِ فِي رِسْلٍ وَهُوَ لَبَنُ مِنْحَتِهِمَا وَرَضِيفِهِمَا حَتَّى يَنْعِقَ بِهَا عَامِرُ بْنُ فُهَيْرَةَ بِغَلَسٍ يَفْعَلُ ذَلِكَ فِي كُلِّ لَيْلَةٍ مِنْ تِلْكَ اللَّيَالِي الثَّلَاثِ وَاسْتَأْجَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَبُو بَكْرٍ رَجُلًا مِنْ بَنِي الدِّيلِ وَهُوَ مِنْ بَنِي عَبْدِ بْنِ عَدِيٍّ هَادِيَا خِرِّيتًا وَالْخِرِّيتُ الْمَاهِرُ بِالْهِدَايَةِ قَدْ غَمَسَ حِلْفًا فِي آلِ الْعَاصِ بْنِ وَائِلٍ السَّهْمِيِّ وَهُوَ عَلَى دِينِ كُفَّارِ قُرَيْشٍ فَأَمِنَاهُ فَدَفَعَا إِلَيْهِ رَاحِلَتَيْهِمَا وَوَاعَدَاهُ غَارَ ثَوْرٍ بَعْدَ ثَلَاثِ لَيَالٍ بِرَاحِلَتَيْهِمَا صُبْحَ ثَلَاثٍ وَانْطَلَقَ مَعَهُمَا عَامِرُ بْنُ فُهَيْرَةَ وَالدَّلِيلُ فَأَخَذَ بِهِمْ طَرِيقَ السَّوَاحِلِقَالَ ابْنُ شِهَابٍ وَأَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَالِكٍ الْمُدْلِجِيُّ وَهُوَ ابْنُ أَخِي سُرَاقَةَ بْنِ مَالِكِ بْنِ جُعْشُمٍ أَنَّ أَبَاهُ أَخْبَرَهُ أَنَّهُ سَمِعَ سُرَاقَةَ بْنَ جُعْشُمٍيَقُولُ جَاءَنَا رُسُلُ كُفَّارِ قُرَيْشٍ يَجْعَلُونَ فِي رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَبِي بَكْرٍ دِيَةَ كُلِّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا مَنْ قَتَلَهُ أَوْ أَسَرَهُ فَبَيْنَمَا أَنَا جَالِسٌ فِي مَجْلِسٍ مِنْ مَجَالِسِ قَوْمِي بَنِي مُدْلِجٍ أَقْبَلَ رَجُلٌ مِنْهُمْ حَتَّى قَامَ عَلَيْنَا وَنَحْنُ جُلُوسٌ فَقَالَ يَا سُرَاقَةُ إِنِّي قَدْ رَأَيْتُ آنِفًا أَسْوِدَةً بِالسَّاحِلِ أُرَاهَا مُحَمَّدًا وَأَصْحَابَهُ قَالَ سُرَاقَةُ فَعَرَفْتُ أَنَّهُمْ هُمْ فَقُلْتُ لَهُ إِنَّهُمْ لَيْسُوا بِهِمْ وَلَكِنَّكَ رَأَيْتَ فُلَانًا وَفُلَانًا انْطَلَقُوا بِأَعْيُنِنَا ثُمَّ لَبِثْتُ فِي الْمَجْلِسِ سَاعَةً ثُمَّ قُمْتُ فَدَخَلْتُ فَأَمَرْتُ جَارِيَتِي أَنْ تَخْرُجَ بِفَرَسِي وَهِيَ مِنْ وَرَاءِ أَكَمَةٍ فَتَحْبِسَهَا عَلَيَّ وَأَخَذْتُ رُمْحِي فَخَرَجْتُ بِهِ مِنْ ظَهْرِ الْبَيْتِ فَحَطَطْتُ بِزُجِّهِ الْأَرْضَ وَخَفَضْتُ عَالِيَهُ حَتَّى أَتَيْتُ فَرَسِي فَرَكِبْتُهَا فَرَفَعْتُهَا تُقَرِّبُ بِي حَتَّى دَنَوْتُ مِنْهُمْ فَعَثَرَتْ بِي فَرَسِي فَخَرَرْتُ عَنْهَا فَقُمْتُ فَأَهْوَيْتُ يَدِي إِلَى كِنَانَتِي فَاسْتَخْرَجْتُ مِنْهَا الْأَزْلَامَ فَاسْتَقْسَمْتُ بِهَا أَضُرُّهُمْ أَمْ لَا فَخَرَجَ الَّذِي أَكْرَهُ فَرَكِبْتُ فَرَسِي وَعَصَيْتُ الْأَزْلَامَ تُقَرِّبُ بِي حَتَّى إِذَا سَمِعْتُ قِرَاءَةَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ لَا يَلْتَفِتُ وَأَبُو بَكْرٍ يُكْثِرُ الِالْتِفَاتَ سَاخَتْ يَدَا فَرَسِي فِي الْأَرْضِ حَتَّى بَلَغَتَا الرُّكْبَتَيْنِ فَخَرَرْتُ عَنْهَا ثُمَّ زَجَرْتُهَا فَنَهَضَتْ فَلَمْ تَكَدْ تُخْرِجُ يَدَيْهَا فَلَمَّا اسْتَوَتْ قَائِمَةً إِذَا لِأَثَرِ يَدَيْهَا عُثَانٌ سَاطِعٌ فِي السَّمَاءِ مِثْلُ الدُّخَانِ فَاسْتَقْسَمْتُ بِالْأَزْلَامِ فَخَرَجَ الَّذِي أَكْرَهُ فَنَادَيْتُهُمْ بِالْأَمَانِ فَوَقَفُوا فَرَكِبْتُ فَرَسِي حَتَّى جِئْتُهُمْ وَوَقَعَ فِي نَفْسِي حِينَ لَقِيتُ مَا لَقِيتُ مِنْ الْحَبْسِ عَنْهُمْ أَنْ سَيَظْهَرُ أَمْرُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْتُ لَهُ إِنَّ قَوْمَكَ قَدْ جَعَلُوا فِيكَ الدِّيَةَ وَأَخْبَرْتُهُمْ أَخْبَارَ مَا يُرِيدُ النَّاسُ بِهِمْ وَعَرَضْتُ عَلَيْهِمْ الزَّادَ وَالْمَتَاعَ فَلَمْ يَرْزَآنِي وَلَمْ يَسْأَلَانِي إ

Esan digu [Yahya bin Bukair-ek] esan digu [Al Laits] ['Uqail-etik] esan duela [Ibn Shihab], esan dit ['Urwan bin Az Zubair-ek] ['Aisyah] radiallahu 'anha, Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam-en emazteak esan duela: Pubertaroa iritsi gabe nengoen nire bi gurasoak Islamera bihurtu zirenean, ordutik ez zen egun bakar bat ere igaro Ala-ren Mezularia sallallaahu 'alaihi wasallam egun osoan gu ikustera etortzen ez zitzaigunik, goizez zein arratsaldez. Musulmanak probatu zituztenean, Abu Bakr alde egin eta Habasyah-era emigratu zuen -Etiopia-, Barkal Ghimad-era iritsi zenean Ibn Ad Daghinah-ek, tribu-buruzagi batek, bisitatu zuen, esanez: "Nora zoazte, Abu Bakr?" Abu Bakr-ek erantzun zion: "Nire herriak kanporatu nau, beraz, munduan zehar bidaiatu nahi dut nire Jainkoa gurtzeko". Ibn Ad Daghinah-ek esan zuen: «Zu bezalako jendeak ez luke alde egin behar eta ez luke kanporatu behar, ezer ez dutenentzat lan egiten dutenetakoa zarelako, harremanak eraikitzen dituzulako, ahulak laguntzen dituzulako, gonbidatuak hartzen dituzulako eta beti egiaren bidean laguntzen duzuelako. Zuen babeslea izango naiz. Beraz, itzuli eta gurtu zuen Jainkoa zuen lurraldean». Beraz, Abu Bakr itzuli zen eta Ibn Ad Daghinah harekin joan zen. Orduan, arratsaldean, Ibn Ad Daghinah Quraish-eko funtzionarioen aurrean ibili zen eta esan zien: «Egia esan, Abu Bakr bezalako jendeak ez du merezi alde egitea eta ez du merezi kanporatzea. Kanporatzen al dituzue ezer ez dutenentzat lan egitea, adiskidetasunak eraikitzea, ahulak zaintzea, gonbidatuak hartzen dituzulako eta beti egiaren bidean laguntzen duten pertsonak?». Azkenean, Quraish-eko herriak ez zuen ukatu Ibn ad Daghimah-en babesa Abu Bakr-en aurka, eta Ibn Ad Daghinah-ri esan zioten; «Agindu Abu Bakr-i bere Jauna bere etxean bakarrik gurtzeko eta Korana nahi duen bezala otoitz egiteko eta irakurtzeko, eta ez gaitzala bere jarduerekin molestatu eta ez dezala ozen hitz egin, gure emazteen eta seme-alaben aurkako fitnah eragingo duelakoan gaudelako». Ibn Ad Daghinahek hau Abu Bakr-i jakinarazi zion. Beraz, Abu Bakr-ek bere etxean otoitz egiten hasi zen eta ez zuen ozen hitz egiten eta ez zuen Korana kanpoan irakurtzen, bere etxean izan ezik. Orduan, Abu Bakr-i ideia bururatu zitzaion bere patioan zabaldutako otoitz-leku bat eraikitzea, bertan otoitz egiteko eta Korana irakurtzeko erabil zezan. Baina politeisten emazteak eta seme-alabak harrituta bildu ziren han eta Abu Bakr-ek otoitz egiten amaitzeko zain egon ziren. Eta jakina denez, Abu Bakr negar egitea gustatzen zitzaion gizona zen eta ezin zituen malkoak eutsi Korana irakurtzean. Beraz, politeisten artean Quraysh-eko buruzagiak harrituta geratu ziren eta azkenean Ibn Ad Daghinah deitu zuten haien aurrean eta esan zioten: "Egia esan, Abu Bakr-i bermea eman diogu zure bermearekin batera bere etxean gurtzeko, baina hautsi egin zuen bere patioan otoitz-leku bat eraikiz eta otoitz eta irakurketa ozenak eginez, gure emazteei eta seme-alabei eragin ziezaiekeen beldur ginen arren, eta benetan gertatu zen. Beraz, debekatu iezaiozu. Bere Jauna bere etxean gurtu nahi badu, utzi. Baina uko egiten badio eta ahotsa altxatzen jarraitzen badu, eskatu iezaiozu zure babesa itzultzeko, ez baitzaigu gustatzen zuk akordioa haustea eta ez baikara ados Abu Bakr-ekin akordiorik egitea". Esan zuen 'Aisha radliallahu 'anha'k: Beraz, Ibn Ad Daghinah Abu Bakr-engana joan zen eta esan zion: "Ezagutzen duzu egin duzun akordioa, beraz, mantenduko duzu edo nire babesa itzuliko didazu, ez baitut nahi arabiarrek entzutea akordioa hautsi dudala lotu naizen norbaitengatik". Beraz, Abu Bakr-ek erantzun zuen; «Zuen babesaren bermea itzultzen dizuet, eta pozik nago Alaren babesaren bermearekin 'azza wajalla'. Eta sallallaahu 'alaihi wasallam Profeta garai hartan Mekan zegoen, musulmanei esan zien: 'Egia esan, emigratu zenuten lurraldean erakutsi didate bi muino harritsu beltzen artean datila palmondoak daude'. Beraz, Medinara emigratu nahi zutenek. Era berean, oro har, Habasyah-era emigratu zutenek ere Medinara emigratu zuten. Orduan, Abu Bakr ere Medinara joateko prestatu zen. Baina Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam-ek esan zion: 'Gera zaitez zauden tokian, egia esan, baimena lortuko dudala espero dut -emigratzeko-». Abu Bakr-ek esan zuen: 'Benetan nire aitaren mesedetan erreskate gisa, egia al da hori espero duzula?'. Esan zuen: 'Bai, hala da'. Beraz, Abu Bakr-ek bere baitan espero zuen benetan Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam-ekin batera joan zitekeela bere emigrazioan. Beraz, lau hilabetez Samur hostoekin elikatu zituen zituen bi zaldizkoak. Ibn Shihabek esan zuen: 'Urwahk esan zuen: 'Aisyah radiallahu 'anhak esan zuen; Egun batean, arratsalde erdian, Abu Bakarren etxean eserita geundela, bat-batean norbaitek Abu Bakarri esan zion: 'Hemen dago Allahren Mezularia, sallallaahu 'alaihi wasallam, lehenago inoiz guregana etorri ez zen une batean'. Beraz, Abu Bakr-ek esan zuen: 'Nire amaren aita berarentzat erreskate bihurtu zen. Allahren izenean, ez litzateke une honetan etorriko, baina zerbait garrantzitsua egin behar da'. 'Aisyah radiallahu 'anhak esan zuen; Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam etorri eta baimena eskatu zuen eta sartzeko gonbidatu zuten. Sartu eta Abu Bakrri esan zion: 'Agindu zure etxeko jendeari ateratzeko'. Abu Bakr-ek esan zuen: 'Zure familiakoak ere badira, nire aita zure erreskatea da, Allahren Mezularia'. Orduan esan zuen; «Egia esan, emigraziora joateko baimena eman didate». Abu Bakr-ek galdetu zuen: «Lagun izango al naiz, nire aitaren mesedetan, zure erreskate gisa, Alaren Mezularia?». Alaren Mezulariak, shallallahu 'alaihi wasallam, erantzun zuen: «Bai, noski». Abu Bakr-ek esan zuen: «Nire aitaren mesedetan, zure erreskate gisa, hartu nire gamelu bat». Alaren Mezulariak, shallallahu 'alaihi wasallam, esan zuen: «-Behar du- prezio batekin». Aisha radliallahu 'anhak esan zuen: «Beraz, ondo prestatu genituen bientzat eta janari hornidurak egin genituen, larruzko poltsa batean gorde genituenak. Bitartean, Asma' bint Abu Bakr-ek gerrikoa bi zatitan moztu zuen eta zati bat erabili zuen larruzko poltsa lotzeko. Gertakari honetatik, geroago Dzatin Nithaqain bezala ezagutu zuten - bi gerriko dituen emakumea -. - Aisha radillahu 'anhak jarraitu zuen; - Orduan, Allahren Mezularia, sallallaahu 'alaihi wasallam, eta Abu Bakr Tsur muinoko kobazulo batera iritsi ziren. Hiru gauez ezkutatu ziren han. Abdullah bin Abu Bakr, gazte azkar eta azkar batek, lagundu zien gaua bertan pasatzera. Egunsentian - gauaren amaieran - utzi egin zituen eta goizean Qurayshekin nahastu zen, Mekan gaua pasa duen norbait bezala. Ez zuen engainatu zezakeen sekreturik entzun, baina gogoratu egin zuen iluntzen ari zenean berriekin etorri arte. Eta Amir bin Fuhairah-ek, Abu Bakr-en esklabo ohiak, ahuntzak jezten zaindu zituen eta 'Isha' orduaren ondoren eman zizkien. Horrela, gaua bakean pasa zezaketen, esne freskoarekin, hau da, ahuntzen esnearekin, Amir bin Fuhairah-ek goizean ahuntzak larrera eraman arte. Gauero egin zuen hori ezkutatuta egon ziren hiru gauetan. Orduan, Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ek eta Abu Bakr-ek Bani ad Diil tribuko norbait kontratatu zuten gidari gisa, Bani 'Abdu 'Adi-ren ondorengo tribukoa. Pertsona hori bidaia-bidea ulertzen duen norbait da. Pertsona honek Al 'Ash bin Wa'il-en familiarekin zin egin du Sahmiy gisa eta Quraish Kafir-en erlijioko pertsona erlijiosoa ere bada. Hala ere, Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam-ek eta Abu Bakr-ek sinetsi egin zioten eta bere bi gameluak eman zizkioten eta akordio bat egin zuten harekin gameluak Tsur kobazulora eramateko hiru gau igaro ondoren, hirugarren gaueko egunsentian. Orduan, 'Amir bin Fuhairah biekin eta gidarekin joan zen. Gidak kostaldeko bidea hartu zuen haiekin. [Ibn Shihab]-ek esan zuen; Eta jakinarazi didate ['Abdur Rahman bin Malik Al Mudliji], Suraqah bin Malik bin Ju'syam-en iloba, [bere aitak] esan ziola entzun zuela [Suraqah bin Ju'syam] esaten: Hainbat mezulari etorri zitzaizkigun Quraish infidelengandik, eta lehiaketa bat antolatu zuten Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam eta Abu Bakr-entzat, haietako bat hil edo harrapatu zuen pertsonarentzat sariekin. Eta nire herriaren batzarraren erdian batzarrean eserita nengoela, Bani Mudlij-ak bat-batean haietako batengana etorri ziren eta batzarrean eserita geunden gure aurrean jarri zen eta esan zuen: 'Oi Suraqah, orain beltza ikusi dut kostaldean. Muhammad eta bere lagunak zirela pentsatu nuen'. Suraqah-ek esan zuen: Banekien haiek zirela auzi horretan, baina esan nion: 'Egia esan, ez dira Alaren Mezulariaren taldea, baina ikusi duzu halako bat gure espioiekin bidaiatzen'. Batzarrean egon nintzen denbora batez, gero etxera joan eta etxean sartu nintzen. Orduan, neskameari agindu nion nire zaldia muinoaren atzetik ateratzeko eta ni iritsi arte eusteko. Nire lantza hartu eta etxearen atzetik atera nintzen. Nire lantza ezkutatu nuen, beheko aldea lurrean jarriz eta goialdea jaitsiz. Nire zaldira iritsi nintzenean, berehala igo nintzen. Nire zaldia bizkortu nuen haiengana hurbildu ahal izateko. Haien ondoan nengoenean, nire zaldia lurrera erori zen eta ni aurpegia behera erori nintzen. Jaiki eta eskua nire gezi-zorroari heldu eta gezi batzuk atera nituen zozketarako tresna gisa erabiltzeko. Geziak nola atera ziren azaldu nuen, ea kalterik egingo nien ala ez. Atera zen zozketa ez zitzaidana gustatu. Orduan, berriro igo nintzen zaldira zozketaren emaitzak sinetsi gabe, berriro haiengana hurbildu ahal izateko. Profetak (bakea eta bedeinkapenak berarengan) errezitatzen entzuteko bezain hurbil nengoenean, eta ez zuen burua jiratu, Abu Bakr-ek aurrera eta atzera begira jarraitzen zuen bitartean, nire zaldiaren aurreko hankak berriro lurrera hondoratu ziren, belaunetaraino iritsiz, eta ni erori egin nintzen. Nire zaldia bultzatu nuen, eta altxatu egin zen, ia ez zuen hankak ateratzeko gai izan. Nire zaldia zutik jarri zenean, bat-batean kea atera zen bere oinatzetatik, ez sutik, eta zerura igo zen hodei bat bezala. Orduan, berriro azalpen bat bilatu nuen zozketa eginez, eta berriro ere atera zen zozketa ez zitzaidan gustatu. Azkenean, segurtasun bermearekin deitu nien. Beraz, gelditu egin ziren. Orduan, nire zaldira joan nintzen haiengana iritsi arte. Hiltzea lortu ez nuenean, Profetaren kausa (bakea eta bedeinkapenak berarengan) garaile aterako zela bururatu zitzaidan. Esan nion: "Egia esan, zure herriak sari bat egin dizu". Orduan, esan nien zer bilatzen zuen jendeak berarentzat. Gero, nire hornigaiak eta ondasunak eskaini nizkien, baina inork ez zuen murriztu eta ez zuen eskatu nik nuena. Baina esan zuen: "Gorde gure existentzia sekretuan". Orduan, segurtasun-berme gutun bat idazteko eskatu nion, eta Amir bin Fuhairah-i larru beltzean idazteko agindu zion. Orduan, Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam, bere bidaia jarraitu zuen. Ibn Shihabek esan zuen: "Urwah bin Az Zubairrek jakinarazi dit Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam-ekin Az Zubair musulman merkataritza-karabana talde batean topatu zela. Siriako lurraldetik itzuli berriak ziren merkatariak ziren, Az Zubairrek Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam, eta Abu Bakar arropa zuriz jantzi zituen. Medinako musulmanek Mekatik Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam, irten zela entzun zuten, eta goizero Harrah-era joaten ziren haren etorrera ongietorria ematera, eguerdiko aire beroak etxera joatera behartu zituen arte". Egun batean, denbora luzez itxaron ondoren etxeetara itzuli zirenean, judu bat gotorleku baten gainera igo zen ikusi nahi zuen zerbaiten bila, baina Alaren Mezularia (bakea berarekin) eta bere lagunak zuriz jantzita ikusi zituen, miraje batean desagertu zirenak - bero itogarrian -. Juduak ezin izan zuen bere burua kontrolatu eta oihu egin zuen ahots ozenez: "Arabiarrak, hau da zuen zain egon zineten buruzagia". Berehala, musulmanak armak hartzera joan ziren eta Alaren Mezularia (bakea berarekin) Harrah-ren atzealdean iritsi zenean agurtu zuten. Eskuinean ilaran jarri zen haiekin Bani 'Amr bin 'Awf-en gelditu zen arte. Egun hori Rabi' al-Awwal hilabeteko astelehena zen. Abu Bakr zutik zegoen, isilik eserita zegoen bitartean. Beraz, Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam inoiz ikusi ez zuten Ansar herriak Abu Bakr zoriontzen hasi zen, eguzki-argia Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-en zuzenean erori zen arte. Beraz, Abu Bakr hurbildu egin zitzaion eta bere xalarekin estali zuen. Orduan jakin zuen jendeak nor zen Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam. Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam Bani 'Amru bin 'Auf-en etxean egon zen hamar gau inguru eta pietatean oinarritutako meskita bat eraiki zuen, gero Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam meskita horretan otoitz egin zuen. Ondoren, bere gamelua ibili zen jendearekin ibiltzeko, harik eta bere gameluak Medinako Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam meskitan orro egin zuen arte, musulmanek otoitz egiten zuten meskitan. Lehen, meskita Suhail eta Sahal-en datilak lehortzeko lekua zen, As'ad bin Zurarah-en zaintzapean zeuden bi umezurtz. Orduan, bere gameluak orro egin zuenean, Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ek esan zuen: "Jainkoak nahi badu, hemen bizi naiz". Orduan, Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam, bi umezurtz deitu zituen datilak lehortzen ziren leku bat erosteko, meskita gisa erabiltzeko. Bi umezurtzek esan zuten: "Ez. Zuri ere eman dizugu. Allahren Mezularia". Baina Rasulullah, sallallaahu 'alaihi wasallam, ez zuen bigarren oparia onartu nahi izan, azkenean bi haurrei erosi zien arte. Ondoren, meskita gisa eraiki zuen eta Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam, eta bere lagunek harriak mugitzen hasi ziren eraikitzeko. Harriak mugitzen ari zirela, esan zuen: "Hemen ekarri diren gauzak - harriak - ez dira Khaibarrekoak. Hauek hobeak dira, gure Jauna, eta puruagoak". Eta ere esan zuen: "Oh Allah, egia esan, saria ondorengo bizitzaren saria da. Beraz, bedeinka itzazu Ansar eta Muhajirin". Narratzaileak musulmanen norbaiten poesia ekarri zuen, baina ez zidan aipatu. Ibn Syihabek esan zuen: Dauden haditen artean, ez dago hadith bakar bat ere azaltzen duenik Ala Mezulariak, eta biek alaihi wasallam-ek, hadith honetatik aparteko poesia perfektua ekarri zuela.