حَدَّثَنَا الْفَضْلُ بْنُ سَهْلٍ أَبُو الْعَبَّاسِ الْأَعْرَجُ الْبَغْدَادِيُّ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ غَزْوَانَ أَبُو نُوحٍ أَخْبَرَنَا يُونُسُ بْنُ أَبِي إِسْحَقَ عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ أَبِي مُوسَى عَنْ أَبِيهِ قَالَخَرَجَ أَبُو طَالِبٍ إِلَى الشَّامِ وَخَرَجَ مَعَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي أَشْيَاخٍ مِنْ قُرَيْشٍ فَلَمَّا أَشْرَفُوا عَلَى الرَّاهِبِ هَبَطُوا فَحَلُّوا رِحَالَهُمْ فَخَرَجَ إِلَيْهِمْ الرَّاهِبُ وَكَانُوا قَبْلَ ذَلِكَ يَمُرُّونَ بِهِ فَلَا يَخْرُجُ إِلَيْهِمْ وَلَا يَلْتَفِتُ قَالَ فَهُمْ يَحُلُّونَ رِحَالَهُمْ فَجَعَلَ يَتَخَلَّلُهُمْ الرَّاهِبُ حَتَّى جَاءَ فَأَخَذَ بِيَدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ هَذَا سَيِّدُ الْعَالَمِينَ هَذَا رَسُولُ رَبِّ الْعَالَمِينَ يَبْعَثُهُ اللَّهُ رَحْمَةً لِلْعَالَمِينَ فَقَالَ لَهُ أَشْيَاخٌ مِنْ قُرَيْشٍ مَا عِلْمُكَ فَقَالَ إِنَّكُمْ حِينَ أَشْرَفْتُمْ مِنْ الْعَقَبَةِ لَمْ يَبْقَ شَجَرٌ وَلَا حَجَرٌ إِلَّا خَرَّ سَاجِدًا وَلَا يَسْجُدَانِ إِلَّا لِنَبِيٍّ وَإِنِّي أَعْرِفُهُ بِخَاتَمِ النُّبُوَّةِ أَسْفَلَ مِنْ غُضْرُوفِ كَتِفِهِ مِثْلَ التُّفَّاحَةِ ثُمَّ رَجَعَ فَصَنَعَ لَهُمْ طَعَامًا فَلَمَّا أَتَاهُمْ بِهِ وَكَانَ هُوَ فِي رِعْيَةِ الْإِبِلِ قَالَ أَرْسِلُوا إِلَيْهِ فَأَقْبَلَ وَعَلَيْهِ غَمَامَةٌ تُظِلُّهُ فَلَمَّا دَنَا مِنْ الْقَوْمِ وَجَدَهُمْ قَدْ سَبَقُوهُ إِلَى فَيْءِ الشَّجَرَةِ فَلَمَّا جَلَسَ مَالَ فَيْءُ الشَّجَرَةِ عَلَيْهِ فَقَالَ انْظُرُوا إِلَى فَيْءِ الشَّجَرَةِ مَالَ عَلَيْهِ قَالَ فَبَيْنَمَا هُوَ قَائِمٌ عَلَيْهِمْ وَهُوَ يُنَاشِدُهُمْ أَنْ لَا يَذْهَبُوا بِهِ إِلَى الرُّومِ فَإِنَّ الرُّومَ إِذَا رَأَوْهُ عَرَفُوهُ بِالصِّفَةِ فَيَقْتُلُونَهُ فَالْتَفَتَ فَإِذَا بِسَبْعَةٍ قَدْ أَقْبَلُوا مِنْ الرُّومِ فَاسْتَقْبَلَهُمْ فَقَالَ مَا جَاءَ بِكُمْ قَالُوا جِئْنَا إِنَّ هَذَا النَّبِيَّ خَارِجٌ فِي هَذَا الشَّهْرِ فَلَمْ يَبْقَ طَرِيقٌ إِلَّا بُعِثَ إِلَيْهِ بِأُنَاسٍ وَإِنَّا قَدْ أُخْبِرْنَا خَبَرَهُ بُعِثْنَا إِلَى طَرِيقِكَ هَذَا فَقَالَ هَلْ خَلْفَكُمْ أَحَدٌ هُوَ خَيْرٌ مِنْكُمْ قَالُوا إِنَّمَا أُخْبِرْنَا خَبَرَهُ بِطَرِيقِكَ هَذَا قَالَ أَفَرَأَيْتُمْ أَمْرًا أَرَادَ اللَّهُ أَنْ يَقْضِيَهُ هَلْ يَسْتَطِيعُ أَحَدٌ مِنْ النَّاسِ رَدَّهُ قَالُوا لَا قَالَ فَبَايَعُوهُ وَأَقَامُوا مَعَهُ قَالَ أَنْشُدُكُمْ بِاللَّهِ أَيُّكُمْ وَلِيُّهُ قَالُوا أَبُو طَالِبٍ فَلَمْ يَزَلْ يُنَاشِدُهُ حَتَّى رَدَّهُ أَبُو طَالِبٍ وَبَعَثَ مَعَهُ أَبُو بَكْرٍ بِلَالًا وَزَوَّدَهُ الرَّاهِبُ مِنْ الْكَعْكِ وَالزَّيْتِقَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ لَا نَعْرِفُهُ إِلَّا مِنْ هَذَا الْوَجْهِ

Esan digu [Al Fadhl bin Sahl Abu Al Abbas Al A'raj Al Baghdadik] esan digu [Abdurrahman bin Ghazwan Abu Nuhk] esan digu [Yunus bin Abu Ishaq]-ek [Abu Bakr bin Abu Musak] esan digula [bere aitak] esanez: 'Abu Talib eta Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam, Siriako lurraldera joan zirela - negozioak egitera - Quraish funtzionarioekin batera, monje batekin topo egin zutenean, gelditu eta beren bidaia eten zuten, bat-batean monje bat atera zitzaien bila, nahiz eta lehenago, monjea ez zen inoiz atera, nahiz eta jende talde bat pasatzen ari zen, Abu Musak esan zuen; 'Beraz, beren hornigaiak utzi zituzten, eta gero monjea banandu egin zen haien aurrean jarri zen arte, Allahren Mezulariaren, sallallaahu 'alaihi wasallam, eskua helduta', esan zuen monjeak; «Pertsona hau unibertsoaren buruzagia izango da, haur hau unibertsoaren Jaunaren mezularia izango da eta Alak bidaliko du unibertso osoarentzako erruki gisa». Beraz, Quraysh-eko funtzionarioek esan zuten: «Nola dakizu hori?». Monjeak erantzun zuen: «Egia esan, Aqabah-era iritsi zinetenetik, ez zegoen harririk edo zuhaitzik, baina makurtu egin ziren, ez ziren makurtu Profeta bati baino, sorbaldako kartilagoaren behealdean dagoen zigilu profetikotik ere jakin dezaket, sagar baten antza duena». Orduan, monjea itzuli eta janariarekin entretenitu zituen, monjea profeta barne zegoen Quraysh taldearengana iritsi zenean, profeta gamelu taldearen artean zegoen bitartean, monjeak esan zuen: «Mesedez, bidali jende batzuk hura jasotzera». Une batzuk geroago, profeta hodei batekin etorri zen gainean. Mirariz, monjea taldera hurbildu zenean, zuhaitz baten itzaletan babes bila aurkitu zituen. Bitxia bada ere, Profeta eseri zenean, zuhaitzaren itzala hurbildu zitzaion, eta monjeak berehala esan zuen: «Begira, zuhaitzaren itzala hurbiltzen ari zaio». -Abu Musak esan zuen, monjea taldeari begira zegoenean, ohartarazi zien: "Barkatu, talde honek ez luke Erromarako bidaia jarraitu behar. Izan ere, ikusten badute, ziur aski bere seinaleengatik ezagutuko dute, eta ziur aski hilko dute". Monjea buelta eman zuenean, Erromatik itzuli berri ziren zazpi pertsona zeudela eta taldearekin topo egin zutela ikusi zuen. Monjeak galdetu zien: "Zerk bultzatu zintuzten hona etortzera?". Taldeak erantzun zuen: "Beno, abiatu ginen hilabete honetan profeta bat bidali zutela entzun dugulako, beraz, ez zegoen beste biderik jende batzuk harekin biltzera bidaltzea baino. Berria eman digute. Horregatik, bidali gintuzten eta zuek igaroko duzuen bidetik abiatu ginen". Orduan, monjeak Mekako taldeari esan zion: "Agian uste duzue Ala-k erabakiko duela? Edo mutil hau - hau da, Mahoma - Mekara itzuli nahi duzue?". Haiek erantzun zuten: "Hara, badirudi ez dagoela bat ere". Orduan, taldeak leialtasuna zin egin zion monjeari eta denbora batez egon zen harekin. Monjeak esan zuen: "Nor da haur honen tutorea?". Haiek erantzun zuten; 'Abu Talib'. Monjeak etengabe aholkatu zion Abu Talibi, Muhammad itzultzeko prest egon arte -garai hartan oraindik profeta bihurtu ez zena-. Abu Bakr-ek Bilali agindu zion berarekin joateko, monjeak galletak eta olioa eman zizkion bitartean. Abu Isak esan zuen: 'Hadith honen maila hasan gharib da, ez dakigu bide honetatik izan ezik'.