Imam Tirmidhi : 3553

حَدَّثَنَا الْفَضْلُ بْنُ سَهْلٍ أَبُو الْعَبَّاسِ الْأَعْرَجُ الْبَغْدَادِيُّ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ غَزْوَانَ أَبُو نُوحٍ أَخْبَرَنَا يُونُسُ بْنُ أَبِي إِسْحَقَ عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ أَبِي مُوسَى عَنْ أَبِيهِ قَالَخَرَجَ أَبُو طَالِبٍ إِلَى الشَّامِ وَخَرَجَ مَعَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي أَشْيَاخٍ مِنْ قُرَيْشٍ فَلَمَّا أَشْرَفُوا عَلَى الرَّاهِبِ هَبَطُوا فَحَلُّوا رِحَالَهُمْ فَخَرَجَ إِلَيْهِمْ الرَّاهِبُ وَكَانُوا قَبْلَ ذَلِكَ يَمُرُّونَ بِهِ فَلَا يَخْرُجُ إِلَيْهِمْ وَلَا يَلْتَفِتُ قَالَ فَهُمْ يَحُلُّونَ رِحَالَهُمْ فَجَعَلَ يَتَخَلَّلُهُمْ الرَّاهِبُ حَتَّى جَاءَ فَأَخَذَ بِيَدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ هَذَا سَيِّدُ الْعَالَمِينَ هَذَا رَسُولُ رَبِّ الْعَالَمِينَ يَبْعَثُهُ اللَّهُ رَحْمَةً لِلْعَالَمِينَ فَقَالَ لَهُ أَشْيَاخٌ مِنْ قُرَيْشٍ مَا عِلْمُكَ فَقَالَ إِنَّكُمْ حِينَ أَشْرَفْتُمْ مِنْ الْعَقَبَةِ لَمْ يَبْقَ شَجَرٌ وَلَا حَجَرٌ إِلَّا خَرَّ سَاجِدًا وَلَا يَسْجُدَانِ إِلَّا لِنَبِيٍّ وَإِنِّي أَعْرِفُهُ بِخَاتَمِ النُّبُوَّةِ أَسْفَلَ مِنْ غُضْرُوفِ كَتِفِهِ مِثْلَ التُّفَّاحَةِ ثُمَّ رَجَعَ فَصَنَعَ لَهُمْ طَعَامًا فَلَمَّا أَتَاهُمْ بِهِ وَكَانَ هُوَ فِي رِعْيَةِ الْإِبِلِ قَالَ أَرْسِلُوا إِلَيْهِ فَأَقْبَلَ وَعَلَيْهِ غَمَامَةٌ تُظِلُّهُ فَلَمَّا دَنَا مِنْ الْقَوْمِ وَجَدَهُمْ قَدْ سَبَقُوهُ إِلَى فَيْءِ الشَّجَرَةِ فَلَمَّا جَلَسَ مَالَ فَيْءُ الشَّجَرَةِ عَلَيْهِ فَقَالَ انْظُرُوا إِلَى فَيْءِ الشَّجَرَةِ مَالَ عَلَيْهِ قَالَ فَبَيْنَمَا هُوَ قَائِمٌ عَلَيْهِمْ وَهُوَ يُنَاشِدُهُمْ أَنْ لَا يَذْهَبُوا بِهِ إِلَى الرُّومِ فَإِنَّ الرُّومَ إِذَا رَأَوْهُ عَرَفُوهُ بِالصِّفَةِ فَيَقْتُلُونَهُ فَالْتَفَتَ فَإِذَا بِسَبْعَةٍ قَدْ أَقْبَلُوا مِنْ الرُّومِ فَاسْتَقْبَلَهُمْ فَقَالَ مَا جَاءَ بِكُمْ قَالُوا جِئْنَا إِنَّ هَذَا النَّبِيَّ خَارِجٌ فِي هَذَا الشَّهْرِ فَلَمْ يَبْقَ طَرِيقٌ إِلَّا بُعِثَ إِلَيْهِ بِأُنَاسٍ وَإِنَّا قَدْ أُخْبِرْنَا خَبَرَهُ بُعِثْنَا إِلَى طَرِيقِكَ هَذَا فَقَالَ هَلْ خَلْفَكُمْ أَحَدٌ هُوَ خَيْرٌ مِنْكُمْ قَالُوا إِنَّمَا أُخْبِرْنَا خَبَرَهُ بِطَرِيقِكَ هَذَا قَالَ أَفَرَأَيْتُمْ أَمْرًا أَرَادَ اللَّهُ أَنْ يَقْضِيَهُ هَلْ يَسْتَطِيعُ أَحَدٌ مِنْ النَّاسِ رَدَّهُ قَالُوا لَا قَالَ فَبَايَعُوهُ وَأَقَامُوا مَعَهُ قَالَ أَنْشُدُكُمْ بِاللَّهِ أَيُّكُمْ وَلِيُّهُ قَالُوا أَبُو طَالِبٍ فَلَمْ يَزَلْ يُنَاشِدُهُ حَتَّى رَدَّهُ أَبُو طَالِبٍ وَبَعَثَ مَعَهُ أَبُو بَكْرٍ بِلَالًا وَزَوَّدَهُ الرَّاهِبُ مِنْ الْكَعْكِ وَالزَّيْتِقَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ لَا نَعْرِفُهُ إِلَّا مِنْ هَذَا الْوَجْهِ

Ibinalita sa amin [Al Fadhl bin Sahl Abu Al Abbas Al A'raj Al Baghdadi] ay ibinalita sa amin [Abdurrahman bin Ghazwan Abu Nuh] ay ibinalita sa amin [Yunus bin Abu Ishaq] mula kay [Abu Bakr bin Abu Musa] mula sa [kanyang ama] aniya; "Si Abu Talib at ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ay lumabas patungo sa lupain ng Syria (upang makipagkalakalan) kasama ang mga opisyal ng Quraish, nang makasalubong nila ang isang monghe, huminto sila at itinigil ang kanilang paglalakbay, biglang may lumabas na monghe upang salubungin sila, kahit na bago iyon, hindi pa lumalabas ang monghe kahit na may isang grupo ng mga taong dumadaan, sabi ni Abu Musa; "Kaya't inilapag nila ang kanilang mga suplay, pagkatapos ay naghiwalay ang monghe hanggang sa siya ay dumating (sa harap) niya, hawak ang kanyang kamay. Sinabi ng Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam, ang monghe; "Ang taong ito ang magiging pinuno ng sansinukob, ang batang ito ang magiging mensahero ng Panginoon ng sansinukob at ipapadala ni Allah bilang awa para sa buong sansinukob." Kaya't sinabi ng mga opisyal ng Quraysh; "Paano mo nalaman 'yan?" Sagot ng monghe; "Sa totoo lang, simula nang dumating kayo sa Aqabah, walang mga bato o puno ngunit yumukod ang mga ito, hindi sila yumukod maliban sa isang Propeta, nakikita ko rin mula sa selyong pangpropesiya sa ilalim ng kartilago ng balikat na kahawig ng isang mansanas." Pagkatapos ay bumalik ang monghe at inaliw sila ng pagkain, nang dumating ang monghe sa grupo ng mga Quraish na kinabibilangan ng propeta, habang ang propeta ay kabilang sa grupo ng mga kamelyo, sinabi ng monghe; "Pakiusap, magpadala kayo ng ilang tao upang sunduin siya." Ilang sandali pa ay dumating ang propeta na may ulap sa itaas niya. Himala, nang lumapit ang monghe sa grupo, natagpuan niya silang nag-aagawan ng proteksyon sa mga anino ng isang puno. Kakatwa, nang umupo ang Propeta, lumapit sa kanya ang anino ng puno, at agad na sinabi ng monghe, "Tingnan ninyo, ang anino ng puno ay papalapit sa kanya." (Sabi ni Abu Musa), nang tumayo ang monghe na nakaharap sa grupo, binalaan niya sila, "Paumanhin, hindi dapat ipagpatuloy ng grupong ito ang kanilang paglalakbay patungong Roma. Dahil kung makikita nila ito, tiyak na makikilala nila ito sa pamamagitan ng mga palatandaan nito, at tiyak na papatayin nila ito." Nang lumingon ang monghe, lumabas na may pitong tao na kararating lang mula sa Roma at nakilala ang grupo. Tinanong sila ng monghe, "Ano ang nag-udyok sa inyo na pumunta rito?" Sumagot ang grupo, "Buweno, umalis kami dahil narinig namin na may isang propetang ipinadala ngayong buwan, kaya wala nang ibang paraan para sa amin kundi ang magpadala ng ilang tao upang salubungin siya. Nabalitaan na namin ang balita. Kaya naman, ipinadala kami at naglakbay sa daan na inyong madadaanan." Pagkatapos ay sinabi ng monghe sa grupo ng Mecca; 'Marahil ay mayroon kayong opinyon na si Allah ang magpapasya? O gusto ba ninyong ibalik ang batang ito (ibig sabihin ay si Muhammad) sa Mecca?' Sumagot sila; 'Wow, mukhang walang ganoong bagay.' Pagkatapos ay nanumpa ang grupo ng katapatan sa monghe at nanatili kasama niya nang ilang panahon. Sinabi ng monghe; 'Sino ang tagapag-alaga ng batang ito?' Sumagot sila; 'Abu Talib.' Patuloy na pinayuhan ng monghe si Abu Talib hanggang sa handa niyang ibalik si Muhammad (na noong panahong iyon ay hindi pa nagiging propeta). Inutusan ni Abu Bakr si Bilal na samahan siya, habang binigyan naman siya ng monghe ng mga probisyon sa anyo ng crackers at langis.' Sinabi ni Abu Isa; 'Ang antas ng hadith na ito ay hasan gharib, hindi namin ito nalalaman maliban sa rutang ito.'