قَالَ فَلَمَّا أَرَدْتُ أَنْ أَخْرُجَ قَالَتْ اجْلِسْ حَتَّى أُحَدِّثَكَ حَدِيثًا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمًا مِنْ الْأَيَّامِ فَصَلَّى صَلَاةَ الْهَاجِرَةِ ثُمَّ قَعَدَ فَفَزِعَ النَّاسُ فَقَالَ اجْلِسُوا أَيُّهَا النَّاسُ فَإِنِّي لَمْ أَقُمْ مَقَامِي هَذَا لِفَزَعٍ وَلَكِنَّ تَمِيمًا الدَّارِيَّ أَتَانِي فَأَخْبَرَنِي خَبَرًا مَنَعَنِي الْقَيْلُولَةَ مِنْ الْفَرَحِ وَقُرَّةِ الْعَيْنِ فَأَحْبَبْتُ أَنْ أَنْشُرَ عَلَيْكُمْ فَرَحَ نَبِيِّكُمْ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَخْبَرَنِي أَنَّ رَهْطًا مِنْ بَنِي عَمِّهِ رَكِبُوا الْبَحْرَ فَأَصَابَتْهُمْ رِيحٌ عَاصِفٌ فَأَلْجَأَتْهُمْ الرِّيحُ إِلَى جَزِيرَةٍ لَا يَعْرِفُونَهَا فَقَعَدُوا فِي قُوَيْرِبٍ بِالسَّفِينَةِ حَتَّى خَرَجُوا إِلَى الْجَزِيرَةِ فَإِذَا هُمْ بِشَيْءٍ أَهْلَبَ كَثِيرِ الشَّعْرِ لَا يَدْرُونَ أَرَجُلٌ هُوَ أَوْ امْرَأَةٌ فَسَلَّمُوا عَلَيْهِ فَرَدَّ عَلَيْهِمْ السَّلَامَ قَالُوا أَلَا تُخْبِرُنَا قَالَ مَا أَنَا بِمُخْبِرِكُمْ وَلَا بِمُسْتَخْبِرِكُمْ وَلَكِنْ هَذَا الدَّيْرَ قَدْ رَهِقْتُمُوهُ فَفِيهِ مَنْ هُوَ إِلَى خَبَرِكُمْ بِالْأَشْوَاقِ أَنْ يُخْبِرَكُمْ وَيَسْتَخْبِرَكُمْ قَالَ قُلْنَا فَمَا أَنْتَ قَالَ أَنَا الْجَسَّاسَةُ فَانْطَلَقُوا حَتَّى أَتَوْا الدَّيْرَ فَإِذَا هُمْ بِرَجُلٍ مُوثَقٍ شَدِيدِ الْوَثَاقِ مُظْهِرٍ الْحُزْنَ كَثِيرِ التَّشَكِّي فَسَلَّمُوا عَلَيْهِ فَرَدَّ عَلَيْهِمْ فَقَالَ مِمَّنْ أَنْتُمْ قَالُوا مِنْ الْعَرَبِ قَالَ مَا فَعَلَتْ الْعَرَبُ أَخَرَجَ نَبِيُّهُمْ بَعْدُ قَالُوا نَعَمْ قَالَ فَمَا فَعَلُوا قَالُوا خَيْرًا آمَنُوا بِهِ وَصَدَّقُوهُ قَالَ ذَلِكَ خَيْرٌ لَهُمْ وَكَانَ لَهُ عَدُوٌّ فَأَظْهَرَهُ اللَّهُ عَلَيْهِمْ قَالَ فَالْعَرَبُ الْيَوْمَ إِلَهُهُمْ وَاحِدٌ وَدِينُهُمْ وَاحِدٌ وَكَلِمَتُهُمْ وَاحِدَةٌ قَالُوا نَعَمْ قَالَ فَمَا فَعَلَتْ عَيْنُ زُغَرَ قَالُوا صَالِحَةٌ يَشْرَبُ مِنْهَا أَهْلُهَا لِشَفَتِهِمْ وَيَسْقُونَ مِنْهَا زَرْعَهُمْ قَالَ فَمَا فَعَلَ نَخْلٌ بَيْنَ عَمَّانَ وَبَيْسَانَ قَالُوا صَالِحٌ يُطْعِمُ جَنَاهُ كُلَّ عَامٍ قَالَ فَمَا فَعَلَتْ بُحَيْرَةُ الطَّبَرِيَّةِ قَالُوا مَلْأَى قَالَ فَزَفَرَ ثُمَّ زَفَرَ ثُمَّ زَفَرَ ثُمَّ حَلَفَ لَوْ خَرَجْتُ مِنْ مَكَانِي هَذَا مَا تَرَكْتُ أَرْضًا مِنْ أَرْضِ اللَّهِ إِلَّا وَطِئْتُهَا غَيْرَ طَيْبَةَ لَيْسَ لِي عَلَيْهَا سُلْطَانٌ قَالَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى هَذَا انْتَهَى فَرَحِي ثَلَاثَ مِرَارٍ إِنَّ طَيْبَةَ الْمَدِينَةَ إِنَّ اللَّهَ حَرَّمَ حَرَمِي عَلَى الدَّجَّالِ أَنْ يَدْخُلَهَا ثُمَّ حَلَفَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ مَا لَهَا طَرِيقٌ ضَيِّقٌ وَلَا وَاسِعٌ فِي سَهْلٍ وَلَا فِي جَبَلٍ إِلَّا عَلَيْهِ مَلَكٌ شَاهِرٌ بِالسَّيْفِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ مَا يَسْتَطِيعُ الدَّجَّالُ أَنْ يَدْخُلَهَا عَلَى أَهْلِهَا قَالَ عَامِرٌ فَلَقِيتُ الْمُحَرَّرَ بْنَ أَبِي هُرَيْرَةَ فَحَدَّثْتُهُ حَدِيثَ فَاطِمَةَ بِنْتِ قَيْسٍ فَقَالَ أَشْهَدُ عَلَى أَبِي أَنَّهُ حَدَّثَنِي كَمَا حَدَّثَتْكَ فَاطِمَةُ غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّهُ نَحْوَ الْمَشْرِقِ قَالَ ثُمَّ لَقِيتُ الْقَاسِمَ بْنَ مُحَمَّدٍ فَذَكَرْتُ لَهُ حَدِيثَ فَاطِمَةَ فَقَالَ أَشْهَدُ عَلَى عَائِشَةَ أَنَّهَا حَدَّثَتْنِي كَمَا حَدَّثَتْكَ فَاطِمَةُ غَيْرَ أَنَّهَا قَالَتْ الْحَرَمَانِ عَلَيْهِ حَرَامٌ مَكَّةُ وَالْمَدِينَةُ

-Oraindik aurreko haditharen narrazio-lerro beretik-, esan zuen Abdullahek -Atera nahi nuenean, esan zuen; eseri Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam-en hadith bat konta diezazudan- [Fatimah bin Qais] esan zuen: "Egun batean Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam atera zen eta hajirah otoitza egin zuen - aurrekoan - gero eseri zen, orduan jendea berdin harrituta geratu zen, orduan ni harritu egin nintzen, nire lekuan, ni harrituta nago: 'S baina Tamim Ad Dari-k ezagutu nau eta esan dit ezin nuela Qailulah -siesta egin- oso atsegina eta lasaigarria zelako, horregatik zure Profetaren berri zoriontsua zabaldu nahi dizut. Tamimek esan dit bere osabaren ondorengoen talde bat itsasoan ibili zela eta tifoi batek jo zuela, haiek ezezaguna zitzaien uharte batean hondoratu zituela, gero piragua batean eserita egon zirela uhartera atera ziren arte, bat-batean aurpegi oso latza eta ile luzea zuen makluq batekin topo egin zutela, gizona edo emakumea zen ezin jakin. Orduan agurtu zuten eta hark agurrari erantzun zion, galdetu zioten: «Kontatuko al diguzu istorio bat? ' Izakiak erantzun zion: 'Ez naiz istorioak kontatzen dituena, ezta istorioak eskatzen dizkizudana ere, baina zoaz hurbildu zaren gurtza-leku honetara, bertan dago zure berrien zain benetan dagoen pertsona bat, istorioak kontatuko dizkizu eta istorioak eskatuko dizkizu". Orduan galdetu zuten: 'Beraz, galdetu genuen: 'Nor zara zu? erantzun zion: Ni Jassasah naiz. Gero oinez joan ziren gurtza leku batera iritsi arte, azkenean kateez estalita zegoen gizon bat aurkitu zuten, triste ikusten zuen eta asko kexatzen zen. Orduan agurtu zuten, eta hark erantzun zien agurrak. Orduan galdetu zuen: 'Nor zara zu? erantzun zioten: «Arabiarrak gara». Berriro galdetu zuen: «Une honetan arabiarrek ez al zuten beren Profeta kanporatu? "Erantzun zuten: "Bai", galdetu zuen berriro, "Orduan zer egiten dute arabiarrek? ' erantzun zuten: 'Zerbait ona egin zuten, horretan sinetsi eta baieztatu zuten'. Esan zuen: "Hobe zen haientzat, eta etsaiak zituen, baina Allahk irabazi zion". Gizonak berriro galdetu zuen: «Horrek esan nahi al du gaur arabiarrek jainko bat, erlijio bat eta esaldi bat dutela? ' erantzun zuten: 'Bai'. Berriro galdetu zuen: 'Orduan zer gertatu zen 'Ainu Zughar -idaberriaren izena-? "Erantzun zuten: "Zerbait ona gertatu zen, jendeak ura hartu zuen bertatik edateko, eta bertatik ureztatu zituen uztak", eta berriro galdetu zuen: "Zer gertatu zen bada Aman eta Baisan artean zeuden palmondoekin? "Erantzun zuten: "Zerbait ona gertatu da, haren uztak nahikoa janari eman dezake urtero", galdetu zuen, "Orduan zer gertatu zen Tabariyahren txaluparekin? ’ erantzun zioten: ‘Betea’. Tamimek esan zuen: "Orduan gizonak arnasa hartu zuen, gero berriro bota zuen eta gero bota zuen eta zin egin zuen: "Nire lekua uzten badut, zalantzarik gabe ez dut lur bakar bat ere utziko Ala lurretik, baina bertatik pasatuko naiz, Thaibah - Medina hiriaren izena -, ez dut horren gaineko botererik". Amir bin Syarahil-ek esan zuen: 'Orduan Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam-ek esan zuen: 'Hemen arte nire poza bukatzen da -hiru aldiz-. Izan ere, Medina hiriaren ontasuna Allah Azza Wa Jallak Dajjal-i bertan sartzea debekatu diolako da. Orduan, Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam-ek zin egin zuen: "Alagatik, ez dago bera izan ezik gurtzeko merezi duen jainkorik, ez dago biderik lautadan edo mendietan, estu edo zabalean, ezpata ateratako aingeru batek babesten ez badu Qiyamat egunera arte. eta Dajjal ezingo da sartu bertako biztanleekin elkartzeko. [Amir]-ek esan zuen: "Orduan [Al Muharrar bin Abu Hurairah] ezagutu nuen, eta gero Fatimah bint Qais-en hadith-a esan nion, esan zuen arte: "[Nire aitaren kontra] testigantza egiten dut, Fatimah-k esan dizun bezala esan didala, bakarrik nire aitak esan zuen: "Allah-ren Mezularia shallallahu 'alaihi wasallam-ek esan zuen: "Dajjal ekialdetik agertuko da". Amirrek esan zuen: "Orduan [Al Qasim bin Muhammad] ezagutu nuen, gero Fatimahren hadith-a kontatu nion eta esan zuen: "['Aisyah]-en aurka deklaratzen dut hark esan didala Fatimahek esan dizun bezala, bakarrik "Aishah-ek aipatu zuen:" Bi lurralde haram dira, Meka eta Medina alegia".