Imam Ahmad : 18495
حَدَّثَنَا أَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ عَنْ عَبْدِ الْأَعْلَى قَالَ صَلَّيْتُ خَلْفَ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ عَلَى جِنَازَةٍ فَكَبَّرَ خَمْسًا فَقَامَ إِلَيْهِ أَبُو عِيسَى عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي لَيْلَى فَأَخَذَ بِيَدِهِ فَقَالَ نَسِيتَ قَالَ لَا وَلَكِنْ صَلَّيْتُ خَلْفَ أَبِي الْقَاسِمِ خَلِيلِي صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَكَبَّرَ خَمْسًا فَلَا أَتْرُكُهَا أَبَدًا
Esan digu [Aswad bin Amir] Esan digu [Isra`il] [Abul A'la] esan digu; Atzean [Zaid bin Arqam] gorputzaren otoitza otoitz egin nuen, bost takbir ere esan zituen. Beraz, Abu Isa Abdurrahman bin Abu Laila hurbildu zitzaion eta eskutik heldu zion eta galdetu zion: 'Ahaztu al zara?' hark erantzun zion: «Ez. Hala ere, behin Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam' atzean otoitz egin nuen eta bost aldiz esan zuen takbir, beraz, ez naiz betirako ados egongo.