Imam Ahmad : 18495
حَدَّثَنَا أَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ عَنْ عَبْدِ الْأَعْلَى قَالَ صَلَّيْتُ خَلْفَ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ عَلَى جِنَازَةٍ فَكَبَّرَ خَمْسًا فَقَامَ إِلَيْهِ أَبُو عِيسَى عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي لَيْلَى فَأَخَذَ بِيَدِهِ فَقَالَ نَسِيتَ قَالَ لَا وَلَكِنْ صَلَّيْتُ خَلْفَ أَبِي الْقَاسِمِ خَلِيلِي صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَكَبَّرَ خَمْسًا فَلَا أَتْرُكُهَا أَبَدًا
Ekɛɛ wɔ [Aswad bin Amir] Ekɛɛ wɔ [Israel] kɛjɛ [Abul A’la] ekɛɛ; Misɔle gbɔmɔtso lɛ sɔlemɔ ni yɔɔ [Zaid bin Arqam] sɛɛ lɛ, ekɛɛ takbir enumɔ hu. No hewɔ lɛ, Abu Isa Abdurrahman bin Abu Laila tee eŋɔɔ ni emɔ enine mli ni ebi akɛ, ‘Ani ohiɛ ekpa nɔ?’ e ha heto ke, ‘Dabi. Shi, be ko lɛ, misɔle yɛ Rasulullah sɛɛ, ni ekɛɛ takbir shii enumɔ, no hewɔ lɛ mikɛ lɛ kpaaa gbee kɛya naanɔ’.