Imam Ahmad : 18495

حَدَّثَنَا أَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ عَنْ عَبْدِ الْأَعْلَى قَالَ صَلَّيْتُ خَلْفَ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ عَلَى جِنَازَةٍ فَكَبَّرَ خَمْسًا فَقَامَ إِلَيْهِ أَبُو عِيسَى عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي لَيْلَى فَأَخَذَ بِيَدِهِ فَقَالَ نَسِيتَ قَالَ لَا وَلَكِنْ صَلَّيْتُ خَلْفَ أَبِي الْقَاسِمِ خَلِيلِي صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَكَبَّرَ خَمْسًا فَلَا أَتْرُكُهَا أَبَدًا

আমাক কৈছে [আছৱাদ বিন আমিৰে] আমাক [ইজৰাইল] [আবুল আ’লাৰ পৰা] কৈছে তেওঁ ক’লে; মই [জাইদ বিন আৰ্কাম]ৰ পিছফালে দেহৰ নামাজ পঢ়িলোঁ, তেওঁ পাঁচটা তকবীৰো ক’লে। গতিকে আবু ইছা আব্দুৰহমান বিন আবু লাইলা তেওঁৰ ওচৰলৈ গৈ তেওঁৰ হাতত ধৰি সুধিলে, ‘আপুনি পাহৰি গ’ল নেকি? তেওঁ উত্তৰ দিলে, ‘নাই। অৱশ্যে মই এবাৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ পিছফালে নামাজ পঢ়িছিলো, আৰু তেওঁ পাঁচবাৰ তকবীৰ কৈছিল, গতিকে মই তেওঁৰ লগত চিৰদিনৰ বাবে মতানৈক্য নহ’ম’।