Rasulullah mengadakan perjanjian damai dengan penduduk Hudaibiyah dan bersedia menghapus kata ‘Muhammad Rasulullah’

Imam Ahmad : 18166

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ عَنْ مَعْمَرٍ قَالَ الزُّهْرِيُّ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ عَنِ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ وَمَرْوَانَ بَنِ الْحَكَمِ يُصَدِّقُ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا حَدِيثَ صَاحِبِهِ قَالَا خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ زَمَانَ الْحُدَيْبِيَةِ فِي بِضْعَ عَشْرَةَ مِائَةً مِنْ أَصْحَابِهِ حَتَّى إِذَا كَانُوا بِذِي الْحُلَيْفَةِ قَلَّدَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْهَدْيَ وَأَشْعَرَهُ وَأَحْرَمَ بِالْعُمْرَةِ وَبَعَثَ بَيْنَ يَدَيْهِ عَيْنًا لَهُ مِنْ خُزَاعَةَ يُخْبِرُهُ عَنْ قُرَيْشٍ وَسَارَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى إِذَا كَانَ بِغَدِيرِ الْأَشْطَاطِ قَرِيبٌ مِنْ عُسْفَانَ أَتَاهُ عَيْنُهُ الْخُزَاعِيُّ فَقَالَ إِنِّي قَدْ تَرَكْتُ كَعْبَ بْنَ لُؤَيٍّ وَعَامِرَ بْنَ لُؤَيٍّ قَدْ جَمَعُوا لَكَ الْأَحَابِشَ وَجَمَعُوا لَكَ جُمُوعًا وَهُمْ مُقَاتِلُوكَ وَصَادُّوكَ عَنْ الْبَيْتِ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَشِيرُوا عَلَيَّ أَتَرَوْنَ أَنْ نَمِيلَ إِلَى ذَرَارِيِّ هَؤُلَاءِ الَّذِينَ أَعَانُوهُمْ فَنُصِيبَهُمْ فَإِنْ قَعَدُوا قَعَدُوا مَوْتُورِينَ مَحْرُوبِينَ وَإِنْ نَجَوْا وَقَالَ يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ عَنِ ابْنِ الْمُبَارَكِ مَحْزُونِينَ وَإِنْ يَحْنُونَ تَكُنْ عُنُقًا قَطَعَهَا اللَّهُ أَوْ تَرَوْنَ أَنْ نَؤُمَّ الْبَيْتَ فَمَنْ صَدَّنَا عَنْهُ قَاتَلْنَاهُ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ إِنَّمَا جِئْنَا مُعْتَمِرِينَ وَلَمْ نَجِئْ نُقَاتِلُ أَحَدًا وَلَكِنْ مَنْ حَالَ بَيْنَنَا وَبَيْنَ الْبَيْتِ قَاتَلْنَاهُ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَرُوحُوا إِذًا قَالَ الزُّهْرِيُّ وَكَانَ أَبُو هُرَيْرَةَ يَقُولُ مَا رَأَيْتُ أَحَدًا قَطُّ كَانَ أَكْثَرَ مَشُورَةً لِأَصْحَابِهِ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ الزُّهْرِيُّ فِي حَدِيثِ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ وَمَرْوَانَ بْنِ الْحَكَمِ فَرَاحُوا حَتَّى إِذَا كَانُوا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ خَالِدَ بْنَ الْوَلِيدِ بِالْغَمِيمِ فِي خَيْلٍ لِقُرَيْشٍ طَلِيعَةً فَخُذُوا ذَاتَ الْيَمِينِ فَوَاللَّهِ مَا شَعَرَ بِهِمْ خَالِدٌ حَتَّى إِذَا هُوَ بِقَتَرَةِ الْجَيْشِ فَانْطَلَقَ يَرْكُضُ نَذِيرًا لِقُرَيْشٍ وَسَارَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى إِذَا كَانَ بِالثَّنِيَّةِ الَّتِي يَهْبِطُ عَلَيْهِمْ مِنْهَا بَرَكَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ وَقَالَ يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ عَنِ ابْنِ الْمُبَارَكِ بَرَكَتْ بِهَا رَاحِلَتُهُ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَلْ حَلْ فَأَلَحَّتْ فَقَالُوا خَلَأَتْ الْقَصْوَاءُ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا خَلَأَتْ الْقَصْوَاءُ وَمَا ذَاكَ لَهَا بِخُلُقٍ وَلَكِنْ حَبَسَهَا حَابِسُ الْفِيلِ ثُمَّ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَا يَسْأَلُونِي خُطَّةً يُعَظِّمُونَ فِيهَا حُرُمَاتِ اللَّهِ إِلَّا أَعْطَيْتُهُمْ إِيَّاهَا ثُمَّ زَجَرَهَا فَوَثَبَتْ بِهِ قَالَ فَعَدَلَ عَنْهَا حَتَّى نَزَلَ بِأَقْصَى الْحُدَيْبِيَةِ عَلَى ثَمَدٍ قَلِيلِ الْمَاءِ إِنَّمَا يَتَبَرَّضُهُ النَّاسُ تَبَرُّضًا فَلَمْ يَلْبَثْهُ النَّاسُ أَنْ نَزَحُوهُ فَشُكِيَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْعَطَشُ فَانْتَزَعَ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِهِ ثُمَّ أَمَرَهُمْ أَنْ يَجْعَلُوهُ فِيهِ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا زَالَ يَجِيشُ لَهُمْ بِالرِّيِّ حَتَّى صَدَرُوا عَنْهُ قَالَ فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ جَاءَ بُدَيْلُ بْنُ وَرْقَاءَ الْخُزَاعِيُّ فِي نَفَرٍ مِنْ قَوْمِهِ وَكَانُوا عَيْبَةَ نُصْحٍ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ أَهْلِ تِهَامَةَ وَقَالَ إِنِّي تَرَكْتُ كَعْبَ بْنَ لُؤَيٍّ وَعَامِرَ بْنَ لُؤَيٍّ نَزَلُوا أَعْدَادَ مِيَاهِ الْحُدَيْبِيَةِ مَعَهُمْ الْعُوذُ الْمَطَافِيلُ وَهُمْ مُقَاتِلُوكَ وَصَادُّوكَ عَنْ الْبَيْتِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّا لَمْ نَجِئْ لِقِتَالِ أَحَدٍ وَلَكِنَّا جِئْنَا مُعْتَمِرِينَ وَإِنَّ قُرَيْشًا قَدْ نَهَكَتْهُمْ الْحَرْبُ فَأَضَرَّتْ بِهِمْ فَإِنْ شَاءُوا مَادَدْتُهُمْ مُدَّةً وَيُخَلُّوا بَيْنِي وَبَيْنَ النَّاسِ فَإِنْ أَظْهَرُ فَإِنْ شَاءُوا أَنْ يَدْخُلُوا فِيمَا دَخَلَ فِيهِ النَّاسُ فَعَلُوا وَإِلَّا فَقَدْ جَمَوْا وَإِنْ هُمْ أَبَوْا وَإِلَّا فَوَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَأُقَاتِلَنَّهُمْ عَلَى أَمْرِي هَذَا حَتَّى تَنْفَرِدَ سَالِفَتِي أَوْ لَيُنْفِذَنَّ اللَّهُ أَمْرَهُ قَالَ يَحْيَى عَنِ ابْنِ الْمُبَارَكِ حَتَّى تَنْفَرِدَ قَالَ فَإِنْ شَاءُوا مَادَدْنَاهُمْ مُدَّةً قَالَ بُدَيْلٌ سَأُبَلِّغُهُمْ مَا تَقُولُ فَانْطَلَقَ حَتَّى أَتَى قُرَيْشًا فَقَالَ إِنَّا قَدْ جِئْنَاكُمْ مِنْ عِنْدِ هَذَا الرَّجُلِ وَسَمِعْنَاهُ يَقُولُ قَوْلًا فَإِنْ شِئْتُمْ نَعْرِضُهُ عَلَيْكُمْ فَقَالَ سُفَهَاؤُهُمْ لَا حَاجَةَ لَنَا فِي أَنْ تُحَدِّثَنَا عَنْهُ بِشَيْءٍ وَقَالَ ذُو الرَّأْيِ مِنْهُمْ هَاتِ مَا سَمِعْتَهُ يَقُولُ قَالَ قَدْ سَمِعْتُهُ يَقُولُ كَذَا وَكَذَا فَحَدَّثَهُمْ بِمَا قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَامَ عُرْوَةُ بْنُ مَسْعُودٍ الثَّقَفِيُّ فَقَالَ أَيْ قَوْمُ أَلَسْتُمْ بِالْوَالِدِ قَالُوا بَلَى قَالَ أَوَلَسْتُ بِالْوَلَدِ قَالُوا بَلَى قَالَ فَهَلْ تَتَّهِمُونِي قَالُوا لَا قَالَ أَلَسْتُمْ تَعْلَمُونَ أَنِّي اسْتَنْفَرْتُ أَهْلَ عُكَاظٍ فَلَمَّا بَلَّحُوا عَلَيَّ جِئْتُكُمْ بِأَهْلِي وَمَنْ أَطَاعَنِي قَالُوا بَلَى فَقَالَ إِنَّ هَذَا قَدْ عَرَضَ عَلَيْكُمْ خُطَّةَ رُشْدٍ فَاقْبَلُوهَا وَدَعُونِي آتِهِ فَقَالُوا ائْتِهِ فَأَتَاهُ قَالَ فَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ لَهُ نَحْوًا مِنْ قَوْلِهِ لِبُدَيْلٍ فَقَالَ عُرْوَةُ عِنْدَ ذَلِكَ أَيْ مُحَمَّدُ أَرَأَيْتَ إِنْ اسْتَأْصَلْتَ قَوْمَكَ هَلْ سَمِعْتَ بِأَحَدٍ مِنْ الْعَرَبِ اجْتَاحَ أَهْلَهُ قَبْلَكَ وَإِنْ تَكُنْ الْأُخْرَى فَوَاللَّهِ إِنِّي لَأَرَى وُجُوهًا وَأَرَى أَوْبَاشًا مِنْ النَّاسِ خُلُقًا أَنْ يَفِرُّوا وَيَدَعُوكَ فَقَالَ لَهُ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ امْصُصْ بَظْرَ اللَّاتِ نَحْنُ نَفِرُّ عَنْهُ وَنَدَعُهُ فَقَالَ مَنْ ذَا قَالُوا أَبُو بَكْرٍ قَالَ أَمَا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوْلَا يَدٌ كَانَتْ لَكَ عِنْدِي لَمْ أَجْزِكَ بِهَا لَأَجَبْتُكَ وَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكُلَّمَا كَلَّمَهُ أَخَذَ بِلِحْيَتِهِ وَالْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ قَائِمٌ عَلَى رَأْسِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَعَهُ السَّيْفُ وَعَلَيْهِ الْمِغْفَرُ وَكُلَّمَا أَهْوَى عُرْوَةُ بِيَدِهِ إِلَى لِحْيَةِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ضَرَبَ يَدَهُ بِنَصْلِ السَّيْفِ وَقَالَ أَخِّرْ يَدَكَ عَنْ لِحْيَةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَرَفَعَ عُرْوَةُ يَدَهُ فَقَالَ مَنْ هَذَا قَالُوا الْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ قَالَ أَيْ غُدَرُ أَوَلَسْتُ أَسْعَى فِي غَدْرَتِكَ وَكَانَ الْمُغِيرَةُ صَحِبَ قَوْمًا فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَقَتَلَهُمْ وَأَخَذَ أَمْوَالَهُمْ ثُمَّ جَاءَ فَأَسْلَمَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَّا الْإِسْلَامُ فَأَقْبَلُ وَأَمَّا الْمَالُ فَلَسْتُ مِنْهُ فِي شَيْءٍ ثُمَّ إِنَّ عُرْوَةَ جَعَلَ يَرْمُقُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِعَيْنِهِ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا تَنَخَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نُخَامَةً إِلَّا وَقَعَتْ فِي كَفِّ رَجُلٍ مِنْهُمْ فَدَلَكَ بِهَا وَجْهَهُ وَجِلْدَهُ وَإِذَا أَمَرَهُمْ ابْتَدَرُوا أَمْرَهُ وَإِذَا تَوَضَّأَ كَادُوا يَقْتَتِلُونَ عَلَى وَضُوئِهِ وَإِذَا تَكَلَّمُوا خَفَضُوا أَصْوَاتَهُمْ عِنْدَهُ وَمَا يُحِدُّونَ إِلَيْهِ النَّظَرَ تَعْظِيمًا لَهُ فَرَجَعَ إِلَى أَصْحَابِهِ فَقَالَ أَيْ قَوْمِ وَاللَّهِ لَقَدْ وَفَدْتُ عَلَى الْمُلُوكِ وَوَفَدْتُ عَلَى قَيْصَرَ وَكِسْرَى وَالنَّجَاشِيِّ وَاللَّهِ إِنْ رَأَيْتُ مَلِكًا قَطُّ يُعَظِّمُهُ أَصْحَابُهُ مَا يُعَظِّمُ أَصْحَابُ مُحَمَّدٍ مُحَمَّدًا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَاللَّهِ إِنْ يَتَنَخَّمُ نُخَامَةً إِلَّا وَقَعَتْ فِي كَفَّ رَجُلٍ مِنْهُمْ فَدَلَكَ بِهَا وَجْهَهُ وَجِلْدَهُ وَإِذَا أَمَرَهُمْ ابْتَدَرُوا أَمْرَهُ وَإِذَا تَوَضَّأَ كَادُوا يَقْتَتِلُونَ عَلَى وَضُوئِهِ وَإِذَا تَكَلَّمُوا خَفَضُوا أَصْوَاتَهُمْ عِنْدَهُ وَمَا يُحِدُّونَ إِلَيْهِ النَّظَرَ تَعْظِيمًا لَهُ وَإِنَّهُ قَدْ عَرَضَ عَلَيْكُمْ خُطَّةَ رُشْدٍ فَاقْبَلُوهَا فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي كِنَانَةَ دَعُونِي آتِهِ فَقَالُوا ائْتِهِ فَلَمَّا أَشْرَفَ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابِهِ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَذَا فُلَانٌ وَهُوَ مِنْ قَوْمٍ يُعَظِّمُونَ الْبُدْنَ فَابْعَثُوهَا لَهُ فَبُعِثَتْ لَهُ وَاسْتَقْبَلَهُ الْقَوْمُ يُلَبُّونَ فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ مَا يَنْبَغِي لِهَؤُلَاءِ أَنْ يُصَدُّوا عَنْ الْبَيْتِ قَالَ فَلَمَّا رَجَعَ إِلَى أَصْحَابِهِ قَالَ رَأَيْتُ الْبُدْنَ قَدْ قُلِّدَتْ وَأُشْعِرَتْ فَلَمْ أَرَ أَنْ يُصَدُّوا عَنْ الْبَيْتِ فَقَامَ رَجُلٌ مِنْهُمْ يُقَالُ لَهُ مِكْرَزُ بْنُ حَفْصٍ فَقَالَ دَعُونِي آتِهِ فَقَالُوا ائْتِهِ فَلَمَّا أَشْرَفَ عَلَيْهِمْ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَذَا مِكْرَزٌ وَهُوَ رَجُلٌ فَاجِرٌ فَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَبَيْنَا هُوَ يُكَلِّمُهُ إِذْ جَاءَهُ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو قَالَ مَعْمَرٌ وَأَخْبَرَنِي أَيُّوبُ عَنْ عِك

Naibalita sa amin ['Abdurrazaq] mula kay [Ma'mar], sinabi ni [Azzuhri], naiulat sa akin [Urwah bin Zubair] mula kina [Miswar bin Makhramah] at [Marwan bin Hakam] na parehong nagpatunay sa hadith ng kanilang mga kaibigan, sinabi niya: Sa kaganapan ng Hudaibiyah, ang Rasulullah sallallaahu'alaihiwasallam ay umalis kasama ang isang grupo na humigit-kumulang isandaan at labimpito hanggang isandaan at siyam sa kanyang mga kasama, hanggang sa nang marating nila ang Dzul Hulaifah, ang Sugo ng Allah sallallaahu'alaihiwasallam ay naggayak ng kanyang kinatay na hayop, inayos niya ang umbok nito upang dumugo ito, nag-ihram siya para sa Umrah at nagpadala siya ng isang pangkat ng mga tagamanman sa unahan niya. Ang pangkat ng mga tagamanman na ito ay mula sa Bani Khuza'ah na may layuning makatanggap ng impormasyon para sa kanya tungkol sa mga balita ng Quraysh. Nagpatuloy sa pag-alis si Rasulullah Sallallahu'alaihiwasallam, hanggang sa pagdating niya sa Ghadir Ashthtath malapit sa 'Usfan, sinalubong siya ng kanyang mga espiya mula sa Banu Khuza'ah at sinabing "Iniwan ko na sina Ka'b bin Lu'ay at Amr bin Lu'ay, tinitipon nila ang mga kakampi ng Quraish at nagpapakilos ng napakaraming sundalo. Sila ang lalaban sa iyo at pipigil sa iyo sa templo, ang Kaaba. Sabi ng Propeta "Bigyan mo kami ng payo, tila sumasang-ayon ka kung aatakihin namin ang mga anak at asawa ng mga tumulong sa kanila, para atakihin namin sila!" Kung titigil sila, ang aming paghihiganti ay magagantihan at sila ay lalabanan! Sinuman ang humarang sa aming daan, pagkatapos ay lalabanan namin. Sumagot si Abu Bakr "Ang Allah at ang Kanyang Sugo ang mas nakakaalam, O Sugo ng Allah, dahil noong una ay nagtungo lamang kami sa 'Umrah, hindi kami nagtakdang lumaban sa sinuman, ngunit sinumang pumigil sa amin sa pagpunta sa Kaaba, lalabanan namin siya." Sabi ng Propeta, "Kung gayon, magpatuloy ka, halika!" --Sabi ni Abu Hurairah, "Hindi pa ako nakakita ng sinumang mas kumunsulta sa kanyang mga kasama kaysa sa Rasulullah sallallaahu'alaihiwasallam--. Sinabi ni Azzuhri sa hadith nina Miswar bin Makhramah at Marwan bin Hakam na may editoryal na "Patuloy silang umalis, hanggang sa makarating sila sa isang paglalakbay, sinabi ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam, 'Tila si Khalid bin Khalid ay nasa Ghamim na nakasakay sa isang kamelyong Quraish bilang isang espiya, kaya dumaan sa kanang linya. Sumpa man kay Allah, hindi napansin ni Khalid bin Walid ang kanilang pagdating hanggang sa makakita siya ng alikabok mula sa mga dating tropa. Kusang umuwi si Khalid bin Walid upang balaan ang mga Quraysh. Ipinagpatuloy ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ang kanyang paglalakbay hanggang sa makarating siya sa Tsaniyyah, na noon ay ginamit bilang lugar ng pag-alis upang salubungin ang mga Quraysh, umungal ang kanyang kamelyo - [Yahya bin Sa'id] mula kay [Ibnul Mubarak] na may editoryal na 'Umungal ang kanyang kamelyo doon--. huss,,. Ngunit umungal pa rin ang kanyang kamelyo. Sinabi ng kanyang mga kaibigan, "Wow, tila masungit ang kanyang kamelyo." Agad na sinabi ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam, "Ang aking Qashwa (ang pangalan ng kanyang kamelyo) ay hindi huminto dahil sa sarili niyang pagnanasa, dahil hindi naman siya kailanman nagkaroon ng ganoong ugali, kundi ang Siyang minsang pumigil sa isang pangkat ng mga elepante ang pumigil sa aking kamelyo. Pagkatapos ay sinabi niya, "Sumpa man kay Allah, ang mga Quraysh ay hindi humingi sa akin ng isang kondisyon na may layuning luwalhatiin ang karangalan ni Allah, maliban doon ay tutuparin ko ito. Pagkatapos ay sinaway ng Apostol ang kanyang kamelyo, si Qashwa, tumalon siya at inilipat ito mula sa Tsanniyah hanggang sa huminto siya sa Hudaibiyah na pinakamalayo, tiyak sa isang pinagmumulan ng tubig kung saan medyo umaagos ang tubig. Doon ay kumuha ang mga kaibigan ng kaunting tubig, at hindi nagtagal ay sinalok nila ito hanggang sa matuyo ang tubig. Ang pagkauhaw ng mga kaibigan ay iniulat sa Propeta sallallaahu'alaihiwasallam. Kinuha ng Apostol ang kanyang palaso mula sa kanyang lalagyan, at sinabihan niya ang kanyang mga kaibigan na itulak ito sa pinagmumulan ng bukal. Sumpa man kay Allah, ang pinagmumulan ng tubig ay patuloy na naglalabas ng tubig hanggang sa tumabi ang mga kasama. Sinabi ni Marwan, noong kami ay ganoon, dumating si Budail bin Warqa' alkhuza'i kasama ang isang grupo ng kanyang mga tao, sila ay mga residente ng Tihamah na nagkataong nakapagbigay ng input sa Sugo ni Allah. Sinabi ni Budail, "Iniwan ko na sina Ka'b bin Lu'ay at Amir bin Si Lu'ay na huminto sa ilang bukal sa Hudaibiyah kasama ang mga bata at kababaihan, bata man o matanda, lalabanan ka nila at pipigilan ka sa paglabas sa Baitullah. Sumagot si Rasulullah Sallallahu'alaihiwasallam, "Hindi kami naparito upang makipaglaban sa kahit sino, kundi upang magsagawa ng Umrah. Ang mga Qurasiy ay winasak ng digmaan at inilagay sila sa panganib. Kung handa sila, bibigyan ko sila ng pagkaantala upang mangako ng kapayapaan sa Hudaibiyah upang ako at ang mga tao ay malayang makipag-ugnayan. Kung manalo ako, nasa kanila na ang pagpasok sa relihiyong pinapasok ng mga tao, kung hindi, maaari silang magpahinga nang kaunti kahit na sila ay nag-aatubili. Kung hindi, sa pamamagitan ng Isa na nasa Kanyang kamay ang aking kaluluwa, tiyak na lalabanan ko sila dahil sa aking panawagang ito, hanggang sa ang kasunduang pangkapayapaan na ito ay manatiling isang kasunduan lamang (nangangahulugang digmaan), o manalo si Allah sa panawagan nito. --Sinabi ni Yahya mula kay Ibnul Mubarak na may salitang 'Hanggang sa ang kasunduan ay manatiling isang kasunduan lamang,' sabi ng Propeta, 'kung handa sila ay bibigyan ko sila ng pahinga upang magpahayag ng kapayapaan---. Sinabi ni Budail "Ipapaalam ko sa kanila ang sinabi mo." Nagpatuloy si Budail sa pag-alis hanggang sa makilala niya ang Quraish. Sinabi ni Budail, "Naparito ako sa inyo mula sa lalaking ito (Muhammad) at narinig ko siyang nagsabi ng ganito at ganito, kung maaari ninyo, iparating ko ito sa inyo." Sinabi ng mga hangal na tao ng Quraish, "Hindi namin kailangan na sabihin ninyo sa amin ang anuman tungkol sa kanyang sinabi." Ngunit sinabi ng intelektuwal na grupo ng Quraish, "Pakisabi po lamang kung ano ang kanyang sinabi." Sinabi ni Budail, "Narinig ko na si Muhammad na nagsabi ng ganito at ganito. Sinabi sa kanila ni Budail ang sinabi ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam. Kusang tumayo si 'Urwah bin Mas'ud atstsaqofi at sinabi sa mga Quraysh, "O aking mga tao, hindi pa ba kayo naging mga ama?" Sabi ni 'Urwah, "Hindi pa ba ako bata?" "Oo," sagot nila. Sinabi ni 'Urwah, "Pinahihintulutan pa rin ba ninyo ako?" Hindi. "Sumagot sila. Sinabi ni 'Urwah, "Hindi ba ninyo alam na minsan ko nang pinakilos ang mga tao ng Ukaz, at nang sila ay nag-atubili (tumanggi), dinala ko sa inyo ang aking pamilya at sinumang sumunod sa akin?" "Totoo iyan." Sumagot sila. Nagpatuloy si 'Urwah, "Tunay nga, ang lalaking ito (ibig sabihin ay si Muhammad) ay nag-alok sa inyo ng isang magandang alok, kaya tanggapin ninyo ang kanyang alok, at hayaan ninyo akong makipagkita sa kanya. "Magkita kayo," sagot ni Quraish. Nakilala rin ni Urwah ang Rasulullah. Sabi ni Marwan, pagkatapos ay nag-imbita si 'Urwah bin Mas'ud ng isang diyalogo sa Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam. Ipinahayag ng Rasul ang kanyang paanyaya gaya ng kanyang ipinarating kay Budail. Sinabi ni 'Urwah "O Muhammad, Hindi mo ba namamalayan na kung pabagsakin mo ang iyong mga tao, narinig mo na ba na maaaring sirain ng isang Arabo ang kanyang pamilya bago ka? At kung hindi, sa pamamagitan ng Allah, nakakita ako ng mga mukha at sa ilang mga tribo ay may mga grupo ng mga tao na gustong tumakas at iwan ka!" Pinutol ni Abu Bakr cash ang pag-uusap ni Urwah sa pagsasabing "Sipsipin mo ang ari ng idolo ng Latta, kami ang nag-iwan sa iyong idolo ng Latta, at tumakas mula rito (Sinabi ito ni Abu Bakar upang insultuhin si Urwah bin Mas'ud). Nagtanong si 'Urwah "Sino nga ba talaga ang lalaking ito! -Noong panahong iyon ay hindi kilala ni Urwah si Abu Bakar-- Sumagot ang mga kaibigan "Iyan si Abu Bakar." Sumagot si 'Urwah bin Mas'ud "Kung hindi lang dahil sa utang ko sa iyo na wala pa akong oras para bayaran, sasagutin ko sana ang mga salita mo." Patuloy na inaanyayahan ni Urwah bin Mas'ud si Rasulullah Sallallahu'alaihiwasallam upang mag-usap. Sa tuwing inaanyayahan siya ni Urwah na makipag-diyalogo, hinihila niya ang balbas ng Propeta. Sa pagkakataong iyon, nakatayo si Mughirah bin Syu'bah sa ulo ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam habang may dalang espada at bakal na sumbrero. Sa tuwing gustong hilahin ni Urwah ang balbas ng Propeta gamit ang kanyang kamay, hinahampas ni Mughirah ang kanyang kamay gamit ang hawakan ng espada at sinabing "Hoy, tanggalin mo ang kamay mo sa balbas ng Propeta sallallaahu'alaihiwasallam!" Muling iniunat ni Urwah ang kanyang kamay at nagtanong "Sino ang lalaking ito! Sumagot ang mga kasama "Oh, iyan si Mughirah bin Syu'bah! Sabi ni Urwah; "Ano pa bang pagtataksil ito, hindi ko ba mababayaran ang pagtataksil mo! -Noong panahon ng kamangmangan, sinakop talaga ni Mughirah ang isang bayan, pagkatapos ay pinatay niya sila at ninakawan ang kanilang mga ari-arian, saka lamang siya nagbalik-loob sa Islam-Pagkatapos ay sinabi ng Propeta; "Kung tatanggapin ko ang Islam, kung hindi man ay kayamanan, hindi ko kailangan kahit katiting nito." Pagkatapos ay tiningnan ni Urwah ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam gamit ang dalawang mata, at sinabi sa kanyang sarili, sa pamamagitan ng Allah, ang Sugo ng Allah sallallaahu'alaihiwasallam ay hindi dumura maliban kung ang dura ay mahulog sa palad ng isa sa kanyang mga kasama at gamitin niya ito upang punasan ang kanyang mukha at balat, at kung ang Sugo ng Allah ay magbigay ng tagubilin, sila ay nag-agawan upang isagawa ito, kung siya ay nag-ablution, halos magpatayan sila upang makuha ang natitirang bahagi ng kanyang ablution. Kung sila ay magsasalita, ibinababa nila ang kanilang mga boses sa kanyang tabi. At walang tumingin sa kanya bilang paggalang sa kanya, kaya't umuwi si Urwah sa kanyang mga tao at nagsabi; "O aking mga mamamayan, sumpa man kay Allah, ako ay naging sugo sa mga hari, ako rin ay naging sugo sa Emperador at kay Kisra, at gayundin kay Najasyi. Sumpa man kay Allah, hindi pa ako nakakita ng hari na katulad ng mga kasamahan ni Muhammad na may respeto kay Muhammad sallallaahu'alaihiwasallam. Sumpa man kay Allah, hindi siya naglalabas ng plema, maliban na lang kung ang plema niya ay napupunta sa palad ng isa sa kanila, pagkatapos ay ginagamit niya ito upang punasan ang kanyang mukha at balat. Kung bibigyan niya sila ng mga tagubilin, agad nilang isinasagawa ang kanyang mga utos, kung siya ay nag-aablution, halos magpakamatay sila para makuha ang natitirang bahagi ng kanyang ablution, nang sila ay magsalita, ibinababa nila ang kanilang mga boses sa kanyang tagiliran, at hindi nila siya tinitingnan nang matalim bilang paggalang sa kanya, at nag-alok siya ng isang magandang alok, kaya tanggapin mo ito!" Isang lalaki mula sa Bani Kinanah ang nagsabi; "Hayaan mo akong lumapit sa kanya!" Sabi ni Urwah "Halika na po!" Nang makita at nilapitan niya ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam at ang kanyang mga kasama, sinabi ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam "Ito si ganito na nagmula sa mga taong gumagalang sa mga hayop na inihain, pakihanda po ang isang hayop na inihain bilang regalo para sa kanya!" Pagkatapos ay inihanda ang kinatay na hayop bilang regalo para sa kanya. Binati at tinanggap siya ng mga kasama. Matapos niyang makita ang pagtrato sa Propeta at sa kanyang mga kasama sa ganitong paraan, sinabi niya "Subhanallah, hindi nararapat na pigilan ang mga taong iyon sa Bahay ng Allah." Sinabi ni Marwan o Miswar, Nang bumalik ang lalaki mula sa Bani Kinanah sa kanyang mga kasama, sinabi niya "Nakita ko ang kinatay na hayop na nilagyan ng mga palamuting bulaklak at itinali ang umbok nito, sa palagay ko ay hindi sila dapat pigilan sa Bahay ng Allah." Pagkatapos, isa sa kanila na madalas tawaging Mikraz bin Hafs ay nagsabi; "Bigyan po ninyo ako ng pagkakataong pumunta sa kanya." Sumagot sila; "Malugod kayong tinatanggap na pumunta sa kanya!" Nang dumating si Mikraz kasama ng mga kasamahan, sinabi ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam sallallaahu'alaihiwasallam "Ito si Mikraz, siya ay isang masamang tao." Pagkatapos ay kinausap ni Mikraz ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam. Nang makausap niya ito, biglang dumating si Suhail bin 'Amr - sinabi ni [Ma'mar], ipinaalam niya sa akin [Ayyub] mula kay [Ikrimah]. Nang dumating si Suhail, sinabi ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam "Ang iyong usapin ay magiging sahl (literal na ang ibig sabihin ay madali) - sinabi ni Azzuhri sa kanyang hadith, dumating si Suhail bin Amr at nagsabing "Halika dali, sumulat ka sa pagitan namin at mo ng isang kasunduan." Pagkatapos ay tinawag ng Propeta ang kanyang kalihim at sinabing "Isulat mo ang Bismillahirrohmanirrahim." Tumutol si Suhail, "Hindi ko alam Ar-Rahman, ano iyon?" - habang sinabi ni Ibnul Mubarak na may kasamang salita, ano iyon, ngunit isulat ang bismikalloohumma gaya ng iyong isinulat - Pagkatapos ay sinabi ng mga Muslim, "Hindi namin ito isusulat maliban sa Bismillahirrohmanirrahim. Pagkatapos ay sinabi ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam, "Isulat mo lang ang bismikalloohumma." Pagkatapos ay sinabi niya, "Ito ang kasunduang itinatag ni Muhammad, ang Sugo ng Allah." Muling tumutol si Suhail, na nagsasabing, "Kung alam ko lamang na ikaw ang Sugo ng Allah, hindi ka namin pipigilan sa Bahay ng Allah at hindi ka namin lalabanan, ngunit isulat mo si Muhammad bin Abdullah." Pagkatapos ay sinabi ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam, "Sumpa man sa Allah, ako ang Sugo ng Allah, kung magsisinungaling ka sa akin, isulat mo si Muhammad bin Abdullah." Sinabi ni Azzuhri, iyon ang kahulugan ng pahayag ng Propeta, "Hindi nila ako hinihingan ng alok na may layuning luwalhatiin ang karangalan ng Allah, ngunit ipinagkakaloob ko ito." Pagkatapos ay sinabi ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam, "Pakiusap, huwag kayong pumasok sa daan sa pagitan namin at ng Baitullah upang makapagsagawa kami ng Tawaf. Pagkatapos ay sinabi ni Suhail, 'Huwag ninyong hayaang pag-usapan ng mga Arabo ang tungkol sa aming pagpigil sa pamamagitan ng puwersa, maaari kayong mag-Tawaf sa susunod na taon! Pagkatapos ay isinulat ito ng kalihim ng Propeta. Pagkatapos ay sinabi ni Suhail, "Gayundin, sa kondisyon na ang sinuman sa aming mga kaibigan ay lumapit sa inyo, kahit na yumakap siya sa inyong relihiyon, bukod doon ay kailangan ninyo siyang ibigay sa amin." Sumagot ang mga Muslim. "Subhanallah, paano siya maibibigay sa mga politeista, kahit na siya ay dumating bilang isang Muslim?" Nang may ganitong mahirap na talakayan, biglang dumating si Abu Widowl bin Suhail bin Amru na nakatali pa rin ang kanyang katawan. Samantala, sinabi ni Yahya mula kay Ibn Mubarak na may mga salitang 'Nakakadena ng kanyang mga lubid', tumakbo siya palayo mula sa ilalim ng Mecca hanggang sa ihagis niya ang kanyang sarili sa gitna ng mga Muslim. Kusang sinabi ni Suhail, "O Muhammad, ito ang unang kasunduan na gagawin ko sa pagitan ko at mo, dapat mo itong ibalik sa akin." Sinabi ni Rasulullah Shallallahu'alaihiwasallam "Hindi pa namin napagpasyahan ang kasunduan sa ngayon." Sinabi ni Suhail, "Kung ganyan ang iyong saloobin, hindi kita aanyayahan na makipagkasundo sa kahit ano kailanman!" Pagkatapos ay sinabi ng Propeta, "Oo, ibigay mo sa akin ang kasunduan ngayon din." Sinabi ni Suhail, "Dapat ko bang gawin ito ngayon!" Sumagot ang Propeta, "Pakiusap, gawin mo!" Hindi ko ito gagawin." Sabi ni Suhail. Sa pagkakataong ito, sumagot si Mikraz, "Sige, ibibigay namin sa iyo ang kasunduan!" Pagkatapos ay sinabi ni Abu Jandal, "O lahat ng mga Muslim, ako ba ay ibinalik sa mga politeista samantalang ako ay dumating bilang isang Muslim? Hindi ba ninyo nakikita ang pagdurusang aking naranasan? Noong panahong iyon, si Abu Jandal ay nakaranas ng labis na pagpapahirap sa landas ng Allah na hindi mailalarawan. Sinabi ni Umar, hanggang sa lumapit ako sa Propeta, at sinabi ko, "Hindi ba ikaw ay isang propeta ng Allah?" Oo, ako ay isang propeta ng Allah." Sumagot ang Propeta. Sinabi ko (Umar) "Hindi ba tayo ay nasa katotohanan habang ang ating kaaway ay nasa kasinungalingan?" Oo," sagot ng Propeta. Ako (Umar) ay nagsabi "Kung gayon, bakit natin gustong tanggapin ang pagiging mapahiya at insulto sa ating relihiyon?" Kusang sumagot ang Propeta "Ako ay isang sugo ng Allah at hindi ko siya susuwayin, Siya ang aking tagapagtanggol. Ako (Umar) ay nagsabi "Hindi ba't sinabi mo sa amin na bibisitahin namin ang Baitullah at magsasagawa ng tawaf doon?" Oo" sagot ng Propeta. Patuloy na nagtanong ang Propeta "Ngunit sinabi ko ba sa iyo na dapat nating bisitahin ang Baitullah ngayong taon?" Hindi" sagot ko (Umar). Sinabi ng Propeta "Tunay ngang dapat kang pumunta doon at magsagawa ng tawaf doon. Kaya pumunta ako kay Abu Bakr, Radhiyallahu'anhu, at nagtanong ako, "O Abu Bakr, hindi ba ito isang tunay na propeta ng Allah? Sumagot siya, "Tama." Sabi ko, "Hindi ba't tayo ay nasa itaas ng katotohanan habang ang ating mga kaaway ay nasa kasinungalingan?" Sumagot si Abu Bakr "Tama". Ako (Umar) ay nagsabi, "Kung gayon, bakit natin iniinsulto ang ating relihiyon?" Agad siyang sumagot, "Hoy, siya ang Sugo ng Allah sallallaahu'alaihiwasallam, hindi niya susuwayin ang kanyang Panginoon 'azza wajalla dahil Siya ang kanyang katulong, m