Imam Ahmad : 17879
حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ حَدَّثَنَا حُمَيْدُ بْنُ هِلَالٍ حَدَّثَنَا يُونُسُ عَنِ الْبَرَاءِ قَالَ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَفَرٍ فَأَتَيْنَا عَلَى رَكِيٍّ ذَمَّةٍ فَنَزَلَ فِيهَا سِتَّةٌ أَنَا سَابِعُهُمْ أَوْ سَبْعَةٌ أَنَا ثَامِنُهُمْ قَالَ مَاحَةً فَأُدْلِيَتْ إِلَيْنَا دَلْوٌ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى شَفَةِ الرَّكِيِّ فَجَعَلْتُ فِيهَا نِصْفَهَا أَوْ قِرَابَ ثُلُثِهَا فَرُفِعَتْ الدَّلْوُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ الْبَرَاءُ وَكِدْتُ بِإِنَائِي هَلْ أَجِدُ شَيْئًا أَجْعَلُهُ فِي حَلْقِي فَمَا وَجَدْتُ فَغَمَسَ يَدَهُ فِيهَا وَقَالَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ وَأُعِيدَتْ إِلَيْنَا الدَّلْوُ بِمَا فِيهَا وَلَقَدْ أُخْرِجَ آخِرُنَا بِثَوْبٍ مَخَافَةَ الْغَرَقِ ثُمَّ سَاحَتْ وَقَالَ عَفَّانُ مَرَّةً رَهْبَةَ الْغَرَقِ
Esan digu ['Affan] Esan digu [Sulaiman bin Al Mughirah] Esan digu [Humaid bin Hilal] Esan digu [Yunus] [Al Baraa'] esan digu; Behin profeta sallallaahu 'alaihi wasallam izan ginen bidaia batean. Gero ur gutxi zuen putzu batera joan ginen. Orduan, sei eta ni zazpigarren edo zazpi izan ginen eta zortzigarrena, putzura jaitsi ginen. Eta kuboak eman zizkiguten, Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam putzuaren ertzean zegoen bitartean. Ondoren, kubeta urez bete genuen erdira arte, edo ia herena. Ontzia izan zen, ondoren, sallallaahu 'alaihi wasallam Profeta altxatu. Al Baraa` esan zuen; Ia atera nuen ur ontzia, eztarria bustitzeko ura lortuko banu, baina ez nuen urik atera. Orduan eskua sartu eta Ala nahi bezala errezitatu zuen. Ondoren, ontzia bere edukiarekin batera itzuli ziguten. Eta, egia esan, ordurako, gutako azkenak itotzeko beldurrez bere arropa atera genuen. Orduan putzuko ura isurtzen zen. Eta behin esan zuen Affanek; 'Rahbatal Gharaq -itotzeko kezkatuta-'.