Imam Ahmad : 17113
حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا الْأَسْوَدُ بْنُ شَيْبَانَ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو نَوْفَلِ بْنُ أَبِي عَقْرَبٍ قَالَ جَزِعَ عَمْرُو بْنُ الْعَاصِ عِنْدَ الْمَوْتِ جَزَعًا شَدِيدًا فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ ابْنُهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَمْرٍو قَالَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ مَا هَذَا الْجَزَعُ وَقَدْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُدْنِيكَ وَيَسْتَعْمِلُكَ قَالَ أَيْ بُنَيَّ قَدْ كَانَ ذَلِكَ وَسَأُخْبِرُكَ عَنْ ذَلِكَ إِنِّي وَاللَّهِ مَا أَدْرِي أَحُبًّا ذَلِكَ كَانَ أَمْ تَأَلُّفًا يَتَأَلَّفُنِي وَلَكِنِّي أَشْهَدُ عَلَى رَجُلَيْنِ أَنَّهُ قَدْ فَارَقَ الدُّنْيَا وَهُوَ يُحِبُّهُمَا ابْنُ سُمَيَّةَ وَابْنُ أُمِّ عَبْدٍ فَلَمَّا حَدَّثَهُ وَضَعَ يَدَهُ مَوْضِعَ الْغِلَالِ مِنْ ذَقْنِهِ وَقَالَ اللَّهُمَّ أَمَرْتَنَا فَتَرَكْنَا وَنَهَيْتَنَا فَرَكِبْنَا وَلَا يَسَعُنَا إِلَّا مَغْفِرَتُكَ وَكَانَتْ تِلْكَ هِجِّيرَاهُ حَتَّى مَاتَ
Esan digu [Affan] esan digu [al Aswad bin Syaiban] esan digu, esan digu [Abu Naufal bin Abu Aqrab] esan digu: "Heriotzara hurbiltzen ari zenean, Amru bin al 'Ashek izugarrizko beldurra sentitu zuen. Beraz, bere semea, Abdullah bin Amru, hau ikusi zuenean, esan zuen: 'O Abu Abdullah, zer da beldur hori, nahiz eta Allah sallallaahu 'alaihi wa Sallam'en Mezularia zuregandik gertu egon eta enplegatu zaituen ere?' [Amru bin al 'Ash] erantzun zuen: 'Ene semea, gertatu da eta horren berri emango dizut. Ala-ren mesedetan! Izan ere, ez dakit, hori bere maitasunaren agerpen bat da ala ematen didan harmonia besterik ez? Baina bi gizoni buruz lekukotzen dut, hilda zegoen arren, maite zuen; Ibn Sumayyah eta Ibn Umm 'Abd'. Hau kontatu zuenean, Amru bin al 'Ashek eskua kokotsaren azpian jarri zuen eta otoitz egin zuen: 'O Allah! Aginduak eman dizkiguzu baina ez diegu jaramonik egin, Debekuak eman dizkiguzu baina desobeditu ditugu, eta ez dago guretzat lasaitasunik zure barkamena izan ezik. Eta horrexegatik zen Amru ildarnioa hil arte».