Imam Ahmad : 17113

حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا الْأَسْوَدُ بْنُ شَيْبَانَ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو نَوْفَلِ بْنُ أَبِي عَقْرَبٍ قَالَ جَزِعَ عَمْرُو بْنُ الْعَاصِ عِنْدَ الْمَوْتِ جَزَعًا شَدِيدًا فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ ابْنُهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَمْرٍو قَالَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ مَا هَذَا الْجَزَعُ وَقَدْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُدْنِيكَ وَيَسْتَعْمِلُكَ قَالَ أَيْ بُنَيَّ قَدْ كَانَ ذَلِكَ وَسَأُخْبِرُكَ عَنْ ذَلِكَ إِنِّي وَاللَّهِ مَا أَدْرِي أَحُبًّا ذَلِكَ كَانَ أَمْ تَأَلُّفًا يَتَأَلَّفُنِي وَلَكِنِّي أَشْهَدُ عَلَى رَجُلَيْنِ أَنَّهُ قَدْ فَارَقَ الدُّنْيَا وَهُوَ يُحِبُّهُمَا ابْنُ سُمَيَّةَ وَابْنُ أُمِّ عَبْدٍ فَلَمَّا حَدَّثَهُ وَضَعَ يَدَهُ مَوْضِعَ الْغِلَالِ مِنْ ذَقْنِهِ وَقَالَ اللَّهُمَّ أَمَرْتَنَا فَتَرَكْنَا وَنَهَيْتَنَا فَرَكِبْنَا وَلَا يَسَعُنَا إِلَّا مَغْفِرَتُكَ وَكَانَتْ تِلْكَ هِجِّيرَاهُ حَتَّى مَاتَ

Wedi dweud wrthym [Affan] wedi dweud wrthym [al Aswad bin Syaiban] dywedodd, wedi dweud wrthym [Abu Naufal bin Abu Aqrab] dywedodd, 'Pan oedd yn agosáu at farwolaeth, Amru bin al' Ash yn teimlo ofn anghyffredin. Felly pan welodd ei fab, Abdullah bin Amru, hyn, dywedodd, 'O Abu Abdullah, beth yw'r ofn hwn, er bod Negesydd Allah sallallaahu 'alaihi wa Sallam yn agos atoch ac wedi eich cyflogi hefyd?' Atebodd [Amru bin al 'Ash], 'O fy mab, mae wedi digwydd a byddaf yn rhoi gwybod ichi amdano. Er mwyn Allah! Yn wir, nid wyf yn gwybod, a yw hynny'n amlygiad o'i gariad neu dim ond y cytgord y mae'n ei roi i mi? Ond yr wyf yn tystio am ddau ddyn, er ei fod wedi marw, yr oedd yn ei garu; Ibn Sumayyah ac Ibn Umm 'Abd'. Wrth ddweud hyn, rhoddodd Amru bin al 'Ash ei law o dan ei ên a gweddïo, 'O Allah! Rhoesost orchmynion inni, ond fe wnaethom eu hanwybyddu, rhoesost i ni waharddiadau ond anufuddhau iddynt, ac nid oes dim rhyddhad i ni ond dy faddeuant'. A dyna beth yr oedd Amru yn chwerthinllyd yn ei gylch nes iddo farw.'