इमाम अहमद : 17113

حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا الْأَسْوَدُ بْنُ شَيْبَانَ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو نَوْفَلِ بْنُ أَبِي عَقْرَبٍ قَالَ جَزِعَ عَمْرُو بْنُ الْعَاصِ عِنْدَ الْمَوْتِ جَزَعًا شَدِيدًا فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ ابْنُهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَمْرٍو قَالَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ مَا هَذَا الْجَزَعُ وَقَدْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُدْنِيكَ وَيَسْتَعْمِلُكَ قَالَ أَيْ بُنَيَّ قَدْ كَانَ ذَلِكَ وَسَأُخْبِرُكَ عَنْ ذَلِكَ إِنِّي وَاللَّهِ مَا أَدْرِي أَحُبًّا ذَلِكَ كَانَ أَمْ تَأَلُّفًا يَتَأَلَّفُنِي وَلَكِنِّي أَشْهَدُ عَلَى رَجُلَيْنِ أَنَّهُ قَدْ فَارَقَ الدُّنْيَا وَهُوَ يُحِبُّهُمَا ابْنُ سُمَيَّةَ وَابْنُ أُمِّ عَبْدٍ فَلَمَّا حَدَّثَهُ وَضَعَ يَدَهُ مَوْضِعَ الْغِلَالِ مِنْ ذَقْنِهِ وَقَالَ اللَّهُمَّ أَمَرْتَنَا فَتَرَكْنَا وَنَهَيْتَنَا فَرَكِبْنَا وَلَا يَسَعُنَا إِلَّا مَغْفِرَتُكَ وَكَانَتْ تِلْكَ هِجِّيرَاهُ حَتَّى مَاتَ

हे आम्हाला [अफ्फान] यांनी सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [अल-अस्वद बिन शैबान] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी म्हटले: हे आम्हाला [अबू नुफैल बिन अबू अकराब] यांनी सांगितले, ज्यांनी म्हटले: "जेव्हा अमर बिन अल-'आश यांना मृत्यू जवळ येत असल्याचे जाणवले, तेव्हा त्यांना प्रचंड भीती वाटू लागली. जेव्हा त्याचा मुलगा अब्दुल्ला बिन अम्र यांनी हे पाहिले, तेव्हा त्यांनी विचारले, 'अरे अबू अब्दुल्ला, हा भितीचा काळ, जेव्हा पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) तुमच्याजवळ आहेत आणि तुम्हालाही कामावर नेले आहे?' [अम्र बिन अल-आश] यांनी उत्तर दिले, 'अरे माझ्या मुला, हे घडले आहे आणि मी तुला त्याबद्दल सांगणार आहे. अल्लाहच्या शपथाने! खरोखरच, मला ठाऊक नाही की हे त्याच्या प्रेमाचे दर्शन आहे की फक्त माझ्या प्रति दाखवलेली दया; परंतु मी दोन पुरुषांची साक्ष देतो ज्यांना, जरी तो निधन पावला असला तरीही, त्याने प्राधान्य दिले: इब्न सुमय्याह आणि इब्न उम्मु 'अब्द. हे सांगत असताना, अम्रु बिन अल-आश यांनी आपला हात खाडक्याखाली ठेवून प्रार्थना केली, 'अरे अल्लाह! तू आम्हाला आज्ञा केली, पण आम्ही ती दुर्लक्षित केली; तू आम्हाला मनाई केली, पण आम्ही अवज्ञा केली; आणि तुझ्या क्षमाशिवाय आमच्यासाठी कोणतेही समाधान नाही.' आणि अम्रु यांनी हेच त्यांच्या मृत्यूपर्यंत पुन्हा पुन्हा म्हटले.