Imam Ahmad : 17113

حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا الْأَسْوَدُ بْنُ شَيْبَانَ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو نَوْفَلِ بْنُ أَبِي عَقْرَبٍ قَالَ جَزِعَ عَمْرُو بْنُ الْعَاصِ عِنْدَ الْمَوْتِ جَزَعًا شَدِيدًا فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ ابْنُهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَمْرٍو قَالَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ مَا هَذَا الْجَزَعُ وَقَدْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُدْنِيكَ وَيَسْتَعْمِلُكَ قَالَ أَيْ بُنَيَّ قَدْ كَانَ ذَلِكَ وَسَأُخْبِرُكَ عَنْ ذَلِكَ إِنِّي وَاللَّهِ مَا أَدْرِي أَحُبًّا ذَلِكَ كَانَ أَمْ تَأَلُّفًا يَتَأَلَّفُنِي وَلَكِنِّي أَشْهَدُ عَلَى رَجُلَيْنِ أَنَّهُ قَدْ فَارَقَ الدُّنْيَا وَهُوَ يُحِبُّهُمَا ابْنُ سُمَيَّةَ وَابْنُ أُمِّ عَبْدٍ فَلَمَّا حَدَّثَهُ وَضَعَ يَدَهُ مَوْضِعَ الْغِلَالِ مِنْ ذَقْنِهِ وَقَالَ اللَّهُمَّ أَمَرْتَنَا فَتَرَكْنَا وَنَهَيْتَنَا فَرَكِبْنَا وَلَا يَسَعُنَا إِلَّا مَغْفِرَتُكَ وَكَانَتْ تِلْكَ هِجِّيرَاهُ حَتَّى مَاتَ

[عفان] اسان کي ٻڌايو آهي [الاسود بن شيبان] چيو آهي؛ [ابو نوفل بن ابو عقرب] اسان کي ٻڌايو آهي؛ 'جڏهن عمرو بن العاش جي موت ويجهو آئي، ته هن کي تمام گهڻو ڊپ محسوس ٿيو. پوءِ جڏهن سندس پٽ عبدالله بن عمرو اهو ڏٺو، تڏهن هن چيو: 'اي ابو عبدالله، هي ڪهڙو خوف آهي، جڏهن ته رسول الله صلي الله عليه وسلم توهان جي ويجهو هئا ۽ توهان کي ملازمت پڻ ڏني هئي؟' [عمرو بن العاش] جواب ڏنو، 'اي منهنجا پٽ، اهو ٿي چڪو آهي ۽ مان توهان کي ان جي خبر ڏيندس. الله جو قسم! بيشڪ، مون کي خبر ناهي، ته اهو سندس محبت جو اظهار هو يا صرف هڪ هم آهنگي جيڪا مون کي ڏني وئي هئي؟ پر مان ٻن ماڻهن جي شاهدي ڏيان ٿو، جيتوڻيڪ اهي فوت ٿي چڪا آهن، هو انهن سان پيار ڪندو هو: ابن سميه ۽ ابن ام عبد. اهو ٻڌائيندي عمرو بن العاش پنهنجو هٿ سندس ٿڙي هيٺان رکيو ۽ دعا گهري، 'اي الله!' تو اسان کي حڪم ڏنا پر اسان انهن کي نظرانداز ڪيو، تو اسان کي منع ڪئي پر اسان انهن جي نافرماني ڪئي، ۽ اسان لاءِ تنهنجي معافي کان سواءِ ڪو به راحت ناهي. ۽ اهو ئي آهي جنهن بابت عمرو مري وڃڻ تائين پريشان هو.