Imam Ahmad : 16040
قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ قَالَ حَدَّثَنِي مَنْصُورٌ عَنْ خَالِهِ مُسَافِعٍ عَنْ صَفِيَّةَ بِنْتِ شَيْبَةَ أُمِّ مَنْصُورٍ قَالَتْ أَخْبَرَتْنِي امْرَأَةٌ مِنْ بَنِي سُلَيْمٍ وَلَدَتْ عَامَّةَ أَهْلِ دَارِنَا أَرْسَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى عُثْمَانَ بْنِ طَلْحَةَ وَقَالَ مَرَّةً إِنَّهَا سَأَلَتْ عُثْمَانَ بْنَ طَلْحَةَ لِمَ دَعَاكَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِنِّي كُنْتُ رَأَيْتُ قَرْنَيْ الْكَبْشِ حِينَ دَخَلْتُ الْبَيْتَ فَنَسِيتُ أَنْ آمُرَكَ أَنْ تُخَمِّرَهُمَا فَخَمِّرْهُمَا فَإِنَّهُ لَا يَنْبَغِي أَنْ يَكُونَ فِي الْبَيْتِ شَيْءٌ يَشْغَلُ الْمُصَلِّيَ قَالَ سُفْيَانُ لَمْ تَزَلْ قَرْنَا الْكَبْشِ فِي الْبَيْتِ حَتَّى احْتَرَقَ الْبَيْتُ فَاحْتَرَقَا
-Ahmad bin Hanbal radliyallahu'anhu- esan zuen; esan digu [Sufyan] esan; esan dit [Mansur] [bere osaba, Musafi'] [Shafiyyah bint Syaibah, Umm Manshur] esan zuen; salatu dit [Bani Sulaym-eko emakume batek] gure familietako batean emakume esklabo bat erditu duena, Rasulullah Sallallahu'alaihiwasallam bidali dizu 'Uthman bin Talhah, eta esan zuen behin; Izan ere, berak - Bani Sulaim-eko emakume batek - galdetu zion 'Uthman bin Talha, sallallaahu'alaihiwasallam profetak zergatik deitu zintuen. Erantzun zuen, egia esan, bi ahuntz adar ikusi nituen etxean sartu nintzenean, orduan ahaztu zitzaidan estaltzeko esatea, egia esan, etxean ez litzateke egon behar jendea otoitzean lanpetuta eduki dezakeenik. esan zuen Sufyanek; Beraz, bi adarrak etxean geratu ziren, etxeak su hartu eta adarrak ere erre ziren arte.