Keutamaan kota Madinah sebagai tempat hijrah yang membersihkan keburukan manusia sebagaimana alat tempa besi membersihkan karat besi

Imam Ahmad : 13598

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرٍ أَحْمَدُ بْنُ جَعْفَرِ بْنِ حَمْدَانَ بْنِ مَالِكٍ الْقُطَيعِيُّ حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ عَمْرٍو حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ عَنْ زَيْدٍ يَعْنِي ابْنَ أَسْلَمَ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ رَضِيَ اللَّهُ تَعَالَى عَنْهُمَا قَالَ أَشْرَفَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى فَلَقٍ مِنْ أَفْلَاقِ الْحَرَّةِ وَنَحْنُ مَعَهُ فَقَالَ نِعْمَتِ الْأَرْضُ الْمَدِينَةُ إِذَا خَرَجَ الدَّجَّالُ عَلَى كُلِّ نَقْبٍ مِنْ أَنْقَابِهَا مَلَكٌ لَا يَدْخُلُهَا فَإِذَا كَانَ كَذَلِكَ رَجَفَتْ الْمَدِينَةُ بِأَهْلِهَا ثَلَاثَ رَجَفَاتٍ لَا يَبْقَى مُنَافِقٌ وَلَا مُنَافِقَةٌ إِلَّا خَرَجَ إِلَيْهِ وَأَكْثَرُ يَعْنِي مَنْ يَخْرُجُ إِلَيْهِ النِّسَاءُ وَذَلِكَ يَوْمُ التَّخْلِيصِ وَذَلِكَ يَوْمَ تَنْفِي الْمَدِينَةُ الْخَبَثَ كَمَا يَنْفِي الْكِيرُ خَبَثَ الْحَدِيدِ يَكُونُ مَعَهُ سَبْعُونَ أَلْفًا مِنْ الْيَهُودِ عَلَى كُلِّ رَجُلٍ مِنْهُمْ سَاجٌ وَسَيْفٌ مُحَلًّى فَتُضْرَبُ رَقَبَتُهُ بِهَذَا الضَّرْبِ الَّذِي عِنْدَ مُجْتَمَعِ السُّيُولِ ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا كَانَتْ فِتْنَةٌ وَلَا تَكُونُ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ أَكْبَرَ مِنْ فِتْنَةِ الدَّجَّالِ وَلَا مِنْ نَبِيٍّ إِلَّا وَقَدْ حَذَّرَ أُمَّتَهُ وَلَأُخْبِرَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مَا أَخْبَرَهُ نَبِيٌّ أُمَّتَهُ قَبْلِي ثُمَّ وَضَعَ يَدَهُ عَلَى عَيْنِهِ ثُمَّ قَالَ أَشْهَدُ أَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ لَيْسَ بِأَعْوَرَ

Беҙгә Әбү Бәкр, Әхмәт бин Джәғфәр бин Хәмдән бин Малик Әл Ҡотһои беҙгә [Әбү Әмир Абдул Малик бин Әмир] [Зәидтән] атап әйткәндә Ибнү Әсләм [Джәбир бин Әбдиллаһ Р.А.]-нан әйтте; ҡасан Рәсүлуллаһ ғәләйһис-сәләм Әл-Харрох ҡалҡыулыҡтарының ҡалҡыулыҡ үткәүеленә менеп, беҙ уның менән бергә булдыҡ. -Рәсүлуллаһ шәллаллаһу ғәләйһи вәссәләм- тигән: «Ер йөҙөндәге иң яҡшыһы Мәҙинә, әгәр ҙә ҡалҡыулыҡтар араһындағы юлдар аша Дәджәл сыҡһа, фәрештәләр булыр». -Даджал- унда инә алмай. Тимәк, хәлдәр шулай булһа, Мәҙинә һәм уның халҡы өс тетрәнеү менән тетрәнәсәк. Бер генә мөнәфиҡ тә ҡалмаҫ, ир-атмы, ҡатын-ҡыҙмы, әммә улар Дәджәлгә табан сығасаҡ. ДаджжАлға сыҡҡандар күбеһенсә ҡатын-ҡыҙҙар һәм шул көндө таҙарыныу көнө. Ул көндө Мәҙинә тимерҙе туттан таҙартҡан кеүек бысраҡтан таҙарттылар. Дәджәл менән бергә етмеш мең йәһүд, һәр береһе биҙәкле йәйә һәм ҡылыс кейгән, һуңынан муйынын һыу өйөмө кеүек ҡырҡып алғандар, шунан һуң Аллаһ Рәсүле (салләллаһу ғәләйһи үә сәлләм) былай тигән: «Ғәйбәт юҡ, -һәм унда ғәйбәт юҡ, -һәм унда ғәйбәт юҡ, -һәм унда бөйөк көндөң дажғәт- йәһүденән дә булмаясаҡ. бер ниндәй ҙә пәйғәмбәр юҡ, әммә ул үҙ халҡын иҫкәртә, һәм мин һеҙгә мотлаҡ рәүештә һөйләйәсәкмен, нимә миңә тиклемге пәйғәмбәрҙәр үҙ халҡына әйткән'. Шунан - Рәсүлуллаһ саллаллаһу ғәләйһи вәссәләм - ҡулын күҙҙәре өҫтөнә ҡуйып: «Мин шаһитлыҡ итәм, Аллаһ Әззәүәжәллә бер яҡлы түгел», — тине.