Al Jabbar

Imam Ahmad : 11217

حَدَّثَنَا يَزِيدُ وَحَجَّاجٌ قَالَا أَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ عَنِ الْمَقْبُرِيِّ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ عَنْ أَبِيهِ قَالَ حُبِسْنَا يَوْمَ الْخَنْدَقِ حَتَّى ذَهَبَ هَوِيٌّ مِنْ اللَّيْلِ حَتَّى كُفِينَا وَذَلِكَ قَوْلُ اللَّهِ { وَكَفَى اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ الْقِتَالَ وَكَانَ اللَّهُ قَوِيًّا عَزِيزًا } قَالَ فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِلَالًا فَأَمَرَهُ فَأَقَامَ فَصَلَّى الظُّهْرَ وَأَحْسَنَ كَمَا كَانَ يُصَلِّيهَا فِي وَقْتِهَا ثُمَّ أَقَامَ لِلْعَصْرِ فَصَلَّاهَا كَذَلِكَ ثُمَّ أَقَامَ الْمَغْرِبَ فَصَلَّاهَا كَذَلِكَ ثُمَّ أَقَامَ الْعِشَاءَ فَصَلَّاهَا كَذَلِكَ وَذَلِكَ قَبْلَ أَنْ يَنْزِلَ فِي صَلَاةِ الْخَوْفِ قَالَ حَجَّاجٌ فِي صَلَاةِ الْخَوْفِ { فَإِنْ خِفْتُمْ فَرِجَالًا أَوْ رُكْبَانًا }

Беҙгә [Йәзидкә] һәм [Хәджәгә] әйтелгән, улар әйтте; беҙгә [Ибн Әбү Дзиғб] [Әл-Мәҡбүриҙән] [Әбдүррәхмән бин Әбү Сәғит Әл-Худриҙан] [атаһынан] хәбәр итте, ул әйтте; — Хандаҡ һуғышында беҙгә төндөң күп өлөшө үткәнсе, һуғыш тамамланғансы намаҙ уҡырға ҡамасауланылар. Был Аллаһы Тәғәлә әйткәнсә: «Аллаһ мөьминдәрҙе һуғыштан ҡотҡарҙы. Аллаһ Ҡөҙрәтле, Ҡөҙрәтле». Ул әйтте; — Шунан һуң Рәсүлуллаһ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм Билалға намаҙға саҡырырға бойорҙо, шуға күрә Билал иҡәмә әйтте. Шунан һуң ул намаҙҙы уҡып, үҙ ваҡытында ҡылған кеүек камиллаштырҙы. Шунан Билал Әср намаҙы өсөн иҡама әйтте, шунан ул да шулай уҡыны. Шунан Билал мәғриб намаҙына иҡама әйтте, шунан ул да шулай уҡыны. Шунан Билал аҡшам намаҙына иҡәмәт әйтте, шунан ул да шулай уҡыны. Һәм ул ваҡиға хауф намаҙы тураһындағы аят төшкәнсе булған. Шул арала Хаджаж әйтте; 'хауф намаҙы тураһында аят төшкәнгә тиклем 'Әгәр һеҙ -хәүефтән- ҡурҡһағыҙ, йәйәү йәки машинала йөрөгәндә намаҙ уҡығыҙ'.