Surat Rasulullah dan kesaksian Abu Sufyan di depan Heraclius

Imam Ahmad : 1649

حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ مُسْلِمِ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ شِهَابٍ عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ هِشَامٍ الْمَخْزُومِيِّ عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ ابْنَةِ أَبِي أُمَيَّةَ بْنِ الْمُغِيرَةِ زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْ لَمَّا نَزَلْنَا أَرْضَ الْحَبَشَةِ جَاوَرْنَا بِهَا خَيْرَ جَارٍ النَّجَاشِيَّ أَمِنَّا عَلَى دِينِنَا وَعَبَدْنَا اللَّهَ لَا نُؤْذَى وَلَا نَسْمَعُ شَيْئًا نَكْرَهُهُ فَلَمَّا بَلَغَ ذَلِكَ قُرَيْشًا ائْتَمَرُوا أَنْ يَبْعَثُوا إِلَى النَّجَاشِيِّ فِينَا رَجُلَيْنِ جَلْدَيْنِ وَأَنْ يُهْدُوا لِلنَّجَاشِيِّ هَدَايَا مِمَّا يُسْتَطْرَفُ مِنْ مَتَاعِ مَكَّةَ وَكَانَ مِنْ أَعْجَبِ مَا يَأْتِيهِ مِنْهَا إِلَيْهِ الْأَدَمُ فَجَمَعُوا لَهُ أَدَمًا كَثِيرًا وَلَمْ يَتْرُكُوا مِنْ بَطَارِقَتِهِ بِطْرِيقًا إِلَّا أَهْدَوْا لَهُ هَدِيَّةً ثُمَّ بَعَثُوا بِذَلِكَ مَعَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي رَبِيعَةَ بْنِ الْمُغِيرَةِ الْمَخْزُومِيِّ وَعَمْرِو بْنِ الْعَاصِ بْنِ وَائِلٍ السَّهْمِيِّ وَأَمَرُوهُمَا أَمْرَهُمْ وَقَالُوا لَهُمَا ادْفَعُوا إِلَى كُلِّ بِطْرِيقٍ هَدِيَّتَهُ قَبْلَ أَنْ تُكَلِّمُوا النَّجَاشِيَّ فِيهِمْ ثُمَّ قَدِّمُوا لِلنَّجَاشِيِّ هَدَايَاهُ ثُمَّ سَلُوهُ أَنْ يُسْلِمَهُمْ إِلَيْكُمْ قَبْلَ أَنْ يُكَلِّمَهُمْ قَالَتْ فَخَرَجَا فَقَدِمَا عَلَى النَّجَاشِيِّ وَنَحْنُ عِنْدَهُ بِخَيْرِ دَارٍ وَعِنْدَ خَيْرِ جَارٍ فَلَمْ يَبْقَ مِنْ بَطَارِقَتِهِ بِطْرِيقٌ إِلَّا دَفَعَا إِلَيْهِ هَدِيَّتَهُ قَبْلَ أَنْ يُكَلِّمَا النَّجَاشِيَّ ثُمَّ قَالَا لِكُلِّ بِطْرِيقٍ مِنْهُمْ إِنَّهُ قَدْ صَبَا إِلَى بَلَدِ الْمَلِكِ مِنَّا غِلْمَانٌ سُفَهَاءُ فَارَقُوا دِينَ قَوْمِهِمْ وَلَمْ يَدْخُلُوا فِي دِينِكُمْ وَجَاءُوا بِدِينٍ مُبْتَدَعٍ لَا نَعْرِفُهُ نَحْنُ وَلَا أَنْتُمْ وَقَدْ بَعَثَنَا إِلَى الْمَلِكِ فِيهِمْ أَشْرَافُ قَوْمِهِمْ لِيَرُدَّهُمْ إِلَيْهِمْ فَإِذَا كَلَّمْنَا الْمَلِكَ فِيهِمْ فَتُشِيرُوا عَلَيْهِ بِأَنْ يُسْلِمَهُمْ إِلَيْنَا وَلَا يُكَلِّمَهُمْ فَإِنَّ قَوْمَهُمْ أَعَلَى بِهِمْ عَيْنًا وَأَعْلَمُ بِمَا عَابُوا عَلَيْهِمْ فَقَالُوا لَهُمَا نَعَمْ ثُمَّ إِنَّهُمَا قَرَّبَا هَدَايَاهُمْ إِلَى النَّجَاشِيِّ فَقَبِلَهَا مِنْهُمَا ثُمَّ كَلَّمَاهُ فَقَالَا لَهُ أَيُّهَا الْمَلِكُ إِنَّهُ قَدْ صَبَا إِلَى بَلَدِكَ مِنَّا غِلْمَانٌ سُفَهَاءُ فَارَقُوا دِينَ قَوْمِهِمْ وَلَمْ يَدْخُلُوا فِي دِينِكَ وَجَاءُوا بِدِينٍ مُبْتَدَعٍ لَا نَعْرِفُهُ نَحْنُ وَلَا أَنْتَ وَقَدْ بَعَثَنَا إِلَيْكَ فِيهِمْ أَشْرَافُ قَوْمِهِمْ مِنْ آبَائِهِمْ وَأَعْمَامِهِمْ وَعَشَائِرِهِمْ لِتَرُدَّهُمْ إِلَيْهِمْ فَهُمْ أَعَلَى بِهِمْ عَيْنًا وَأَعْلَمُ بِمَا عَابُوا عَلَيْهِمْ وَعَاتَبُوهُمْ فِيهِ قَالَتْ وَلَمْ يَكُنْ شَيْءٌ أَبْغَضَ إِلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي رَبِيعَةَ وَعَمْرِو بْنِ الْعَاصِ مِنْ أَنْ يَسْمَعَ النَّجَاشِيُّ كَلَامَهُمْ فَقَالَتْ بَطَارِقَتُهُ حَوْلَهُ صَدَقُوا أَيُّهَا الْمَلِكُ قَوْمُهُمْ أَعَلَى بِهِمْ عَيْنًا وَأَعْلَمُ بِمَا عَابُوا عَلَيْهِمْ فَأَسْلِمْهُمْ إِلَيْهِمَا فَلْيَرُدَّاهُمْ إِلَى بِلَادِهِمْ وَقَوْمِهِمْ قَالَ فَغَضِبَ النَّجَاشِيُّ ثُمَّ قَالَ لَا هَا اللَّهِ ايْمُ اللَّهِ إِذَنْ لَا أُسْلِمُهُمْ إِلَيْهِمَا وَلَا أُكَادُ قَوْمًا جَاوَرُونِي وَنَزَلُوا بِلَادِي وَاخْتَارُونِي عَلَى مَنْ سِوَايَ حَتَّى أَدْعُوَهُمْ فَأَسْأَلَهُمْ مَاذَا يَقُولُ هَذَانِ فِي أَمْرِهِمْ فَإِنْ كَانُوا كَمَا يَقُولَانِ أَسْلَمْتُهُمْ إِلَيْهِمَا وَرَدَدْتُهُمْ إِلَى قَوْمِهِمْ وَإِنْ كَانُوا عَلَى غَيْرِ ذَلِكَ مَنَعْتُهُمْ مِنْهُمَا وَأَحْسَنْتُ جِوَارَهُمْ مَا جَاوَرُونِي قَالَتْ ثُمَّ أَرْسَلَ إِلَى أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَدَعَاهُمْ فَلَمَّا جَاءَهُمْ رَسُولُهُ اجْتَمَعُوا ثُمَّ قَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ مَا تَقُولُونَ لِلرَّجُلِ إِذَا جِئْتُمُوهُ قَالُوا نَقُولُ وَاللَّهِ مَا عَلَّمَنَا وَمَا أَمَرَنَا بِهِ نَبِيُّنَا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَائِنٌ فِي ذَلِكَ مَا هُوَ كَائِنٌ فَلَمَّا جَاءُوهُ وَقَدْ دَعَا النَّجَاشِيُّ أَسَاقِفَتَهُ فَنَشَرُوا مَصَاحِفَهُمْ حَوْلَهُ سَأَلَهُمْ فَقَالَ مَا هَذَا الدِّينُ الَّذِي فَارَقْتُمْ فِيهِ قَوْمَكُمْ وَلَمْ تَدْخُلُوا فِي دِينِي وَلَا فِي دِينِ أَحَدٍ مِنْ هَذِهِ الْأُمَمِ قَالَتْ فَكَانَ الَّذِي كَلَّمَهُ جَعْفَرُ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فَقَالَ لَهُ أَيُّهَا الْمَلِكُ كُنَّا قَوْمًا أَهْلَ جَاهِلِيَّةٍ نَعْبُدُ الْأَصْنَامَ وَنَأْكُلُ الْمَيْتَةَ وَنَأْتِي الْفَوَاحِشَ وَنَقْطَعُ الْأَرْحَامَ وَنُسِيءُ الْجِوَارَ يَأْكُلُ الْقَوِيُّ مِنَّا الضَّعِيفَ فَكُنَّا عَلَى ذَلِكَ حَتَّى بَعَثَ اللَّهُ إِلَيْنَا رَسُولًا مِنَّا نَعْرِفُ نَسَبَهُ وَصِدْقَهُ وَأَمَانَتَهُ وَعَفَافَهُ فَدَعَانَا إِلَى اللَّهِ لِنُوَحِّدَهُ وَنَعْبُدَهُ وَنَخْلَعَ مَا كُنَّا نَعْبُدُ نَحْنُ وَآبَاؤُنَا مِنْ دُونِهِ مِنْ الْحِجَارَةِ وَالْأَوْثَانِ وَأَمَرَنَا بِصِدْقِ الْحَدِيثِ وَأَدَاءِ الْأَمَانَةِ وَصِلَةِ الرَّحِمِ وَحُسْنِ الْجِوَارِ وَالْكَفِّ عَنْ الْمَحَارِمِ وَالدِّمَاءِ وَنَهَانَا عَنْ الْفَوَاحِشِ وَقَوْلِ الزُّورِ وَأَكْلِ مَالَ الْيَتِيمِ وَقَذْفِ الْمُحْصَنَةِ وَأَمَرَنَا أَنْ نَعْبُدَ اللَّهَ وَحْدَهُ لَا نُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا وَأَمَرَنَا بِالصَّلَاةِ وَالزَّكَاةِ وَالصِّيَامِ قَالَ فَعَدَّدَ عَلَيْهِ أُمُورَ الْإِسْلَامِ فَصَدَّقْنَاهُ وَآمَنَّا بِهِ وَاتَّبَعْنَاهُ عَلَى مَا جَاءَ بِهِ فَعَبَدْنَا اللَّهَ وَحْدَهُ فَلَمْ نُشْرِكْ بِهِ شَيْئًا وَحَرَّمْنَا مَا حَرَّمَ عَلَيْنَا وَأَحْلَلْنَا مَا أَحَلَّ لَنَا فَعَدَا عَلَيْنَا قَوْمُنَا فَعَذَّبُونَا وَفَتَنُونَا عَنْ دِينِنَا لِيَرُدُّونَا إِلَى عِبَادَةِ الْأَوْثَانِ مِنْ عِبَادَةِ اللَّهِ وَأَنْ نَسْتَحِلَّ مَا كُنَّا نَسْتَحِلُّ مِنْ الْخَبَائِثِ فَلَمَّا قَهَرُونَا وَظَلَمُونَا وَشَقُّوا عَلَيْنَا وَحَالُوا بَيْنَنَا وَبَيْنَ دِينِنَا خَرَجْنَا إِلَى بَلَدِكَ وَاخْتَرْنَاكَ عَلَى مَنْ سِوَاكَ وَرَغِبْنَا فِي جِوَارِكَ وَرَجَوْنَا أَنْ لَا نُظْلَمَ عِنْدَكَ أَيُّهَا الْمَلِكُ قَالَتْ فَقَالَ لَهُ النَّجَاشِيُّ هَلْ مَعَكَ مِمَّا جَاءَ بِهِ عَنْ اللَّهِ مِنْ شَيْءٍ قَالَتْ فَقَالَ لَهُ جَعْفَرٌ نَعَمْ فَقَالَ لَهُ النَّجَاشِيُّ فَاقْرَأْهُ عَلَيَّ فَقَرَأَ عَلَيْهِ صَدْرًا مِنْ كهيعص قَالَتْ فَبَكَى وَاللَّهِ النَّجَاشِيُّ حَتَّى أَخْضَلَ لِحْيَتَهُ وَبَكَتْ أَسَاقِفَتُهُ حَتَّى أَخْضَلُوا مَصَاحِفَهُمْ حِينَ سَمِعُوا مَا تَلَا عَلَيْهِمْ ثُمَّ قَالَ النَّجَاشِيُّ إِنَّ هَذَا وَاللَّهِ وَالَّذِي جَاءَ بِهِ مُوسَى لَيَخْرُجُ مِنْ مِشْكَاةٍ وَاحِدَةٍ انْطَلِقَا فَوَاللَّهِ لَا أُسْلِمُهُمْ إِلَيْكُمْ أَبَدًا وَلَا أُكَادُ قَالَتْ أُمُّ سَلَمَةَ فَلَمَّا خَرَجَا مِنْ عِنْدِهِ قَالَ عَمْرُو بْنُ الْعَاصِ وَاللَّهِ لَأُنَبِّئَنَّهُمْ غَدًا عَيْبَهُمْ عِنْدَهُمْ ثُمَّ أَسْتَأْصِلُ بِهِ خَضْرَاءَهُمْ قَالَتْ فَقَالَ لَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي رَبِيعَةَ وَكَانَ أَتْقَى الرَّجُلَيْنِ فِينَا لَا تَفْعَلْ فَإِنَّ لَهُمْ أَرْحَامًا وَإِنْ كَانُوا قَدْ خَالَفُونَا قَالَ وَاللَّهِ لَأُخْبِرَنَّهُ أَنَّهُمْ يَزْعُمُونَ أَنَّ عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ عَبْدٌ قَالَتْ ثُمَّ غَدَا عَلَيْهِ الْغَدَ فَقَالَ لَهُ أَيُّهَا الْمَلِكُ إِنَّهُمْ يَقُولُونَ فِي عِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ قَوْلًا عَظِيمًا فَأَرْسِلْ إِلَيْهِمْ فَاسْأَلْهُمْ عَمَّا يَقُولُونَ فِيهِ قَالَتْ فَأَرْسَلَ إِلَيْهِمْ يَسْأَلُهُمْ عَنْهُ قَالَتْ وَلَمْ يَنْزِلْ بِنَا مِثْلُهُ فَاجْتَمَعَ الْقَوْمُ فَقَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ مَاذَا تَقُولُونَ فِي عِيسَى إِذَا سَأَلَكُمْ عَنْهُ قَالُوا نَقُولُ وَاللَّهِ فِيهِ مَا قَالَ اللَّهُ وَمَا جَاءَ بِهِ نَبِيُّنَا كَائِنًا فِي ذَلِكَ مَا هُوَ كَائِنٌ فَلَمَّا دَخَلُوا عَلَيْهِ قَالَ لَهُمْ مَا تَقُولُونَ فِي عِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ فَقَالَ لَهُ جَعْفَرُ بْنُ أَبِي طَالِبٍ نَقُولُ فِيهِ الَّذِي جَاءَ بِهِ نَبِيُّنَا هُوَ عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ وَرُوحُهُ وَكَلِمَتُهُ أَلْقَاهَا إِلَى مَرْيَمَ الْعَذْرَاءِ الْبَتُولِ قَالَتْ فَضَرَبَ النَّجَاشِيُّ يَدَهُ إِلَى الْأَرْضِ فَأَخَذَ مِنْهَا عُودًا ثُمَّ قَالَ مَا عَدَا عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ مَا قُلْتَ هَذَا الْعُودَ فَتَنَاخَرَتْ بَطَارِقَتُهُ حَوْلَهُ حِينَ قَالَ مَا قَالَ فَقَالَ وَإِنْ نَخَرْتُمْ وَاللَّهِ اذْهَبُوا فَأَنْتُمْ سُيُومٌ بِأَرْضِي وَالسُّيُومُ الْآمِنُونَ مَنْ سَبَّكُمْ غُرِّمَ ثُمَّ مَنْ سَبَّكُمْ غُرِّمَ فَمَا أُحِبُّ أَنَّ لِي دَبْرًا ذَهَبًا وَأَنِّي آذَيْتُ رَجُلًا مِنْكُمْ وَالدَّبْرُ بِلِسَانِ الْحَبَشَةِ الْجَبَلُ رُدُّوا عَلَيْهِمَا هَدَايَاهُمَا فَلَا حَاجَةَ لَنَا بِهَا فَوَاللَّهِ مَا أَخَذَ اللَّهُ مِنِّي الرِّشْوَةَ حِينَ رَدَّ عَلَيَّ مُلْكِي فَآخُذَ الرِّشْوَةَ فِيهِ وَمَا أَطَاعَ النَّاسَ فِيَّ فَأُطِيعَهُمْ فِيهِ قَالَتْ فَخَرَجَا مِنْ عِنْدِهِ مَقْبُوحَيْنِ مَرْدُودًا عَلَيْهِمَا مَا جَاءَا بِهِ وَأَقَمْنَا عِنْدَهُ بِخَيْرِ دَارٍ مَعَ خَيْرِ جَارٍ قَالَتْ فَوَاللَّهِ إِنَّا عَلَى ذَلِكَ إِذْ نَزَلَ بِهِ يَعْنِي مَنْ يُنَازِعُهُ فِي مُلْكِهِ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا عَلِمْنَا حُزْنًا قَطُّ كَانَ أَشَدَّ مِنْ حُزْنٍ حَزِنَّاهُ عِنْدَ ذَلِكَ تَخَوُّفًا أَنْ يَظْهَرَ ذَلِكَ عَلَى النَّجَاشِيِّ فَيَأْتِيَ رَجُلٌ لَا يَعْرِفُ مِنْ حَقِّنَا مَا كَانَ النَّجَاشِيُّ يَعْرِفُ مِنْهُ قَالَتْ وَسَارَ النَّجَاشِيُّ وَبَيْنَهُمَا عُرْضُ النِّيلِ قَالَتْ فَقَالَ أَصْحَابُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ رَجُلٌ يَخْرُجُ حَتَّى يَحْضُرَ وَقْعَةَ الْقَوْمِ ثُمَّ يَأْتِيَنَا بِالْخَبَرِ قَالَتْ فَقَالَ ال

Ibinalita niya sa amin [si Ya'qub] na ibinalita niya sa amin [ang aking ama] mula kay [Muhammad bin Ishaq] na ibinalita niya sa akin [si Muhammad bin Muslim bin 'Ubaidullah bin Shihab] mula kay [Abu Bakr bin Abdurrahman bin Al Harith bin Hisyam Al Makhzumi] mula kay [Ummu Salamah, anak ni Abu Umayyah bin Al Mughirah] na asawa ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam, ay nagsabi; Noong kami ay nasa bansa ni Habasyah, kami ay kapitbahay ng isang napakabuting kapitbahay, si Haring Najasyi. Ligtas ang aming pakiramdam sa pagsasagawa ng aming relihiyon, sinasamba namin si Allah nang hindi nababagabag at wala kaming naririnig na hindi namin gusto. Nang makarating ito sa mga Quraysh, nagkasundo silang magpadala ng isang sugo kay Haring Najasyi sa pamamagitan ng pagpapadala ng dalawang malalakas na lalaki upang bigyan si Haring Najasyi ng ilang mga regalo sa anyo ng mga bagay na itinuturing na bihira mula sa Mecca. Kabilang sa mga pinakamagandang bagay na ibinigay sa kanila ay ang kulay-balat na balat. Marami silang kinokolektang mga bagay na ito. Hindi sila nag-iwan ng kahit isang kumander ng tropa maliban sa pagbibigay sa kanya ng isang regalo. Inatasan nila sina Abdullah bin Rabi'ah bin Al Mughirah at Al Makhzumi at 'Amru bin Al 'Ash bin Wa`il As Sahmi na magpadala ng mga kalakal at inutusan silang dalawa na iparating ang kanilang misyon. Sinabi nila sa kanilang dalawa; "Ibigay ang bawat regalo sa bawat kumander bago ninyo kausapin si Najasyi. Pagkatapos nito, ibigay ang mga regalo kay Haring Najasyi, at hilingin sa kanya na ibigay ang mga ito sa inyo bago pa man kausapin ng hari." Muling sinabi ni Umm Salamah; Nagmadaling lumabas ang dalawang tao (paalis sa Mecca) upang salubungin si Haring Najasyi. Ang aming sitwasyon noong panahong iyon ay nasa pinakamagandang bahay at sa pinakamagagandang kapitbahay. Walang kahit isang kumander maliban sa kanilang dalawa ang nag-abot ng kanilang mga regalo bago kinausap si Haring Najasyi. Sinabi nilang dalawa sa bawat isa sa kanilang mga kumander; "Tunay nga, ang ilan sa mga hangal na anak ng ating bayan ay umalis sa amin at nagtungo sa inyong kaharian. Iniwan na nila ang relihiyon ng kanilang bayan at ayaw nang sumali sa inyong relihiyon. Nagdala sila ng bagong relihiyon na hindi namin alam at gayundin kayo. Ipinadala kami ng mga pinuno ng kanilang bayan upang ibalik sila sa kanilang mga tao. Kaya kung kami ang nakikipag-usap sa Hari tungkol sa kanila, dapat ninyo siyang payuhan na ibigay sila sa amin at hindi na kailangang makipag-usap sa kanila. Dahil ang kanilang mga tao ay mas nag-aalala at alam ang kanilang kalagayan at ang kanilang mga pagkukulang." Sumagot sila sa dalawa; "Oo." Pagkatapos noon ay iniabot nilang dalawa ang regalo kay Haring Najasyi, at tinanggap ito ni Haring Najasyi, pagkatapos ay nagsalita silang dalawa sa Hari at sinabing; "O hari. Sa katunayan, ilan sa aming mga hangal na anak ay umalis sa amin at nagtungo sa bansa ng iyong kaharian. Tinalikuran nila ang relihiyon ng kanilang mga tao at hindi papasok sa iyong relihiyon. Nagdala sila ng isang bagong relihiyon na hindi namin at ng iyong panginoon alam. Ang mga pinuno ng kanilang mga tao, na binubuo ng kanilang mga ama, kanilang mga tiyuhin at kanilang mga pamilya, ay nagpadala sa amin upang humarap sa iyo, upang maibalik mo sila sa aming mga tao. Dahil mas binibigyang pansin sila ng aming mga tao at alam ang kanilang mga pagkukulang, ngunit pinupuna nila ang mga ito." Wala talagang anumang bagay na ikinagalit nina Abdullah bin Abu Rabi'ah at 'Amru bin ash kaysa sa pagnanais ni Haring Najasyi na marinig ang kanilang depensa. Pagkatapos ay sinabi ng mga kumander sa paligid niya; "Tama sila, O Hari, mas binibigyang pansin sila ng kanilang mga tao at alam ang kanilang mga pagkukulang, kaya hayaan mo na lang sila upang maibalik nila ang kanilang bansa at ang kanilang mga tao." Kaya nagalit si Haring Najasyi at sinabing; "Hindi! Sumpa man kay Allah, sumpa man kay Allah, hindi ko sila ibibigay sa kanila, at walang sinuman ang maaaring mag-utos sa akin na labanan ang isang taong aking kapitbahay at naninirahan sa aking lupain at mas gusto ako kaysa sa iba, hangga't hindi ko sila tinatawag at tinatanong kung ano ang sinabi ng dalawang taong ito. Kung totoo ang kanilang sinasabi, ibibigay ko sila sa kanila at ibabalik ko sila sa kanilang mga tao. Kung hindi, hindi ko sila ibibigay at patuloy ko silang poprotektahan hangga't hinihiling nila." Sabi ni Umm Salamah; Pagkatapos, isang mensahero ang ipinadala sa mga Kasamahan ng Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ni Allah) upang ipatawag sila, at nang salubungin sila ng Kanyang mensahero, nagtipon sila at ang ilan ay nagsabi sa isa't isa: "Ano ang sasabihin ninyo sa Hari kung kayo ay nasa kanyang harapan?" Sumagot sila: "Sumpa man kay Allah, sasabihin namin kung ano ang itinuro sa amin ng Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ni Allah) at iniutos sa amin na gawin, anuman ang mangyari." Nang salubungin nila ang hari, tila tinawag din ng hari ang kanyang mga pinuno ng relihiyon, at inilatag nila ang kanilang mga tableta sa paligid ng hari. Pagkatapos ay tinanong sila ng hari; "Anong relihiyon ang dahilan kung bakit mo iniwan ang iyong mga tao at hindi ka rin sumama sa relihiyon ko o sa relihiyon ng ibang tao?" tanong ni Umu Salamah; Ang sumagot sa hari ay si [Ja'far bin Abu Talib], sabi niya; "O hari! Kami ay mga hangal na tao noon, sumamba kami sa mga diyus-diyosan at kumakain ng bangkay, nakagawa ng iba't ibang kasamaan at pumutol ng ugnayan ng kamag-anak, gumawa ng kasamaan sa aming mga kapitbahay, ang malalakas sa amin ay nang-aabuso sa mahihina, at kami ay nasa ganoong kalagayan pa rin hanggang sa magpadala sa amin si Allah ng isang Sugo mula sa aming mga sarili, alam namin ang kanyang lahi at ang kanyang katapatan, ang kanyang pagiging mapagkakatiwalaan at ang kanyang kahinahunan sa pagpapanatili ng kanyang karangalan. Inaanyayahan niya kami kay Allah upang kami ay makiisa sa Kanya at sumamba lamang sa Kanya, tinalikuran ang aming sinasamba sa anyo ng mga bato at estatwa. Inutusan niya kaming maging tapat sa aming pananalita, tuparin ang aming tiwala at panatilihin ang mabuting relasyon, gumawa ng mabuti sa aming mga kapitbahay at umiwas sa paggawa ng mga bagay na haram at (pagbububo) ng dugo. Ipinagbawal niya sa amin ang paggawa ng mga kasuklam-suklam at pagsisinungaling, pag-ubos ng kayamanan ng mga ulila at pag-akusa sa mabubuting tao ng pangangalunya. Binanggit niya ang iba't ibang bagay na may kaugnayan sa mga bagay sa Islam "Pinagbubuti namin siya, naniniwala sa kanya at sinusunod ang kanyang dinala. Sinasamba namin si Allah lamang, hindi nagtatambal ng anuman sa Kanya, ipinagbabawal namin ang ipinagbabawal sa amin at ginagawa naming legal ang pinapayagan para sa amin. Gayunpaman, ang aming mga tao ay galit sa amin at pinahihirapan kami. Sinisiraan nila kami sa pagsasagawa ng aming relihiyon kaya't bumalik kami sa pagsamba sa mga estatwa ng pagsamba kay Allah, at ginagawang legal ang dati naming ginawang legal sa iba't ibang anyo. kalupitan. Kapag pinilit at pinag-uusig nila kami, pinapahirapan kami, hinahadlangan kami sa aming relihiyon, pagkatapos ay lumalabas kami sa iyong bansa at pinipili ka namin kaysa sa iba dahil gusto naming maging kapitbahay mo, at umaasa kami na hindi kami maaapi malapit sa iyo, O hari." Muling sinabi ni Umu Salamah; Kaya tinanong siya ni Haring Najasyi; "Mayroon ka bang anumang dala mula sa kung ano ang nagmumula kay Allah?" Sumagot si Ja'far; "Oo." Sinabi ni Haring Najasy; "Basahin mo sa akin!" Kaya binasa ito ni Ja'far sa pamamagitan ng pagsisimula mula sa; KA HA YA 'AIN SHAD." Sabi ni Umu Salamah; Kaya't si Haring Najasyi, sa ngalan ng Allah, ay umiyak hanggang sa mabasa ang kanyang balbas at gayundin ang kanyang mga pinuno ng relihiyon hanggang sa mabasa ang kanilang mga mushaf nang marinig nila ang binasa sa harap nila, sabi ni Najasyi; "Sa ngalan ng Allah, ang aklat na ito at ang aklat na dinala ni Moises ay nagmula sa iisang pinagmulan. Humayo kayong dalawa, sa ngalan ng Allah, hindi ko sila ibibigay sa inyo magpakailanman at hindi ako malilinlang." Sabi ni Umu Salamah; Nang lumabas ang dalawang lalaki mula sa harap ng hari, sinabi ni 'Amru bin Al 'Ash; "Sa ngalan ng Allah, ihahayag ko ang kanilang kahihiyan bukas, pagkatapos ay babalatan ko ang kanilang kapangitan." Si Abdullah bin Abu Rabi'ah, siya ang pinakakinatatakutan sa kanilang dalawa, ay nagsabi sa kanya; "Huwag mong gawin iyon, mayroon silang mga kamag-anak kahit na nagkaroon sila ng mga hindi pagkakasundo. "Sumagot siya: "Sumpa man sa Allah, ipapaalam ko pa rin sa kanila na si Isa bin Maryam, ayon sa kanila, ay isang alipin." Sinabi ni Umu Salamah; Kinabukasan, pumunta siya sa hari at sinabi sa kanya; "O hari, tunay ngang kinausap nila si Isa bin Maryam ng mga mapanganib na salita. "Magsugo kayo sa kanila at tanungin sila tungkol sa kanilang opinyon." Sabi ni Umu Salamah; Kaya't nagpadala ang hari ng isang sugo sa kanila upang magtanong. Bago dumating ang sugo, nagtipon na ang mga Muslim, ang ilan ay nagtanong sa iba; "Ano ang sasabihin ninyo tungkol kay Hesus kung tatanungin niya kayo?" Sumagot sila: "Sumpa man sa Allah, sasagutin namin ang ayon sa nabanggit ni Allah at sa dinala ng aming Propeta, anuman ang mangyari." Nang makaharap nila ang Hari, sinabi niya sa kanila; "Ano ang palagay ninyo tungkol kay Isa bin Maryam?" Sumagot si Ja'far bin Abu Talib; "Ang aming opinyon ay ayon sa nakasaad sa aming relihiyon, na siya ay isang lingkod ni Allah at ng Kanyang Sugo, ang Kanyang espiritu at ang Kanyang mga salita ay hiningahan kay Maryam, isang babaeng walang asawa." Pagkatapos ay inihampas ni Haring Najasyi ang kanyang kamay sa lupa at kumuha ng isang piraso ng kahoy, saka sinabi; sinabi ito. "Humayo kayo, kayo (mga Muslim), magiging ligtas kayo sa aking lupain, sinumang mang-insulto sa inyo ay pagmumultahin, sinumang mang-insulto sa inyo ay pagmumultahin. Ayokong magkaroon ng isang bundok ng ginto kung kailangan kong saktan ang isa sa inyo. At (sinabi ng hari sa kanyang mga kumander;) ibalik ninyo sa kanilang dalawa ang mga regalong ibinigay nila. "Sumpa man sa Allah, hindi ako tinanggap ni Allah ng suhol nang ibalik ko ang aking kaharian, kaya kinailangan kong tumanggap ng suhol sa aking kapangyarihan, at hindi pinilit ni Allah ang mga tao na sumunod sa akin kaya sinunod ko sila sa bagay na iyon." Pagkatapos, umalis ang dalawang tao sa harap niya na nasa estado ng pagkatalo at ang kanilang mga regalo ay ibinalik muli. Kaya't nanirahan kami malapit sa hari sa pinakamagandang bahay at kasama ang mabubuting kapitbahay. Sumpa man sa Allah! nasa ganoong kalagayan kami hanggang sa isang araw ay may dumating na nagpabagsak sa kanyang kapangyarihan. Sumpa man sa Allah, hindi kami nakaramdam ng mas matinding kalungkutan. Nalungkot kami noong panahong iyon, nag-aalala kami na kung matatalo ng taong iyon si Haring Najasyi, may darating na hindi kikilala sa aming mga karapatan tulad ng ginawa ni Haring Najasyi. Kaya't pinuntahan ni Haring Najasyi ang taong iyon, habang sa pagitan nilang dalawa ay naroon ang Nile. Pagkatapos ay sinabi ng mga kasamahan ng Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam; Hinipan nila ang kirbah para sa kanya, pagkatapos ay inilagay ito sa kanyang dibdib, upang makalangoy siya gamit ang kirbah patungo sa pampang ng Nile kung saan nagtatagpo ang mga tao. Idinadalangin namin kay Allah ang mga kalaban ni Haring Najasyi upang matalo niya ang kanyang mga kaaway at manatili siyang matatag sa kanyang kaharian at magkaroon ng kumpiyansa sa pamumuno sa kanyang bansang Habasyah. (Ginawa namin ang lahat ng iyon) dahil noong malapit na kami, nakahanap kami ng magandang lugar na matutuluyan hanggang sa makilala namin ang Sugo ni Allah sallallaahu 'alaihi wasallam na nasa Mecca."