Kesaksian Abu sufyan tentang akhlak dan kenabian Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam di hadapan kaisar heraclius

Imam Bukhari : 4188

حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى عَنْ هِشَامٍ عَنْ مَعْمَرٍ ح و حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنْ الزُّهْرِيِّ قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو سُفْيَانَ مِنْ فِيهِ إِلَى فِيَّ قَالَانْطَلَقْتُ فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَتْ بَيْنِي وَبَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَبَيْنَا أَنَا بِالشَّأْمِ إِذْ جِيءَ بِكِتَابٍ مِنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى هِرَقْلَ قَالَ وَكَانَ دَحْيَةُ الْكَلْبِيُّ جَاءَ بِهِ فَدَفَعَهُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى فَدَفَعَهُ عَظِيمُ بُصْرَى إِلَى هِرَقْلَ قَالَ فَقَالَ هِرَقْلُ هَلْ هَا هُنَا أَحَدٌ مِنْ قَوْمِ هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ فَقَالُوا نَعَمْ قَالَ فَدُعِيتُ فِي نَفَرٍ مِنْ قُرَيْشٍ فَدَخَلْنَا عَلَى هِرَقْلَ فَأُجْلِسْنَا بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ أَيُّكُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا مِنْ هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ فَقَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَقُلْتُ أَنَا فَأَجْلَسُونِي بَيْنَ يَدَيْهِ وَأَجْلَسُوا أَصْحَابِي خَلْفِي ثُمَّ دَعَا بِتَرْجُمَانِهِ فَقَالَ قُلْ لَهُمْ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا عَنْ هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ فَإِنْ كَذَبَنِي فَكَذِّبُوهُ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَايْمُ اللَّهِ لَوْلَا أَنْ يُؤْثِرُوا عَلَيَّ الْكَذِبَ لَكَذَبْتُ ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ سَلْهُ كَيْفَ حَسَبُهُ فِيكُمْ قَالَ قُلْتُ هُوَ فِينَا ذُو حَسَبٍ قَالَ فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قَالَ قُلْتُ لَا قَالَ فَهَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ قُلْتُ لَا قَالَ أَيَتَّبِعُهُ أَشْرَافُ النَّاسِ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ قَالَ قُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ قَالَ يَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ قَالَ قُلْتُ لَا بَلْ يَزِيدُونَ قَالَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ مِنْهُمْ عَنْ دِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ سَخْطَةً لَهُ قَالَ قُلْتُ لَا قَالَ فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ قَالَ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ فَكَيْفَ كَانَ قِتَالُكُمْ إِيَّاهُ قَالَ قُلْتُ تَكُونُ الْحَرْبُ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُ سِجَالًا يُصِيبُ مِنَّا وَنُصِيبُ مِنْهُ قَالَ فَهَلْ يَغْدِرُ قَالَ قُلْتُ لَا وَنَحْنُ مِنْهُ فِي هَذِهِ الْمُدَّةِ لَا نَدْرِي مَا هُوَ صَانِعٌ فِيهَا قَالَ وَاللَّهِ مَا أَمْكَنَنِي مِنْ كَلِمَةٍ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا غَيْرَ هَذِهِ قَالَ فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ قَبْلَهُ قُلْتُ لَا ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُ إِنِّي سَأَلْتُكَ عَنْ حَسَبِهِ فِيكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ فِيكُمْ ذُو حَسَبٍ وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي أَحْسَابِ قَوْمِهَا وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ فِي آبَائِهِ مَلِكٌ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَقُلْتُ لَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قُلْتُ رَجُلٌ يَطْلُبُ مُلْكَ آبَائِهِ وَسَأَلْتُكَ عَنْ أَتْبَاعِهِ أَضُعَفَاؤُهُمْ أَمْ أَشْرَافُهُمْ فَقُلْتَ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَعَرَفْتُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَدَعَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ ثُمَّ يَذْهَبَ فَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ مِنْهُمْ عَنْ دِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ سَخْطَةً لَهُ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا وَكَذَلِكَ الْإِيمَانُ إِذَا خَالَطَ بَشَاشَةَ الْقُلُوبِ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَزِيدُونَ أَمْ يَنْقُصُونَ فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يُزِيدُونَ وَكَذَلِكَ الْإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَاتَلْتُمُوهُ فَزَعَمْتَ أَنَّكُمْ قَاتَلْتُمُوهُ فَتَكُونُ الْحَرْبُ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُ سِجَالًا يَنَالُ مِنْكُمْ وَتَنَالُونَ مِنْهُ وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْتَلَى ثُمَّ تَكُونُ لَهُمْ الْعَاقِبَةُ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ لَا يَغْدِرُ وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لَا تَغْدِرُ وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ أَحَدٌ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَقُلْتُ لَوْ كَانَ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ قَبْلَهُ قُلْتُ رَجُلٌ ائْتَمَّ بِقَوْلٍ قِيلَ قَبْلَهُ قَالَ ثُمَّ قَالَ بِمَ يَأْمُرُكُمْ قَالَ قُلْتُ يَأْمُرُنَا بِالصَّلَاةِ وَالزَّكَاةِ وَالصِّلَةِ وَالْعَفَافِ قَالَ إِنْ يَكُ مَا تَقُولُ فِيهِ حَقًّا فَإِنَّهُ نَبِيٌّ وَقَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ وَلَمْ أَكُ أَظُنُّهُ مِنْكُمْ وَلَوْ أَنِّي أَعْلَمُ أَنِّي أَخْلُصُ إِلَيْهِ لَأَحْبَبْتُ لِقَاءَهُ وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ عَنْ قَدَمَيْهِ وَلَيَبْلُغَنَّ مُلْكُهُ مَا تَحْتَ قَدَمَيَّ قَالَ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَرَأَهُ فَإِذَا فِيهِ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ رَسُولِ اللَّهِ إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ سَلَامٌ عَلَى مَنْ اتَّبَعَ الْهُدَى أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الْإِسْلَامِ أَسْلِمْ تَسْلَمْ وَأَسْلِمْ يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَإِنَّ عَلَيْكَ إِثْمَ الْأَرِيسِيِّينَ وَ{ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَنْ لَا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ إِلَى قَوْلِهِ اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ }فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ قِرَاءَةِ الْكِتَابِ ارْتَفَعَتْ الْأَصْوَاتُ عِنْدَهُ وَكَثُرَ اللَّغَطُ وَأُمِرَ بِنَا فَأُخْرِجْنَا قَالَ فَقُلْتُ لِأَصْحَابِي حِينَ خَرَجْنَا لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ إِنَّهُ لَيَخَافُهُ مَلِكُ بَنِي الْأَصْفَرِ فَمَا زِلْتُ مُوقِنًا بِأَمْرِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ سَيَظْهَرُ حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ عَلَيَّ الْإِسْلَامَ قَالَ الزُّهْرِيُّ فَدَعَا هِرَقْلُ عُظَمَاءَ الرُّومِ فَجَمَعَهُمْ فِي دَارٍ لَهُ فَقَالَ يَا مَعْشَرَ الرُّومِ هَلْ لَكُمْ فِي الْفَلَاحِ وَالرَّشَدِ آخِرَ الْأَبَدِ وَأَنْ يَثْبُتَ لَكُمْ مُلْكُكُمْ قَالَ فَحَاصُوا حَيْصَةَ حُمُرِ الْوَحْشِ إِلَى الْأَبْوَابِ فَوَجَدُوهَا قَدْ غُلِّقَتْ فَقَالَ عَلَيَّ بِهِمْ فَدَعَا بِهِمْ فَقَالَ إِنِّي إِنَّمَا اخْتَبَرْتُ شِدَّتَكُمْ عَلَى دِينِكُمْ فَقَدْ رَأَيْتُ مِنْكُمْ الَّذِي أَحْبَبْتُ فَسَجَدُوا لَهُ وَرَضُوا عَنْهُ

Sinabi sa akin [Ibrahim bin Musa] mula kay [Hisham] mula kay [Ma'mar]; Gayundin, isinalaysay ito mula sa ibang ruta, At sinabi sa akin ['Abdullah bin Muhammad]; Sinabi sa amin ['Abdur Razzaq]; Iniulat sa amin [Ma'mar] mula kay [Az Zuhri] ang nagsabi; Naiulat sa akin ['Ubaidullah bin 'Abdullah bin 'Utbah] ang nagsabi; Naiulat sa akin [Ibn 'Abbas] ang nagsabi; Matapos sabihin sa akin [Abu Sufyan] mula sa kanyang bibig patungo sa akin, sinabi niya; Umalis ako noong panahong ipinadala ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam. At noong ako ay nasa Syria, may sulat mula sa Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam kay Emperador Ramawi, na nagdala ng sulat na Dahyah Al Kalbi, pagkatapos ay ibinigay niya ito sa mga opisyal ng Basrah, pagkatapos ay ibinigay ito ng mga opisyal ng Basrah kay Kaisra Ramawi. Sinabi ni Abu Sufyan; Kaya sinabi ng Emperador; Mayroon bang sinuman dito mula sa grupong ito ng mga taong nagsasabing sila ay mga propeta? Sumagot sila; 'Oo.' Pagkatapos ay tinawag ako kasama ang mga taong Quraish. Pumasok kami upang salubungin ang Emperador, pagkatapos ay hiniling na umupo sa harap niya. Sinabi ng Emperador; Sino sa inyo ang mas malapit sa lahi sa taong ito na nagsasabing siya ay isang propeta? Sabi ni Abu Sufyan; Sumagot ako; 'Ako.' Pagkatapos ay pinaupo nila ako nang mas malayo pa. Samantala, ang aking mga kaibigan ay umupo sa likuran ko. Pagkatapos ay tinawag ang isang tagasalin. Sinabi ng Emperador; Sabihin mo sa taong ito, na tatanungin ko siya tungkol sa taong nagsasabing siya ay isang propeta, kung siya ay nagsisinungaling, magsinungaling ka. Sinabi ni Abu Sufyan; Sumpa man sa Allah, kung ang pagsisinungaling ay makikinabang sa akin siyempre ay magsisinungaling ako. Tinanong ng Emperador ang kanyang tagasalin; Ano ang posisyon sa pagitan ninyo? Sumagot ako; mayroon siyang posisyon sa amin. Sinabi ng Emperador; Mayroon bang hari sa kanyang mga ninuno? Sumagot ako; 'Wala.' Nagtanong ang Emperador; Itinuring mo ba siyang sinungaling bago niya ipinangaral ang kanyang mensahe? Sumagot ako; 'Hindi.' Nagtanong ang Emperador; 'Ang mga sumusunod ba sa kanya ay mula sa mga maharlika o mula sa mga mahihina?' Sumagot ako; 'Kahit mula sa mahihina.' Nagtanong ang Emperador: 'Dumarami ba o bumababa ang kanilang bilang?' Sumagot ako; 'Dumarami.' Sinabi ng Emperador: 'Mayroon ba sa kanyang mga tagasunod ang tumalikod sa Islam matapos niyang yakapin ang Islam, dahil sa panghihinayang at poot sa kanya?' Sumagot ako; 'Hindi.' Nagtanong ang Emperador: 'Nilabanan ba ninyo siya?' Sumagot ako; 'Oo.' Nagtanong ang Emperador: 'Paano ninyo siya nilabanan?' Sumagot ako; 'Salitan namin siyang nilabanan, minsan ay nananalo kami, at minsan ay natatalo kami.' Nagtanong ang Emperador: 'Pinagtaksilan ba niya kami?' At hindi namin alam kung ano ang ginagawa niya ngayon. Sinabi ni Abu Sufyan: 'Sumpa man sa Allah, wala akong masasabi maliban doon.' Pagkatapos ay sinabi ng Emperador: 'Mayroon bang tumawag bago sa kanya ng tinawag niya?' Sumagot ako; 'Hindi.' Pagkatapos ay sinabi ng Emperador sa kanyang tagasalin: "Sabihin mo sa kanya, 'Tunay nga, tinanong kita tungkol sa kanyang lahi, at nabanggit mo na mayroon siyang marangal na lahi, sapagkat iyon ang kaugalian ng mga mensahero; sila ay isinugo (mula sa mga pamilya) na may marangal na lahi sa kanilang mga tao. Tinanong kita kung mayroon sa inyo ang nanawagan dito noon, at sinabi mong hindi. Sa aking palagay, kung mayroon mang nanawagan dito noon, sasabihin ko sana: 'Sinusunod lamang niya ang sinabi noon.' Tinanong kita kung inakusahan mo na ba siya ng pagsisinungaling bago niya ito sinabi (na nagsasabing siya ay isang Propeta), at sinabi mong hindi. Alam kong imposible para sa kanya na mag-iwan ng mga kasinungalingang salita sa mga tao at pagkatapos ay mangahas na magsinungaling kay Allah 'azza wa jalla. Tinanong kita kung mayroon sa kanyang mga lolo ang naging hari, at sinabi mong hindi. Sa aking palagay, kung mayroon sa kanyang mga lolo ang naging hari, sasabihin ko sana: 'Gusto lamang niyang ibalik ang kapangyarihan ng kanyang mga ninuno.' Tinanong kita, kung ang mga pinuno ng komunidad ay mga tagasunod niya o ang mga mahihinang tao sa kanila, sumagot ka, ang mga mahihinang tao ang sumunod sa kanya. (Alam ko), tunay ngang ang mga mahihinang tao ay ang mga tagasunod ng mga apostol. Tinanong kita kung sila ay dumarami o bumababa, sumagot ka na sila ay palaging dumarami. Ganoon ang kaso sa pananampalataya hanggang sa ito ay maging perpekto. Tinanong kita, mayroon bang sinumang tumalikod sa pananampalataya dahil kinamumuhian niya ang kanyang relihiyon pagkatapos itong yakapin, sumagot ka, hindi. Ganoon ang kaso sa pananampalataya, kapag nahalo na nito ang alindog nito sa puso, walang napopoot dito. Tinanong kita kung nagtaksil na ba siya sa iyo, sumagot ka, hindi kailanman. Ganoon ang mga apostol, hindi sila kailanman nagtaksil. Tinanong kita, kung nilabanan mo siya at nilabanan ka niya, sumagot ka, na nangyari ito, at ang iyong pakikipagdigma sa kanya ay pantay. Minsan ay nananalo ka at minsan ay natatalo ka. Gayundin, ang mga apostol, sumailalim sila sa iba't ibang pagsubok at pagkatapos ay nakakuha ng magagandang resulta. Pagkatapos ay nagtanong ang Emperador; "Ano ang sinabi niya sa iyo na gawin?" Sabi ni Abu Sufyan; Sumagot ako; "Sinabi niya sa amin na sambahin lamang si Allah at huwag mag-ugnay ng anuman sa Kanya." Ipinagbawal din niya sa amin ang pagsamba sa mga diyos ng aming mga ninuno. At inutusan kaming manalangin, magsalita ng katotohanan, panatilihin ang karangalan, tuparin ang aming mga pangako at tuparin ang aming tiwala." Sabi ng Emperador; Ito ang katangian ng propeta. Alam kong siya ay ipapadala, ngunit hindi ko inaasahan na siya ay mula sa inyong (bansa). Kung totoo ang iyong sinabi, magkakaroon siya ng lugar kung saan nakatayo ang aking dalawang paa. Sumpa man sa Allah, kung makakasiguro lamang ako na makakasalubong ko siya, tiyak na pipiliin kong makipagkita sa kanya. Kung siya ay nasa kanyang tabi, tiyak na huhugasan ko ang kanyang mga paa (bilang isang uri ng paggalang)." Sabi ni Abu Sufyan; Pagkatapos ay hiningi niya ang Sulat ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam at binasa ito. Ang nilalaman ng sulat; BISMILLAHIRRAHMANIRRAHIIM (sa pangalan ni Allah, ang Pinakamahabagin, ang Pinakamaawain). Mula kay Muhammad, ang lingkod ni Allah at Kanyang Sugo kay Heraclius, ang pinunong Romano, nawa'y ang kaligtasan ay mapasa-sinuman na susunod sa mga tagubilin (katotohanan). Amma Ba'du. Sa katunayan, nananawagan ako sa inyo na tuparin ang panawagan ng Islam, pumasok sa Islam at kayo ay magiging ligtas. At magbalik-loob sa Islam, tiyak na bibigyan kayo ng Allah ng dobleng gantimpala. Ngunit kung kayo ay tatalikod (tumanggi), kung gayon ay papasanin ninyo ang lahat ng kasalanan ng mga Romano. At "Sabihin: 'O Angkan ng Kasulatan, humayo kayo (sumunod) sa isang pangungusap (utos) na walang pagtatalo sa pagitan namin at ninyo, na wala kaming sasamba maliban sa Allah at hindi kami mag-uugnay ng anuman sa Kanya at wala sa amin ang tumatanggap sa iba bilang mga Diyos maliban sa Allah'. Kung sila ay tatalikod, sabihin ninyo sa kanila: 'Masdan ninyo, na kami ay yaong mga sumuko (sa Allah)'". Pagkatapos niyang magbasa, nagkaroon ng kaguluhan sa mga opisyal ng Roma sa paligid niya, at lalong naging maingay, kaya't hindi ko alam ang kanilang sinasabi. Pagkatapos ay lumabas ang utos, at kami ay inilabas. Sinabi ni Abu Sufyan; Nang ako at ang aking mga kaibigan ay lumabas na at natapos na ang aking gawain sa kanila, sinabi ko sa kanila; "Ang mga gawain ni Ibn Abu Kabsyah ay nagpatakot sa kanya ng mga hari ng Banu Al Ashfar (dilaw na balat)." Sinabi ni Abu Sufyan; Alang-alang kay Allah. Noon pa man ay naniniwala na makakamit ni Muhammad ang kaluwalhatian, hanggang sa wakas ay inilagay ni Allah ang Islam sa aking puso. Sinabi ni Az Zuhri; Pagkatapos ay tinawag ni Emperador Ramawi ang mga opisyal ni Ramawi at tinipon sila sa kanyang bahay. Bulalas niya; O bansang Rum, nais ba ninyong manalo at maging matagumpay magpakailanman? At ang inyong kaharian ay mananatili magpakailanman? Pagkatapos ay galit silang nagrebelde at nagbato sa pinto, hanggang sa ito ay maisara. Pagkatapos ay sinabi ng Emperador; Sa katunayan, nais ko lamang kayong subukin kung mahal pa rin ninyo ang inyong relihiyon o hindi, at sa katunayan ay nakita ko kayo sa isang estado na gusto ko. Pagkatapos ay nagpatirapa sila at nasiyahan sa mga salita ng emperador.