Mengaku anak padahal dia tahu bukan anaknya telah kafir dan siapa mengaku dirinya dari suatu kaum padahal bukan bersiaplah menempati neraka

Imam Ahmad : 368

حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ عِيسَى الطَّبَّاعُ حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ حَدَّثَنِي ابْنُ شِهَابٍ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ أَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ رَجَعَ إِلَى رَحْلِهِ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ وَكُنْتُ أُقْرِئُ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ فَوَجَدَنِي وَأَنَا أَنْتَظِرُهُ وَذَلِكَ بِمِنًى فِي آخِرِ حَجَّةٍ حَجَّهَا عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ إِنَّ رَجُلًا أَتَى عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَقَالَ إِنَّ فُلَانًا يَقُولُ لَوْ قَدْ مَاتَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ بَايَعْتُ فُلَانًا فَقَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِنِّي قَائِمٌ الْعَشِيَّةَ فِي النَّاسِ فَمُحَذِّرُهُمْ هَؤُلَاءِ الرَّهْطَ الَّذِينَ يُرِيدُونَ أَنْ يَغْصِبُوهُمْ أَمْرَهُمْ قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ لَا تَفْعَلْ فَإِنَّ الْمَوْسِمَ يَجْمَعُ رَعَاعَ النَّاسِ وَغَوْغَاءَهُمْ وَإِنَّهُمْ الَّذِينَ يَغْلِبُونَ عَلَى مَجْلِسِكَ إِذَا قُمْتَ فِي النَّاسِ فَأَخْشَى أَنْ تَقُولَ مَقَالَةً يَطِيرُ بِهَا أُولَئِكَ فَلَا يَعُوهَا وَلَا يَضَعُوهَا عَلَى مَوَاضِعِهَا وَلَكِنْ حَتَّى تَقْدَمَ الْمَدِينَةَ فَإِنَّهَا دَارُ الْهِجْرَةِ وَالسُّنَّةِ وَتَخْلُصَ بِعُلَمَاءِ النَّاسِ وَأَشْرَافِهِمْ فَتَقُولَ مَا قُلْتَ مُتَمَكِّنًا فَيَعُونَ مَقَالَتَكَ وَيَضَعُونَهَا مَوَاضِعَهَا فَقَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ لَئِنْ قَدِمْتُ الْمَدِينَةَ سَالِمًا صَالِحًا لَأُكَلِّمَنَّ بِهَا النَّاسَ فِي أَوَّلِ مَقَامٍ أَقُومُهُ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فِي عَقِبِ ذِي الْحِجَّةِ وَكَانَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ عَجَّلْتُ الرَّوَاحَ صَكَّةَ الْأَعْمَى فَقُلْتُ لِمَالِكٍ وَمَا صَكَّةُ الْأَعْمَى قَالَ إِنَّهُ لَا يُبَالِي أَيَّ سَاعَةٍ خَرَجَ لَا يَعْرِفُ الْحَرَّ وَالْبَرْدَ وَنَحْوَ هَذَا فَوَجَدْتُ سَعِيدَ بْنَ زَيْدٍ عِنْدَ رُكْنِ الْمِنْبَرِ الْأَيْمَنِ قَدْ سَبَقَنِي فَجَلَسْتُ حِذَاءَهُ تَحُكُّ رُكْبَتِي رُكْبَتَهُ فَلَمْ أَنْشَبْ أَنْ طَلَعَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَلَمَّا رَأَيْتُهُ قُلْتُ لَيَقُولَنَّ الْعَشِيَّةَ عَلَى هَذَا الْمِنْبَرِ مَقَالَةً مَا قَالَهَا عَلَيْهِ أَحَدٌ قَبْلَهُ قَالَ فَأَنْكَرَ سَعِيدُ بْنُ زَيْدٍ ذَلِكَ فَقَالَ مَا عَسَيْتَ أَنْ يَقُولَ مَا لَمْ يَقُلْ أَحَدٌ فَجَلَسَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ عَلَى الْمِنْبَرِ فَلَمَّا سَكَتَ الْمُؤَذِّنُ قَامَ فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ أَمَّا بَعْدُ أَيُّهَا النَّاسُ فَإِنِّي قَائِلٌ مَقَالَةً قَدْ قُدِّرَ لِي أَنْ أَقُولَهَا لَا أَدْرِي لَعَلَّهَا بَيْنَ يَدَيْ أَجَلِي فَمَنْ وَعَاهَا وَعَقَلَهَا فَلْيُحَدِّثْ بِهَا حَيْثُ انْتَهَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ وَمَنْ لَمْ يَعِهَا فَلَا أُحِلُّ لَهُ أَنْ يَكْذِبَ عَلَيَّ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى بَعَثَ مُحَمَّدًا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالْحَقِّ وَأَنْزَلَ عَلَيْهِ الْكِتَابَ وَكَانَ مِمَّا أَنْزَلَ عَلَيْهِ آيَةُ الرَّجْمِ فَقَرَأْنَاهَا وَوَعَيْنَاهَا وَرَجَمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَرَجَمْنَا بَعْدَهُ فَأَخْشَى إِنْ طَالَ بِالنَّاسِ زَمَانٌ أَنْ يَقُولَ قَائِلٌ لَا نَجِدُ آيَةَ الرَّجْمِ فِي كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَيَضِلُّوا بِتَرْكِ فَرِيضَةٍ قَدْ أَنْزَلَهَا اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فَالرَّجْمُ فِي كِتَابِ اللَّهِ حَقٌّ عَلَى مَنْ زَنَى إِذَا أُحْصِنَ مِنْ الرِّجَالِ وَالنِّسَاءِ إِذَا قَامَتْ الْبَيِّنَةُ أَوْ الْحَبَلُ أَوْ الِاعْتِرَافُ أَلَا وَإِنَّا قَدْ كُنَّا نَقْرَأُ لَا تَرْغَبُوا عَنْ آبَائِكُمْ فَإِنَّ كُفْرًا بِكُمْ أَنْ تَرْغَبُوا عَنْ آبَائِكُمْ أَلَا وَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَا تُطْرُونِي كَمَا أُطْرِيَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ عَلَيْهِ السَّلَام فَإِنَّمَا أَنَا عَبْدُ اللَّهِ فَقُولُوا عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ وَقَدْ بَلَغَنِي أَنَّ قَائِلًا مِنْكُمْ يَقُولُ لَوْ قَدْ مَاتَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ بَايَعْتُ فُلَانًا فَلَا يَغْتَرَّنَّ امْرُؤٌ أَنْ يَقُولَ إِنَّ بَيْعَةَ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ كَانَتْ فَلْتَةً أَلَا وَإِنَّهَا كَانَتْ كَذَلِكَ أَلَا وَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَقَى شَرَّهَا وَلَيْسَ فِيكُمْ الْيَوْمَ مَنْ تُقْطَعُ إِلَيْهِ الْأَعْنَاقُ مِثْلُ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَلَا وَإِنَّهُ كَانَ مِنْ خَبَرِنَا حِينَ تُوُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ عَلِيًّا وَالزُّبَيْرَ وَمَنْ كَانَ مَعَهُمَا تَخَلَّفُوا فِي بَيْتِ فَاطِمَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا بِنْتِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَتَخَلَّفَتْ عَنَّا الْأَنْصَارُ بِأَجْمَعِهَا فِي سَقِيفَةِ بَنِي سَاعِدَةَ وَاجْتَمَعَ الْمُهَاجِرُونَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَقُلْتُ لَهُ يَا أَبَا بَكْرٍ انْطَلِقْ بِنَا إِلَى إِخْوَانِنَا مِنْ الْأَنْصَارِ فَانْطَلَقْنَا نَؤُمُّهُمْ حَتَّى لَقِيَنَا رَجُلَانِ صَالِحَانِ فَذَكَرَا لَنَا الَّذِي صَنَعَ الْقَوْمُ فَقَالَا أَيْنَ تُرِيدُونَ يَا مَعْشَرَ الْمُهَاجِرِينَ فَقُلْتُ نُرِيدُ إِخْوَانَنَا هَؤُلَاءِ مِنْ الْأَنْصَارِ فَقَالَا لَا عَلَيْكُمْ أَنْ لَا تَقْرَبُوهُمْ وَاقْضُوا أَمْرَكُمْ يَا مَعْشَرَ الْمُهَاجِرِينَ فَقُلْتُ وَاللَّهِ لَنَأْتِيَنَّهُمْ فَانْطَلَقْنَا حَتَّى جِئْنَاهُمْ فِي سَقِيفَةِ بَنِي سَاعِدَةَ فَإِذَا هُمْ مُجْتَمِعُونَ وَإِذَا بَيْنَ ظَهْرَانَيْهِمْ رَجُلٌ مُزَمَّلٌ فَقُلْتُ مَنْ هَذَا فَقَالُوا سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ فَقُلْتُ مَا لَهُ قَالُوا وَجِعٌ فَلَمَّا جَلَسْنَا قَامَ خَطِيبُهُمْ فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ وَقَالَ أَمَّا بَعْدُ فَنَحْنُ أَنْصَارُ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَكَتِيبَةُ الْإِسْلَامِ وَأَنْتُمْ يَا مَعْشَرَ الْمُهَاجِرِينَ رَهْطٌ مِنَّا وَقَدْ دَفَّتْ دَافَّةٌ مِنْكُمْ يُرِيدُونَ أَنْ يَخْزِلُونَا مِنْ أَصْلِنَا وَيَحْضُنُونَا مِنْ الْأَمْرِ فَلَمَّا سَكَتَ أَرَدْتُ أَنْ أَتَكَلَّمَ وَكُنْتُ قَدْ زَوَّرْتُ مَقَالَةً أَعْجَبَتْنِي أَرَدْتُ أَنْ أَقُولَهَا بَيْنَ يَدَيْ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَقَدْ كُنْتُ أُدَارِي مِنْهُ بَعْضَ الْحَدِّ وَهُوَ كَانَ أَحْلَمَ مِنِّي وَأَوْقَرَ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ عَلَى رِسْلِكَ فَكَرِهْتُ أَنْ أُغْضِبَهُ وَكَانَ أَعْلَمَ مِنِّي وَأَوْقَرَ وَاللَّهِ مَا تَرَكَ مِنْ كَلِمَةٍ أَعْجَبَتْنِي فِي تَزْوِيرِي إِلَّا قَالَهَا فِي بَدِيهَتِهِ وَأَفْضَلَ حَتَّى سَكَتَ فَقَالَ أَمَّا بَعْدُ فَمَا ذَكَرْتُمْ مِنْ خَيْرٍ فَأَنْتُمْ أَهْلُهُ وَلَمْ تَعْرِفْ الْعَرَبُ هَذَا الْأَمْرَ إِلَّا لِهَذَا الْحَيِّ مِنْ قُرَيْشٍ هُمْ أَوْسَطُ الْعَرَبِ نَسَبًا وَدَارًا وَقَدْ رَضِيتُ لَكُمْ أَحَدَ هَذَيْنِ الرَّجُلَيْنِ أَيَّهُمَا شِئْتُمْ وَأَخَذَ بِيَدِي وَبِيَدِ أَبِي عُبَيْدَةَ بْنِ الْجَرَّاحِ فَلَمْ أَكْرَهْ مِمَّا قَالَ غَيْرَهَا وَكَانَ وَاللَّهِ أَنْ أُقَدَّمَ فَتُضْرَبَ عُنُقِي لَا يُقَرِّبُنِي ذَلِكَ إِلَى إِثْمٍ أَحَبَّ إِلَيَّ مِنْ أَنْ أَتَأَمَّرَ عَلَى قَوْمٍ فِيهِمْ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِلَّا أَنْ تَغَيَّرَ نَفْسِي عِنْدَ الْمَوْتِ فَقَالَ قَائِلٌ مِنْ الْأَنْصَارِ أَنَا جُذَيْلُهَا الْمُحَكَّكُ وَعُذَيْقُهَا الْمُرَجَّبُ مِنَّا أَمِيرٌ وَمِنْكُمْ أَمِيرٌ يَا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ فَقُلْتُ لِمَالِكٍ مَا مَعْنَى أَنَا جُذَيْلُهَا الْمُحَكَّكُ وَعُذَيْقُهَا الْمُرَجَّبُ قَالَ كَأَنَّهُ يَقُولُ أَنَا دَاهِيَتُهَا قَالَ وَكَثُرَ اللَّغَطُ وَارْتَفَعَتْ الْأَصْوَاتُ حَتَّى خَشِيتُ الِاخْتِلَافَ فَقُلْتُ ابْسُطْ يَدَكَ يَا أَبَا بَكْرٍ فَبَسَطَ يَدَهُ فَبَايَعْتُهُ وَبَايَعَهُ الْمُهَاجِرُونَ ثُمَّ بَايَعَهُ الْأَنْصَارُ وَنَزَوْنَا عَلَى سَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ فَقَالَ قَائِلٌ مِنْهُمْ قَتَلْتُمْ سَعْدًا فَقُلْتُ قَتَلَ اللَّهُ سَعْدًا وَقَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَمَا وَاللَّهِ مَا وَجَدْنَا فِيمَا حَضَرْنَا أَمْرًا هُوَ أَقْوَى مِنْ مُبَايَعَةِ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ خَشِينَا إِنْ فَارَقْنَا الْقَوْمَ وَلَمْ تَكُنْ بَيْعَةٌ أَنْ يُحْدِثُوا بَعْدَنَا بَيْعَةً فَإِمَّا أَنْ نُتَابِعَهُمْ عَلَى مَا لَا نَرْضَى وَإِمَّا أَنْ نُخَالِفَهُمْ فَيَكُونَ فِيهِ فَسَادٌ فَمَنْ بَايَعَ أَمِيرًا عَنْ غَيْرِ مَشُورَةِ الْمُسْلِمِينَ فَلَا بَيْعَةَ لَهُ وَلَا بَيْعَةَ لِلَّذِي بَايَعَهُ تَغِرَّةً أَنْ يُقْتَلَا قَالَ مَالِكٌ وَأَخْبَرَنِي ابْنُ شِهَابٍ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ أَنَّ الرَّجُلَيْنِ اللَّذَيْنِ لَقِيَاهُمَا عُوَيْمِرُ بْنُ سَاعِدَةَ وَمَعْنُ بْنُ عَدِيٍّ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ وَأَخْبَرَنِي سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ أَنَّ الَّذِي قَالَ أَنَا جُذَيْلُهَا الْمُحَكَّكُ وَعُذَيْقُهَا الْمُرَجَّبُ الْحُبَابُ بْنُ الْمُنْذِرِ

Беҙгә [Исхаҡ бин Иса Ат Сәббә] Һөйләне [Мәлик бин Әнәс] Миңә [Ибну Шиһаб] [Ғөбәйҙиллә бин Абдулла бин Ғотба бин Мәсғүдтән] [Ибну Ғаббас] уға хәбәр иткәнен, [Ғабдуррахит бин Әсүткә]. Ибн Ғәббәс әйткән; — Мин Абдуррахман бин Әүфкә ҡунаҡҡа барырға йыйынғайным, мин уны көткәндә осраны. Был ваҡиға Минала Ғүмәр бин Әл-Хаттхаб үткәргән һуңғы хаж миҙгелендә булған. Абдуррахман әйтте; — Ысынлап та, Ғүмәр бин Әл-Хәтсхабҡа бер кеше килеп, былай тигән; — Ғүмәр үлһә, мин фәлән-фәләнгә бейғәт бирер инем. Ғүмәр яуап бирҙе; — Мин әле лә халыҡ араһында йәшәйем, шуға күрә халыҡ етәкселеген тартып алырға теләүселәрҙе иҫкәртәм. Абдуррахман бин Әүф әйтте; Мин әйттем; — Эй, Әмирул Мөкминин, улай итмә! сөнки был миҙгелдә хаж түбән синыф һәм наҙандар улар араһында йыйылған, һәм ысынында улар һеҙҙең мәжлестә өҫтөнлөк итә, әгәр һеҙ халыҡ араһында торһағыҙ, мин ҡурҡам, һеҙ нимәлер әйтерһегеҙ, улар тураһында ғәмһеҙ буласаҡ, шулай итеп, улар уны аңлай алмаясаҡ, шулай итеп, улар уны үҙ урынына ҡуя алмаҫ, тип әйтергә өҫтөндә - һеҙ йөрөп өҙөп, тип. Ысынлап та, Мәҙинә һижрә һәм сөннәт урыны, һәм һеҙ -был проблеманы- ғалимдар һәм уларҙы хөрмәт иткән кешеләр менән хәл итә алаһығыҙ, һеҙ әйтергә тейешле һүҙҙәрегеҙҙе тыныс ҡына әйтә алаһығыҙ, шунан улар һеҙҙең әйткәнде аңлай һәм уны урынына ҡуя алаһығыҙ'. Шунан Ғүмәр әйтте; — Әгәр ҙә Мәҙинәгә иҫән-һау килеп етһәм, быны тәүге тапҡыр аяҡ баҫҡан урындағы кешеләргә мотлаҡ еткерәсәкмен. Шулай итеп, Мәҙинәгә зөлхижә айына тиклем килеп еткәс, йомаға тура килгәс, мин -Ғабдуррахман- шунда уҡ Шәкҡәтүл Әғмәгә барҙым, -Мәликтән һораным; — Шәҡҡәтүл Әғмә нимә тигән һүҙ? Ул яуап бирҙе; — Тимәк, ниндәй сәғәттә барыуы ла, эҫеме, һыуыҡмы һәм шундай уҡ нәмәләр ҙә барыбер. - Шунан мин минбәрҙең уң яғында үҙемдән алда килгән Сәғит бин Зәйетте тап иттем, шунан тубыҡтарымды уның тубыҡтарына ҡыҫып, уның алдында ултырҙым, Ғүмәр күренгәндән һуң оҙаҡ та үтмәне, уны күргәс мин әйттем; — Бөгөн төштән һуң был минбәрҙә, һис шикһеҙ, быға тиклем бер кем дә әйтмәгән һүҙ әйтеләсәк. Абдуррахман бин Әүф әйтте; — Сәғит бин Зәйет минең һүҙҙәремде инҡар итте, шунан әйтте; 'Нимә? Һин унан бер кем дә әйтмәгән һүҙҙәрҙе әйтер тип көтәһеңме?» Шунан Ғүмәр минбәргә ултырҙы, Мөғәҙин тын ҡалғандан һуң -аҙан ҡысҡырып бөткәс-, ул [-Ғүмәр-] тороп, Аллаһты Уға лайыҡлы маҡтау менән маҡтаны, шунан әйтте; Әммә бәҙү, эй кеше, ысынлап та, мин әйтергә яҙған һүҙҙе әйтәсәкмен, белмәйем, үлемем алдымда торғанға ла мөмкин, кем аңлай һәм аңлай шул һүҙҙе, ул үҙенең транспорт сараһы ҡайҙа барып етһә лә әйтергә тейеш. Кем уны аңламай, тимәк, мин уға миңә ялған һөйләргә рөхсәт итмәйем, ысынында Аллаһы Тәғәлә Тәбәрәкә Ватағәлә Мөхәммәтте хәҡиҡәт менән ебәргән, һәм Ул уға Китап индергән, уға иңдерелгән аяттар араһында таш менән бәреүҙең ҡануны тураһында аят та бар ине, шунан һуң беҙ уны уҡыныҡ һәм аңланыҡ, Аллаһ Тәғәләнең сәйәһүлләмде тормошҡа ашырҙыҡ. таш менән бәреүҙең законы һәм беҙ ҙә уны үлгәндән һуң тормошҡа ашырҙыҡ. Оҙаҡтан кешеләр әйтер тип ҡурҡам; «Ысынлап та, беҙ таш бәреүҙең ҡанунына ҡағылышлы бер ниндәй ҙә аят тапманыҡ». Шул саҡта Аллаһы Тәғәлә индергән бер фарыз ҡалдырылыр. Ысынлап та, таш менән бәреүҙең ҡануны Аллаһтың китабында зина ҡылған һәр кем өсөн хоҡуҡ, әгәр уның Мөхшон булһа - ҡасан да булһа никахлы - ир-ат та, ҡатын-ҡыҙ ҙа, дәлилдәр булһа, ауырлы йәки иманға килтергән. Зинһар, белегеҙ: «Атайҙарығыҙға нәфрәт итмәгеҙ, сөнки был һеҙҙе кафыр итә ала», — тип әйткән, билдәле булһын, бер ваҡыт Аллаһ Рәсүле саллаллаһу ғәләйһис-сәләм әйткән: «Миңә Ғайса бин Мәрйәмгә табынған кеүек табынмағыҙ, ысынында мин ҡол ғына, шулай тип әйтегеҙ; «Уның ҡоло һәм илсеһе». Ысынлап та, миңә шуны килде: арағыҙҙа берәү әйтә; — Ғүмәр үлһә, тимәк, мин фәлән-фәләнгә бейғәт итәм. Бер кем дә алданмаһын, тип; — Ысынлап та, Әбү Бәкерҙең тоғролоҡ анты ҡапыл ғына булды. Белегеҙ, ысынлап та, шулай булған. Белегеҙ: Аллаһ Тәғәлә башланғыс яуызлығын үҙ өҫтөнә алды, бөгөн һеҙҙең арала һеҙҙән алда йәшәгән, изгелегенә Әбү Бәкер кеүек бер кем дә тиңләшә алмаған бер кем дә юҡ. Белегеҙ, Рәсүлуллаһ ғәләйһи ғәләйһи вафат булғанда беҙгә килеп еткән хәбәрҙәр араһында Ғәли, Зөбәйер һәм улар менән бергә булған кешеләрҙең Фатима Бинт өйөндә бәхәсләшеүе бар ине. Бәкер менән мин уға; — Эй, Әбү Бәкер, беҙҙең менән ҡәрҙәштәребеҙгә, йәғни ансарҙарға бар. Шунан ике Сәлих кеше осрағансы барҙыҡ, икеһе лә халыҡтың - ансарҙарҙың нимә менән шөғөлләнгәнен һөйләне. Ике кеше һораны; — Ҡайҙа бараһығыҙ, эй, мөһәжир халҡы? Мин яуап бирҙем; — Беҙ үҙебеҙҙең ҡәрҙәштәргә, атап әйткәндә, ансарҙарға барырға теләйбеҙ. Икеһе лә әйтте; — Уларға яҡын килмә, эштәреңде хәл ит, эй, мөһәжирҙәр. Мин әйттем; «Аллаһ менән ант итәм, ысынлап та, беҙ улар янына килербеҙ». Шунан барҙыҡ, уларҙы Цаҡифа Бәни Сәйидала осратҡансы һәм улар йыйылған, улар араһында бер кеше юрған кейгән, мин һораным; — Кем һуң был кеше? улар -ансарҙар- яуап бирҙе; 'Сәғд бин Үбәҙә'. Мин һораным; — Нимә булды уға? Улар яуап бирҙе; 'Ауырыу'. Беҙ ултырғас, уларҙың вәғәзсеһе - ансарҙар тороп, Аллаһҡа лайыҡлы маҡтау менән Аллаһты маҡтаны, һәм әйтте; — Әммә бәҙү, беҙ — Ансаруллаһ — Аллаһ дине ярҙамсылары — һәм Ислам ғәскәре, ә һеҙ, эй мөһәжирҙәр, беҙҙең бер төркөм, ысынында һеҙҙең бер төркөм килдегеҙ — яйлап йөрөп, беҙҙе базабыҙҙан өҙөп ташлар, беҙҙең биләмәнән ҡыуып сығарыр». Һөйләүсе тын ҡалғас, минең һүҙемде әйткем килде һәм ғәжәпләндерерлек нәмә әҙерләгән инем, был һүҙҙәрҙе Әбү Бәкр алдында әйткем килде, уға асыуланыуҙан ҡасырға ине, ә ул миңә ҡарағанда йомшағыраҡ һәм тынысыраҡ кеше ине, шунан Әбү Бәкр әйтте; 'Яй!' Мин уға асыуланыуҙы нәфрәт итәм, сөнки ул миңә ҡарағанда йомшағыраҡ, тынысыраҡ кеше. Валлаһи, әгәр ҙә ул мине әҙерләгән сығышымда мине хайран ҡалдырған бер генә һөйләмде лә ҡалдырмаһа, үҙенән-үҙе яҡшыраҡ әйтмәһә, ниһайәт, өндәшмәҫ. Шунан ул «әммә бәғдү», изгелек тураһында нимә әйттегеҙ, һеҙ белгестәр, тине. Әммә быны ғәрәптәр Ҡөрәйеш халҡынан башҡа белмәгән. Улар иң урта нәҫел һәм йәшәү урыны булған ғәрәп милләте. «Ысынлап та, мин был ике кешенең береһенә һинең өсөн фатиха бирҙем, һин теләһәң, шуны», — тип Әбү Бәкер минең ҡулымды һәм Әбү Өбәйҙә бин Әл-Джәррәнең ҡулын тотто, шуға күрә мин уны бынан башҡа һүҙ әйтергә мәжбүр итә алманым. Валлаһи, мин алға сығып, шунан муйынымды ҡырҡтырырға тейеш инем, йәғни Мин уны өҫтөн күрәм, сөнки ул мине гонаһҡа яҡынайта алмай, улар араһында Әбү Бәкер булғанда, халыҡтың етәксеһе булыуымдан, әгәр ҙә ул мине үлгәндә үҙгәртмәһә. Шунан ансарҙарҙан береһе әйтте; 'anaa judzailuha әл muhakkak -Мин ағас манги дөйә, шулай итеп, ул тиҙ йөрөй ала- 'wa 'udzaikuha әл Orojjab -финик пальмаһы, ағастар йәки ағас менән нығытылған, сөнки ул ҡурҡа, тип емереләсәк, сөнки ул бик бейек һәм емеш ауыр-, һәм һеҙҙән унда а'. -Мин -Исхаҡ бин Муса Ат Тхббә'- тине Мәликкә; — «Анаа джудзайлуха әл мухаккак үә удзайкуха әл муроджаб» тигән һүҙҙең мәғәнәһе нимә? Малик яуап бирҙе; 'Әйтерһең дә, мин афәт тип әйтте'.- Ғүмәр әйтте; — Аңлашылмаған тауыштар тауыштары күбәйеп, юғарыраҡ булып китте, бәхәс сығыр тип ҡурҡтым, шунан әйттем; — Ҡулдарыңды ас, эй, Әбү Бәкер! Шунан ҡулдарын асып, мин уға бейғәт иттем, мөһәжирҙәр уға бейғәт итте һәм шунан ансарҙар ҙа уға бейғәт итте. Шунан Сәғд бин Үбәҙәгә һикерҙек, уларҙан береһе - ансарҙар - «Һин Сәғдте үлтерҙең» тине, мин яуап бирҙем; «Сәғдте үлтергән Аллаһы Тәғәлә», — тигән Ғүмәр; «Аллаһ менән ант итәм, беҙ осрашыуыбыҙҙа Әбү Бәкр антынан да көслөрәк нәмә тапманыҡ, әгәр ҙә ул кешеләр беҙҙән айырылып китһәләр, ә ант әле булмағанда, шул саҡта улар беҙҙән һуң ант бирерҙәр, тип ҡурҡтыҡ. Шулай итеп, үҙебеҙ хупламаған эштә улар артынан эйәрергә йәки улар менән ҡаршылыҡҡа инергә мөмкин, шул рәүешле емереклек булыр. Тимәк, кем мосолмандар менән кәңәшләшмәйенсә етәксегә бейғәт итһә, ысынында уның бейәте дөрөҫ түгел, ә бейат иткән кешегә бейғәт итергә хоҡуғы юҡ, икеһе лә - бейат иткән кеше лә, бейат иткән кеше лә - бейғәт итеүҙән ҡурҡалар. Малик әйтте; һәм беҙгә Урва бин Әз Зөбәйерҙән Ибн Шиһаб тураһында хәбәр иткән; тип, уның осрашҡан ике кешеһе Уваймир бин Сәйҙә һәм Мән бин Әди икәнен аңлата. Ибн Шиһаб әйткән; Сәғит бин Әл Мөсәйип миңә хәбәр итте, тип әйткән кеше; 'анаа джудзайлуха әл мухаккак ва 'удзайкуха әл муроджаб' был Әл Хөбаб Бин Әл Мундзир'.