Rasulullah diperdaya oleh Aisyah dan Hafshah hingga mengharamkan sesuatu yang dihalalkan Allah
Imam Bukhari : 4863
حَدَّثَنَا فَرْوَةُ بْنُ أَبِي الْمَغْرَاءِ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُحِبُّ الْعَسَلَ وَالْحَلْوَاءَ وَكَانَ إِذَا انْصَرَفَ مِنْ الْعَصْرِ دَخَلَ عَلَى نِسَائِهِ فَيَدْنُو مِنْ إِحْدَاهُنَّ فَدَخَلَ عَلَى حَفْصَةَ بِنْتِ عُمَرَ فَاحْتَبَسَ أَكْثَرَ مَا كَانَ يَحْتَبِسُ فَغِرْتُ فَسَأَلْتُ عَنْ ذَلِكَ فَقِيلَ لِي أَهْدَتْ لَهَا امْرَأَةٌ مِنْ قَوْمِهَا عُكَّةً مِنْ عَسَلٍ فَسَقَتْ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْهُ شَرْبَةً فَقُلْتُ أَمَا وَاللَّهِ لَنَحْتَالَنَّ لَهُ فَقُلْتُ لِسَوْدَةَ بِنْتِ زَمْعَةَ إِنَّهُ سَيَدْنُو مِنْكِ فَإِذَا دَنَا مِنْكِ فَقُولِي أَكَلْتَ مَغَافِيرَ فَإِنَّهُ سَيَقُولُ لَكِ لَا فَقُولِي لَهُ مَا هَذِهِ الرِّيحُ الَّتِي أَجِدُ مِنْكَ فَإِنَّهُ سَيَقُولُ لَكِ سَقَتْنِي حَفْصَةُ شَرْبَةَ عَسَلٍ فَقُولِي لَهُ جَرَسَتْ نَحْلُهُ الْعُرْفُطَ وَسَأَقُولُ ذَلِكِ وَقُولِي أَنْتِ يَا صَفِيَّةُ ذَاكِ قَالَتْ تَقُولُ سَوْدَةُ فَوَاللَّهِ مَا هُوَ إِلَّا أَنْ قَامَ عَلَى الْبَابِ فَأَرَدْتُ أَنْ أُبَادِيَهُ بِمَا أَمَرْتِنِي بِهِ فَرَقًا مِنْكِ فَلَمَّا دَنَا مِنْهَا قَالَتْ لَهُ سَوْدَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَكَلْتَ مَغَافِيرَ قَالَ لَا قَالَتْ فَمَا هَذِهِ الرِّيحُ الَّتِي أَجِدُ مِنْكَ قَالَ سَقَتْنِي حَفْصَةُ شَرْبَةَ عَسَلٍ فَقَالَتْ جَرَسَتْ نَحْلُهُ الْعُرْفُطَ فَلَمَّا دَارَ إِلَيَّ قُلْتُ لَهُ نَحْوَ ذَلِكَ فَلَمَّا دَارَ إِلَى صَفِيَّةَ قَالَتْ لَهُ مِثْلَ ذَلِكَ فَلَمَّا دَارَ إِلَى حَفْصَةَ قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلَا أَسْقِيكَ مِنْهُ قَالَ لَا حَاجَةَ لِي فِيهِ قَالَتْ تَقُولُ سَوْدَةُ وَاللَّهِ لَقَدْ حَرَمْنَاهُ قُلْتُ لَهَا اسْكُتِي
Ekɛɛ wɔ [Farwah bin Abu Al Maghra`] Ekɛɛ wɔ [Ali bin Mushir] kɛjɛ [Hsyam bin Urwah] kɛjɛ [etsɛ] kɛjɛ [Aisyah] radiallahu ’anha, ekɛɛ; Rasulullah ji mɔ ko ni sumɔɔ wuo kɛ niyenii ni ŋɔɔ. Bei pii lɛ, kɛ́ efee Asr sɔlemɔ lɛ sɛɛ lɛ, ekɛ eŋamɛi lɛ kpeɔ ni naagbee lɛ ebɛŋkɛɔ amɛ ni ehiɔ amɛteŋ mɔ kome ŋɔɔ. Shi ehiɔ Hafshah bint Umar shĩa lɛ be kakadaŋŋ be fɛɛ be, no hewɔ lɛ miyeɔ awuŋa. Mibi hu koni mana saji ni kɔɔ enɛ he, ni akɛɛ yoo ko yɛ ni jɛ emaŋbii lɛ ateŋ ni ha lɛ wuo, no sɛɛ lɛ ekɛ wuo lɛ ha Gbalɔ sallallaahu ‘alaihi wasallam. No hewɔ lɛ, mikɛɛ, ‘Kɛtsɔ Allah nɔ lɛ, mafee lɛ nɔ ko diɛŋtsɛ -tsu nii yɛ enɔ-’. Kɛkɛ ni, mikɛɛ Saudah bint Zam’ah akɛ, ‘Lɛɛlɛŋ, ebaabɛŋkɛ bo. Kɛji eesumɔ ni ebɛŋkɛ bo lɛ, no lɛ bi lɛ akɛ, ‘Ani oye Maghafir? ’ ni ebaaha hetoo diɛŋtsɛ akɛ: ‘Daabi’. No hewɔ lɛ, kɛɛmɔ lɛ akɛ, ‘Belɛ, mɛni ji ŋmɔlɔ ni minine shɛɔ nɔ kɛjɛɔ odɛŋ lɛ? ’ Ni ebaaha hetoo diɛŋtsɛ akɛ: ‘Hafshah eha mi wuo koni manu’. No sɛɛ lɛ, kɛɛmɔ lɛ akɛ, ‘Wu lɛ eye tso ko ni yɔɔ ŋmɔlɔ ni ŋmɔlɔ yɔɔ mli’. Ni mi hu majie lɛ kpo nakai, ni bo, O Shafiyyah, hu obaajie lɛ kpo nakai’. Saudah kɛɛ akɛ, ‘Kɛ Allah miikɛɛ lɛ, efeŋ nɔ ko nɔ ko akɛ ja ebaadamɔ shinaa lɛ naa. Ni mi hu miisumɔ ni majie nɔ ni otaoɔ lɛ kpo ejaakɛ misheɔ bo gbeyei’. No hewɔ lɛ, beni ebɛŋkɛ lɛ lɛ, Sauda kɛɛ akɛ, ‘O Allah bɔfo, ani oye Maghafir aduawai lɛ?’ eha hetoo akɛ: ‘Daabi’. Saudah bi ekoŋŋ akɛ, ‘Belɛ, mɛɛ ŋmei minine shɛɔ nɔ kɛjɛɔ odɛŋ?’ Eha hetoo akɛ: ‘Hafshah eha mi wuo koni manu’. Saudah kɛɛ, ‘Be lɛ eye tso ko ni yɔɔ ŋmɔlɔ ni ŋmɔlɔ yɔɔ mli’. Ni beni ebasara mi lɛ, mi hu mikɛɛ nakai ni nakai nɔŋŋ eba Shafiyyah ni lɛ hu ekɛɛ nakai lɛ nɔ. No hewɔ lɛ, beni etee Hafshah he lɛ, Hafshah kɛɛ akɛ, ‘O Allah bɔfo, ani obaasumɔ ni maha bo nakai wuo lɛ ni onu?’ Eha hetoo akɛ: ‘Mibɛ nakai wuo lɛ he akɔnɔ bibioo po?’ Yɛ naagbee lɛ, Saudah kɛɛ, ‘Kɛ Allah, wɔgu lɛ’. Mikɛɛ lɛ akɛ, ‘Tsɔɔmɔ’.