Nabi tidaklah meninggalkan warisan, semuanya dijadikan shadaqah

Imam Muslim : 3304

حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ أَخْبَرَنَا حُجَيْنٌ حَدَّثَنَا لَيْثٌ عَنْ عُقَيْلٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّهَا أَخْبَرَتْهُ أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرْسَلَتْ إِلَى أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ تَسْأَلُهُ مِيرَاثَهَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِمَّا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَيْهِ بِالْمَدِينَةِ وَفَدَكٍ وَمَا بَقِيَ مِنْ خُمْسِ خَيْبَرَ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَا نُورَثُ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي هَذَا الْمَالِ وَإِنِّي وَاللَّهِ لَا أُغَيِّرُ شَيْئًا مِنْ صَدَقَةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ حَالِهَا الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهَا فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَأَعْمَلَنَّ فِيهَا بِمَا عَمِلَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَبَى أَبُو بَكْرٍ أَنْ يَدْفَعَ إِلَى فَاطِمَةَ شَيْئًا فَوَجَدَتْ فَاطِمَةُ عَلَى أَبِي بَكْرٍ فِي ذَلِكَ قَالَ فَهَجَرَتْهُ فَلَمْ تُكَلِّمْهُ حَتَّى تُوُفِّيَتْ وَعَاشَتْ بَعْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سِتَّةَ أَشْهُرٍ فَلَمَّا تُوُفِّيَتْ دَفَنَهَا زَوْجُهَا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ لَيْلًا وَلَمْ يُؤْذِنْ بِهَا أَبَا بَكْرٍ وَصَلَّى عَلَيْهَا عَلِيٌّ وَكَانَ لِعَلِيٍّ مِنْ النَّاسِ وِجْهَةٌ حَيَاةَ فَاطِمَةَ فَلَمَّا تُوُفِّيَتْ اسْتَنْكَرَ عَلِيٌّ وُجُوهَ النَّاسِ فَالْتَمَسَ مُصَالَحَةَ أَبِي بَكْرٍ وَمُبَايَعَتَهُ وَلَمْ يَكُنْ بَايَعَ تِلْكَ الْأَشْهُرَ فَأَرْسَلَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ أَنْ ائْتِنَا وَلَا يَأْتِنَا مَعَكَ أَحَدٌ كَرَاهِيَةَ مَحْضَرِ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فَقَالَ عُمَرُ لِأَبِي بَكْرٍ وَاللَّهِ لَا تَدْخُلْ عَلَيْهِمْ وَحْدَكَ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ وَمَا عَسَاهُمْ أَنْ يَفْعَلُوا بِي إِنِّي وَاللَّهِ لَآتِيَنَّهُمْ فَدَخَلَ عَلَيْهِمْ أَبُو بَكْرٍ فَتَشَهَّدَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ ثُمَّ قَالَ إِنَّا قَدْ عَرَفْنَا يَا أَبَا بَكْرٍ فَضِيلَتَكَ وَمَا أَعْطَاكَ اللَّهُ وَلَمْ نَنْفَسْ عَلَيْكَ خَيْرًا سَاقَهُ اللَّهُ إِلَيْكَ وَلَكِنَّكَ اسْتَبْدَدْتَ عَلَيْنَا بِالْأَمْرِ وَكُنَّا نَحْنُ نَرَى لَنَا حَقًّا لِقَرَابَتِنَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمْ يَزَلْ يُكَلِّمُ أَبَا بَكْرٍ حَتَّى فَاضَتْ عَيْنَا أَبِي بَكْرٍ فَلَمَّا تَكَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَقَرَابَةُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَحَبُّ إِلَيَّ أَنْ أَصِلَ مِنْ قَرَابَتِي وَأَمَّا الَّذِي شَجَرَ بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ مِنْ هَذِهِ الْأَمْوَالِ فَإِنِّي لَمْ آلُ فِيهَا عَنْ الْحَقِّ وَلَمْ أَتْرُكْ أَمْرًا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَصْنَعُهُ فِيهَا إِلَّا صَنَعْتُهُ فَقَالَ عَلِيٌّ لِأَبِي بَكْرٍ مَوْعِدُكَ الْعَشِيَّةُ لِلْبَيْعَةِ فَلَمَّا صَلَّى أَبُو بَكْرٍ صَلَاةَ الظُّهْرِ رَقِيَ عَلَى الْمِنْبَرِ فَتَشَهَّدَ وَذَكَرَ شَأْنَ عَلِيٍّ وَتَخَلُّفَهُ عَنْ الْبَيْعَةِ وَعُذْرَهُ بِالَّذِي اعْتَذَرَ إِلَيْهِ ثُمَّ اسْتَغْفَرَ وَتَشَهَّدَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فَعَظَّمَ حَقَّ أَبِي بَكْرٍ وَأَنَّهُ لَمْ يَحْمِلْهُ عَلَى الَّذِي صَنَعَ نَفَاسَةً عَلَى أَبِي بَكْرٍ وَلَا إِنْكَارًا لِلَّذِي فَضَّلَهُ اللَّهُ بِهِ وَلَكِنَّا كُنَّا نَرَى لَنَا فِي الْأَمْرِ نَصِيبًا فَاسْتُبِدَّ عَلَيْنَا بِهِ فَوَجَدْنَا فِي أَنْفُسِنَا فَسُرَّ بِذَلِكَ الْمُسْلِمُونَ وَقَالُوا أَصَبْتَ فَكَانَ الْمُسْلِمُونَ إِلَى عَلِيٍّ قَرِيبًا حِينَ رَاجَعَ الْأَمْرَ الْمَعْرُوفَ حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ وَمُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ قَالَ ابْنُ رَافِعٍ حَدَّثَنَا و قَالَ الْآخَرَانِ أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّ فَاطِمَةَ وَالْعَبَّاسَ أَتَيَا أَبَا بَكْرٍ يَلْتَمِسَانِ مِيرَاثَهُمَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُمَا حِينَئِذٍ يَطْلُبَانِ أَرْضَهُ مِنْ فَدَكٍ وَسَهْمَهُ مِنْ خَيْبَرَ فَقَالَ لَهُمَا أَبُو بَكْرٍ إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَسَاقَ الْحَدِيثَ بِمِثْلِ مَعْنَى حَدِيثِ عُقَيْلٍ عَنْ الزُّهْرِيِّ غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ ثُمَّ قَامَ عَلِيٌّ فَعَظَّمَ مِنْ حَقِّ أَبِي بَكْرٍ وَذَكَرَ فَضِيلَتَهُ وَسَابِقَتَهُ ثُمَّ مَضَى إِلَى أَبِي بَكْرٍ فَبَايَعَهُ فَأَقْبَلَ النَّاسُ إِلَى عَلِيٍّ فَقَالُوا أَصَبْتَ وَأَحْسَنْتَ فَكَانَ النَّاسُ قَرِيبًا إِلَى عَلِيٍّ حِينَ قَارَبَ الْأَمْرَ الْمَعْرُوفَ

Ibinalita sa amin ni [Muhammad bin Rafi'] na sinabi niya sa amin ni [Hujain] mula kay ['Uqil] mula kay [Ibn Shihab] mula kay ['Urwah bin Zubair] mula kay ['Aisha], na sinabi niya sa kanya na si Fatimah, anak na babae ng Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah), ay nagpadala ng isang tao upang makipagkita kay [Abu Bakr], hiniling niya na bigyan siya ng bahagi ng kayamanan na iniwan ng Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) sa mga lungsod ng Medina at Fadak at isang-kalima ng mga natirang samsam mula sa digmaan sa Khaibar. Pagkatapos ay sumagot si Abu Bakr, "Ang Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) ay nagsabi minsan: "Tunay nga, ang ating mana ay hindi maaaring manahin, ang ating maiiwan ay kawanggawa lamang, at ang pamilya ni Muhammad (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) ay maaari lamang tamasahin ang kawanggawa na iyon." Sumpa man sa Allah, hindi ako nangangahas na baguhin ang kawanggawa na itinakda ng Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah), pananatilihin ko ito gaya noong panahon ng Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah), at patuloy kong isasagawa ang ginawa ng Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah)." Lumabas na tinanggihan pa rin ni Abu Bakr ang kahilingan ni Fatimah, kaya naman labis na nagalit at nagalit si Fatimah sa mga ginawa ni Abu Bakr hinggil sa bagay na iyon." Nagpatuloy si Urwah, "Hanggang sa puntong nag-atubiling bumati si Fatimah sa kanya - hindi niya siya inanyayahan na makipag-usap - hanggang sa siya ay binawian ng buhay, eksaktong anim na buwan pagkatapos ng pagkamatay ng Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah). Nang mamatay si Fatimah, ang kanyang katawan ay inilibing ng kanyang asawang si Ali bin Abu Talib, sa gabi nang hindi muna ipinaalam kay Abu Bakr. Pagkatapos noon, si Ali rin ang nanalangin para sa katawan ni Fatimah. Noong nabubuhay pa si Fatimah, maraming tao ang gumagalang kay Ali, ngunit nagsimula itong magbago nang mamatay si Fatimah. Pagkatapos ay sinimulan niyang isipin ang agarang pakikipagkasundo kay Abu Bakr at ang pagtalima sa kanya, dahil sa loob ng ilang buwan ay wala siyang oras na makipagkita rito upang mangako ng kanyang katapatan. Pagkatapos noon, sumulat si Ali ng isang liham kay Abu Bakr na nagsasabing, "Inaanyayahan kita na pumunta upang makita ako, ngunit huwag mong hayaang may lumapit upang makipagkita sa iyo." -Tila hindi nagustuhan ni Ali kung si Abu Bakr ay kasama ni Umar bin Khattab- Pagkatapos ay sinabi ni Umar kay Abu Bakr, "Alang-alang sa Allah, huwag mo siyang makipagkita nang mag-isa." Sumagot si Abu Bakr, "Sigurado akong walang gagawin sa akin si Ali, sumpa man sa Allah, makikipagkita pa rin ako sa kanya." Puno ng pananampalataya, sa wakas ay nakipagkita si Abu Bakr kay Ali, nang magkita sila, agad na nagpatotoo si Ali bin Abu Talib sa kanya (ibig sabihin ay nanumpa siya ng katapatan sa kanya) at nagsabi, "O Abu Bakr, katotohanang alam ko na ang lahat ng mga birtud at kabutihang ipinagkaloob sa iyo ng Allah, at hindi ako nakakaramdam ng inggit o pagkainggit sa mga biyayang ipinagkaloob sa iyo ng Allah. Gayunpaman, sa aking palagay, kumilos ka nang arbitraryo laban sa akin, bilang pinakamalapit na miyembro ng pamilya ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam, dapat kong makuha ang kanyang mana." Napakalakas ng mga salita ni Ali kay Abu Bakar kaya't hindi man lang naramdaman ni Abu Bakar na lumuluha na siya. May emosyong ipinaliwanag ni Abu Bakr sa kanya, sinabi niya, "Sumpa man sa Kanya na nasa Kanyang mga Kamay ang aking kaluluwa, sa katunayan, ang pamilya at mga kamag-anak ng Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam ay higit na minamahal ko kaysa sa aking sariling pamilya. Tungkol sa mana na ating pinagtatalunan ngayon, sa katunayan, lagi kong sinisikap na maging patas at matalino at batay sa katotohanan. At hindi ko iiwan ang ginawa ng Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam, sa katunayan ay patuloy ko itong ipagtatanggol." Kaya sinabi ni Ali kay Abu Bakr, "Gayunpaman, magbibigay pa rin ako ng katapatan sa iyo ngayong hapon." Pagkatapos magsagawa ng panalangin sa katanghaliang tapat, agad na umakyat si Abu Bakr sa pulpito, pagkatapos basahin ang shahada, sinubukan niyang ipaliwanag sa mga Muslim na naroroon noong panahong iyon, ang problema ng pagkaantala ni Ali sa pagtanggap ng katapatan at ang mga dahilan nito, pagkatapos ay binasa niya ang istighfar. Pagkatapos nito, pagkakataon na ni Ali na magpatotoo at igalang ang saloobin ni Abu Bakar. Sinabi ni Ali na hindi siya nakaramdam ng inggit o selos sa lahat ng mga kabutihan at bentahe na ipinagkaloob ni Allah kay Abu Bakr, gayunpaman - patuloy ni Ali -, "Kami, ang pinakamalapit na pamilya ng Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam, ay nakita na hindi makatarungan ang pagtrato niya sa aming pamilya, lalo na tungkol sa mga samsam sa digmaan na iniwan ni Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam, kaya karapatan naming hingin ang karapatang iyon." Karamihan sa inyong mga Muslim na naroroon noong panahong iyon ay natuwa nang marinig ang pahayag ni Ali, sinabi nila, "Totoo ang sinabi ninyo." Sa wakas, naging mas malapit si Ali sa mga Muslim matapos niyang maglakas-loob na ibunyag ang bagay na ito. Humingi si [Abu Bakar] ng bahagi ng mana ng Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam, nang panahong iyon ay pareho nilang hiniling ang pagbabalik ng lupain ng Fadak at bahagi ng mana mula sa mana ng Khaibar. Kaya't sinabi ni Abu Bakr sa kanilang dalawa, "Tunay nga, minsan kong narinig ang Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam...pagkatapos ay ipinagpatuloy niya ang hadith ayon sa kahulugan ng hadith na 'Uqail mula kay Az Zuhri, ngunit binanggit niya, "Pagkatapos ay tumayo si Ali at iginalang ang mga karapatan ni Abu Bakr, binanggit din niya ang mga kabutihan at bentahe nito, pagkatapos noon ay nakilala niya si Abu Bakr at nanumpa ng katapatan sa kanya, nang panahong iyon ay tinanggap ng mga tao si Ali nang may kagalakan, sinabi nila, "Ikaw ay banar at may nagawa kang mabuti." Nang panahong iyon ay naging mas malapit ang mga tao kay Ali matapos niyang mangahas na ibunyag ang bagay na ito."