Sunnahnya membaca dua surat dalam satu rakaat apabila terlalu pendek

حَدَّثَنَا شَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ حَدَّثَنَا مَهْدِيُّ بْنُ مَيْمُونٍ حَدَّثَنَا وَاصِلٌ الْأَحْدَبُ عَنْ أَبِي وَائِلٍ قَالَ غَدَوْنَا عَلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ يَوْمًا بَعْدَ مَا صَلَّيْنَا الْغَدَاةَ فَسَلَّمْنَا بِالْبَابِ فَأَذِنَ لَنَا قَالَ فَمَكَثْنَا بِالْبَابِ هُنَيَّةً قَالَ فَخَرَجَتْ الْجَارِيَةُ فَقَالَتْ أَلَا تَدْخُلُونَ فَدَخَلْنَا فَإِذَا هُوَ جَالِسٌ يُسَبِّحُ فَقَالَ مَا مَنَعَكُمْ أَنْ تَدْخُلُوا وَقَدْ أُذِنَ لَكُمْ فَقُلْنَا لَا إِلَّا أَنَّا ظَنَنَّا أَنَّ بَعْضَ أَهْلِ الْبَيْتِ نَائِمٌ قَالَ ظَنَنْتُمْ بِآلِ ابْنِ أُمِّ عَبْدٍ غَفْلَةً قَالَ ثُمَّ أَقْبَلَ يُسَبِّحُ حَتَّى ظَنَّ أَنَّ الشَّمْسَ قَدْ طَلَعَتْ فَقَالَ يَا جَارِيَةُ انْظُرِي هَلْ طَلَعَتْ قَالَ فَنَظَرَتْ فَإِذَا هِيَ لَمْ تَطْلُعْ فَأَقْبَلَ يُسَبِّحُ حَتَّى إِذَا ظَنَّ أَنَّ الشَّمْسَ قَدْ طَلَعَتْ قَالَ يَا جَارِيَةُ انْظُرِي هَلْ طَلَعَتْ فَنَظَرَتْ فَإِذَا هِيَ قَدْ طَلَعَتْ فَقَالَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَقَالَنَا يَوْمَنَا هَذَا فَقَالَ مَهْدِيٌّ وَأَحْسِبُهُ قَالَ وَلَمْ يُهْلِكْنَا بِذُنُوبِنَا قَالَ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ الْقَوْمِ قَرَأْتُ الْمُفَصَّلَ الْبَارِحَةَ كُلَّهُ قَالَ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ هَذًّا كَهَذِّ الشِّعْرِ إِنَّا لَقَدْ سَمِعْنَا الْقَرَائِنَ وَإِنِّي لَأَحْفَظُ الْقَرَائِنَ الَّتِي كَانَ يَقْرَؤُهُنَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثَمَانِيَةَ عَشَرَ مِنْ الْمُفَصَّلِ وَسُورَتَيْنِ مِنْ آلِ حم

Esan digu [Syaiban bin Farrukh-ek] esan digu [Mahdi bin Maimun-ek] esan digu [Washil Al Ahdab-ek] [Abu Wa`il-ek] esan duela; Egun batean, Fajr otoitza egin ondoren, [Abdullah bin Mas'ud] ikustera joan ginen. Atean kaixo esan genion, gero sartzen utzi zigun, baina atearen ondoan geratu ginen une batez eta gero esklabo bat atera zen eta esan zigun: "Ez al zara sartuko?". Beraz, berehala sartu ginen, eta Ibnu Mas'ud otoitzean eserita aurkitu genuen. Ibn Mas'udek galdetu zigun: "Zerk eragozten dizue sartzea, nahiz eta sartzeko baimena izan duzun?". Erantzun genion: "Ezer ez, baina uste genuen etxeko biztanle batzuk oraindik lo zeudela". Ibn Mas'udek esan zuen: "Uste duzue Ibn Ummi Abduren familia alferra dela?". Gero, bere tasbiha errezitatzen jarraitu zuen eguzkia irten zela pentsatu genuen arte. Orduan galdetu zigun: "Oi Jariyah -esklabo-, begiratu ea eguzkia irten den?". Esklabo neskak begiratu zuen, eta eguzkia oraindik ez zela irten ikusi zuen. Beraz, Ibn Mas'udek tasbih errepikatu zuen eguzkia irten zela sentitu arte, eta gero berriro galdetu zuen: "Oi Jariyah, irten al da eguzkia?". Esklabo neskak begiratu zuen, eta eguzkia irten zela ikusi zuen. Beraz, Ibn Mas'udek esan zuen: "Goraipamena gaur berpiztu gaituen Ala-ri". Mahdik esan zuen: Uste dut esan zuela: "Eta ez gaitu suntsitu gure bekatuengatik". Orduan, herriko gizon batek esan zuen: "Bart, Al-Mufashsal osorik irakurri nuen". Abdullah bin Mas'udek esan zuen: "Irakurtzeko duen abiadura poesia errezitatzeko abiaduraren antzekoa da. An-Nazha`ir ezagutzen ditut - ia luzera eta esanahi berdinak dituzten surak - Allahren Mezulariak shallallahu 'alaihi wasallam-ek errezitatu zituenak, hots, Al-Mufashsal-eko hemezortzi sura eta Alif-Lamm-Hammim-eko bi sura".