Rasulullah shallallahu 'alaihi wasalam jika ingin mendoakan keselamatan kepada seseorang beliau selalu qunut setelah rukuk

Imam Bukhari : 3782

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ حَدَّثَنَا هَمَّامٌ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ قَالَ حَدَّثَنِي أَنَسٌأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعَثَ خَالَهُ أَخٌ لِأُمِّ سُلَيْمٍ فِي سَبْعِينَ رَاكِبًا وَكَانَ رَئِيسَ الْمُشْرِكِينَ عَامِرُ بْنُ الطُّفَيْلِ خَيَّرَ بَيْنَ ثَلَاثِ خِصَالٍ فَقَالَ يَكُونُ لَكَ أَهْلُ السَّهْلِ وَلِي أَهْلُ الْمَدَرِ أَوْ أَكُونُ خَلِيفَتَكَ أَوْ أَغْزُوكَ بِأَهْلِ غَطَفَانَ بِأَلْفٍ وَأَلْفٍ فَطُعِنَ عَامِرٌ فِي بَيْتِ أُمِّ فُلَانٍ فَقَالَ غُدَّةٌ كَغُدَّةِ الْبَكْرِ فِي بَيْتِ امْرَأَةٍ مِنْ آلِ فُلَانٍ ائْتُونِي بِفَرَسِي فَمَاتَ عَلَى ظَهْرِ فَرَسِهِ فَانْطَلَقَ حَرَامٌ أَخُو أُمِّ سُلَيْمٍ وَهُوَ رَجُلٌ أَعْرَجُ وَرَجُلٌ مِنْ بَنِي فُلَانٍ قَالَ كُونَا قَرِيبًا حَتَّى آتِيَهُمْ فَإِنْ آمَنُونِي كُنْتُمْ وَإِنْ قَتَلُونِي أَتَيْتُمْ أَصْحَابَكُمْ فَقَالَ أَتُؤْمِنُونِي أُبَلِّغْ رِسَالَةَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجَعَلَ يُحَدِّثُهُمْ وَأَوْمَئُوا إِلَى رَجُلٍ فَأَتَاهُ مِنْ خَلْفِهِ فَطَعَنَهُ قَالَ هَمَّامٌ أَحْسِبُهُ حَتَّى أَنْفَذَهُ بِالرُّمْحِ قَالَ اللَّهُ أَكْبَرُ فُزْتُ وَرَبِّ الْكَعْبَةِ فَلُحِقَ الرَّجُلُ فَقُتِلُوا كُلُّهُمْ غَيْرَ الْأَعْرَجِ كَانَ فِي رَأْسِ جَبَلٍ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَيْنَا ثُمَّ كَانَ مِنْ الْمَنْسُوخِ إِنَّا قَدْ لَقِينَا رَبَّنَا فَرَضِيَ عَنَّا وَأَرْضَانَا فَدَعَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَيْهِمْ ثَلَاثِينَ صَبَاحًا عَلَى رِعْلٍ وَذَكْوَانَ وَبَنِي لَحْيَانَ وَعُصَيَّةَ الَّذِينَ عَصَوْا اللَّهَ وَرَسُولَهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

Һөйләне беҙгә [Муса бин Исмәғил] беҙгә [Хаммам] һөйләне [Исхаҡ бин Абдулла бин Әбү Тәлһә] ул әйтте, миңә [Әнәс], тип, пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм бер ваҡыт үҙенең абзыйын ебәргән, атап әйткәндә, Өммө Сөләймдең ағаһы, уның иптәштәрен оҙатып йөрөгән. Мәүнә. Ул ваҡытта мөшриҡтәрҙең башлығы Әмир бин Туфаил булған, ул өс вариант биргән. Туфаил: «Һеҙҙең өсөн Сәхл халҡы, минең өсөн Мәҙәр халҡы, йәки мин һеҙҙең етәксегеҙ булырмын йәки Ғатфафан халҡын мең һәм мең кеше йыйып, һеҙҙең менән һуғышырмын», — тигән. Әмирҙе Өммө Фүләндең өйөндә бысаҡ менән сәнскәндәр, шунан ул: «Дөйә ауырыуы кеүек ауырыу, Бану Фүлән ғаиләһенән бер ҡатындың өйөндә, атымды миңә алып кил», — тигән. Шулай итеп, ул атында йән бирә. Шунан Харам, атап әйткәндә, Өммө Сөләйемдең ағаһы - ул инвалид ине - һәм ул Бәни Фуландан бер кеше менән юлға сыға, ул: «Һин миңә яҡын булырға тейешһең, мин улар янына бара алам, әгәр улар миңә хәүефһеҙлек гарантиялары бирһә, һин яҡынһың, әммә улар мине үлтерһә, тимәк, улар һинең дуҫтарыңа бара ала», — ти. Хәрәм шунан һүҙ ҡуҙғатты: «Әгәр ҙә мин пәйғәмбәребеҙҙең хәбәрен еткерһәм, ышанаһығыҙмы?» Шунан Хәрәм уларҙан һөйләшергә ҡуша, күрәһең, улар береһенә ишара биргән, шунан һуң ир арттан килеп, һөңгө менән үтеп ингәнсе сәнсте, «Хәрәм: «Аллаһу Әкбәр, Ҡәғбәтулла раббиһы менән ант итәм, мин еңәм», — тигән. Ниһайәт, инвалид кешенән башҡа бөтә сәхәбәләр ҙә әсирлеккә эләгә һәм үлтерелә, шул ваҡытта ул тау башында була, шунан һуң Аллаһ беҙгә үҙенең аятын индерә, шунан һуң был аят мансухҡа инә, атап әйткәндә, был аят: «Ысынлап та, беҙ үҙебеҙҙең Раббыбыҙ менән осраштыҡ, шуға күрә Ул беҙҙән риза». Шунан һуң пәйғәмбәребеҙ был халыҡтың юҡ ителеүе өсөн утыҙ көн буйы доға ҡыла, йәғни Аллаһҡа һәм Уның Рәсүленә буйһонмаған Рил, Дзакван, Ләхйән һәм Ғөшәйәгә ҡаршы.