أَخْبَرَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُمَرَ بْنِ الْكُمَيْتِ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ وَهْبٍ الْهَمْدَانِيُّ حَدَّثَنَا الضَّحَّاكُ بْنُ مُوسَى قَالَ مَرَّ سُلَيْمَانُ بْنُ عَبْدِ الْمَلِكِ بِالْمَدِينَةِ وَهُوَ يُرِيدُ مَكَّةَ فَأَقَامَ بِهَا أَيَّامًا فَقَالَ هَلْ بِالْمَدِينَةِ أَحَدٌ أَدْرَكَ أَحَدًا مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالُوا لَهُ أَبُو حَازِمٍ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ فَلَمَّا دَخَلَ عَلَيْهِ قَالَ لَهُ يَا أَبَا حَازِمٍ مَا هَذَا الْجَفَاءُ قَالَ أَبُو حَازِمٍ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ وَأَيُّ جَفَاءٍ رَأَيْتَ مِنِّي قَالَ أَتَانِي وُجُوهُ أَهْلِ الْمَدِينَةِ وَلَمْ تَأْتِنِي قَالَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ أُعِيذُكَ بِاللَّهِ أَنْ تَقُولَ مَا لَمْ يَكُنْ مَا عَرَفْتَنِي قَبْلَ هَذَا الْيَوْمِ وَلَا أَنَا رَأَيْتُكَ قَالَ فَالْتَفَتَ سُلَيْمَانُ إِلَى مُحَمَّدِ بْنِ شِهَابٍ الزُّهْرِيِّ فَقَالَ أَصَابَ الشَّيْخُ وَأَخْطَأْتُ قَالَ سُلَيْمَانُ يَا أَبَا حَازِمٍ مَا لَنَا نَكْرَهُ الْمَوْتَ قَالَ لِأَنَّكُمْ أَخْرَبْتُمْ الْآخِرَةَ وَعَمَّرْتُمْ الدُّنْيَا فَكَرِهْتُمْ أَنْ تُنْقَلُوا مِنْ الْعُمْرَانِ إِلَى الْخَرَابِ قَالَ أَصَبْتَ يَا أَبَا حَازِمٍ فَكَيْفَ الْقُدُومُ غَدًا عَلَى اللَّهِ قَالَ أَمَّا الْمُحْسِنُ فَكَالْغَائِبِ يَقْدُمُ عَلَى أَهْلِهِ وَأَمَّا الْمُسِيءُ فَكَالْآبِقِ يَقْدُمُ عَلَى مَوْلَاهُ فَبَكَى سُلَيْمَانُ وَقَالَ لَيْتَ شِعْرِي مَا لَنَا عِنْدَ اللَّهِ قَالَ اعْرِضْ عَمَلَكَ عَلَى كِتَابِ اللَّهِ قَالَ وَأَيُّ مَكَانٍ أَجِدُهُ قَالَ { إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ وَإِنَّ الْفُجَّارَ لَفِي جَحِيمٍ } قَالَ سُلَيْمَانُ فَأَيْنَ رَحْمَةُ اللَّهِ يَا أَبَا حَازِمٍ قَالَ أَبُو حَازِمٍ { رَحْمَةَ اللَّهِ قَرِيبٌ مِنْ الْمُحْسِنِينَ } قَالَ لَهُ سُلَيْمَانُ يَا أَبَا حَازِمٍ فَأَيُّ عِبَادِ اللَّهِ أَكْرَمُ قَالَ أُولُو الْمُرُوءَةِ وَالنُّهَى قَالَ لَهُ سُلَيْمَانُ فَأَيُّ الْأَعْمَالِ أَفْضَلُ قَالَ أَبُو حَازِمٍ أَدَاءُ الْفَرَائِضِ مَعَ اجْتِنَابِ الْمَحَارِمِ قَالَ سُلَيْمَانُ فَأَيُّ الدُّعَاءِ أَسْمَعُ قَالَ أَبُو حَازِمٍ دُعَاءُ الْمُحْسَنِ إِلَيْهِ لِلْمُحْسِنِ قَالَ فَأَيُّ الصَّدَقَةِ أَفْضَلُ قَالَ لِلسَّائِلِ الْبَائِسِ وَجُهْدُ الْمُقِلِّ لَيْسَ فِيهَا مَنٌّ وَلَا أَذًى قَالَ فَأَيُّ الْقَوْلِ أَعْدَلُ قَالَ قَوْلُ الْحَقِّ عِنْدَ مَنْ تَخَافُهُ أَوْ تَرْجُوهُ قَالَ فَأَيُّ الْمُؤْمِنِينَ أَكْيَسُ قَالَ رَجُلٌ عَمِلَ بِطَاعَةِ اللَّهِ وَدَلَّ النَّاسَ عَلَيْهَا قَالَ فَأَيُّ الْمُؤْمِنِينَ أَحْمَقُ قَالَ رَجُلٌ انْحَطَّ فِي هَوَى أَخِيهِ وَهُوَ ظَالِمٌ فَبَاعَ آخِرَتَهُ بِدُنْيَا غَيْرِهِ قَالَ لَهُ سُلَيْمَانُ أَصَبْتَ فَمَا تَقُولُ فِيمَا نَحْنُ فِيهِ قَالَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ أَوَ تُعْفِينِي قَالَ لَهُ سُلَيْمَانُ لَا وَلَكِنْ نَصِيحَةٌ تُلْقِيهَا إِلَيَّ قَالَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ إِنَّ آبَاءَكَ قَهَرُوا النَّاسَ بِالسَّيْفِ وَأَخَذُوا هَذَا الْمُلْكَ عَنْوَةً عَلَى غَيْرِ مَشُورَةٍ مِنْ الْمُسْلِمِينَ وَلَا رِضَاهُمْ حَتَّى قَتَلُوا مِنْهُمْ مَقْتَلَةً عَظِيمَةً فَقَدْ ارْتَحَلُوا عَنْهَا فَلَوْ أُشْعِرْتَ مَا قَالُوا وَمَا قِيلَ لَهُمْ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ مِنْ جُلَسَائِهِ بِئْسَ مَا قُلْتَ يَا أَبَا حَازِمٍ قَالَ أَبُو حَازِمٍ كَذَبْتَ إِنَّ اللَّهَ أَخَذَ مِيثَاقَ الْعُلَمَاءِ لَيُبَيِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ وَلَا يَكْتُمُونَهُ قَالَ لَهُ سُلَيْمَانُ فَكَيْفَ لَنَا أَنْ نُصْلِحَ قَالَ تَدَعُونَ الصَّلَفَ وَتَمَسَّكُونَ بِالْمُرُوءَةِ وَتَقْسِمُونَ بِالسَّوِيَّةِ قَالَ لَهُ سُلَيْمَانُ كَيْفَ لَنَا بِالْمَأْخَذِ بِهِ قَالَ أَبُو حَاَزِمٍ تَأْخُذُهُ مِنْ حِلِّهِ وَتَضَعُهُ فِي أَهْلِهِ قَالَ لَهُ سُلَيْمَانُ هَلْ لَكَ يَا أَبَا حَازِمٍ أَنْ تَصْحَبَنَا فَتُصِيبَ مِنَّا وَنُصِيبَ مِنْكَ قَالَ أَعُوذُ بِاللَّهِ قَالَ لَهُ سُلَيْمَانُ وَلِمَ ذَاكَ قَالَ أَخْشَى أَنْ أَرْكَنَ إِلَيْكُمْ شَيْئًا قَلِيلًا فَيُذِيقَنِي اللَّهُ ضِعْفَ الْحَيَاةِ وَضِعْفَ الْمَمَاتِ قَالَ لَهُ سُلَيْمَانُ ارْفَعْ إِلَيْنَا حَوَائِجَكَ قَالَ تُنْجِينِي مِنْ النَّارِ وَتُدْخِلُنِي الْجَنَّةَ قَالَ سُلَيْمَانُ لَيْسَ ذَاكَ إِلَيَّ قَالَ أَبُو حَازِمٍ فَمَا لِي إِلَيْكَ حَاجَةٌ غَيْرُهَا قَالَ فَادْعُ لِي قَالَ أَبُو حَازِمٍ اللَّهُمَّ إِنْ كَانَ سُلَيْمَانُ وَلِيَّكَ فَيَسِّرْهُ لِخَيْرِ الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَإِنْ كَانَ عَدُوَّكَ فَخُذْ بِنَاصِيَتِهِ إِلَى مَا تُحِبُّ وَتَرْضَى قَالَ لَهُ سُلَيْمَانُ قَطُّ قَالَ أَبُو حَازِمٍ قَدْ أَوْجَزْتُ وَأَكْثَرْتُ إِنْ كُنْتَ مِنْ أَهْلِهِ وَإِنْ لَمْ تَكُنْ مِنْ أَهْلِهِ فَمَا يَنْفَعُنِي أَنْ أَرْمِيَ عَنْ قَوْسٍ لَيْسَ لَهَا وَتَرٌ قَالَ لَهُ سُلَيْمَانُ أَوْصِنِي قَالَ سَأُوصِيكَ وَأُوجِزُ عَظِّمْ رَبَّكَ وَنَزِّهْهُ أَنْ يَرَاكَ حَيْثُ نَهَاكَ أَوْ يَفْقِدَكَ حَيْثُ أَمَرَكَ فَلَمَّا خَرَجَ مِنْ عِنْدِهِ بَعَثَ إِلَيْهِ بِمِائَةِ دِينَارٍ وَكَتَبَ إِلَيْهِ أَنْ أَنْفِقْهَا وَلَكَ عِنْدِي مِثْلُهَا كَثِيرٌ قَالَ فَرَدَّهَا عَلَيْهِ وَكَتَبَ إِلَيْهِ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ أُعِيذُكَ بِاللَّهِ أَنْ يَكُونَ سُؤَالُكَ إِيَّايَ هَزْلًا أَوْ رَدِّي عَلَيْكَ بَذْلًا وَمَا أَرْضَاهَا لَكَ فَكَيْفَ أَرْضَاهَا لِنَفْسِي وَكَتَبَ إِلَيْهِ إِنَّ مُوسَى بْنَ عِمْرَانَ لَمَّا وَرَدَ مَاءَ مَدْيَنَ وَجَدَ عَلَيْهَا رِعَاءً يَسْقُونَ وَوَجَدَ مِنْ دُونِهِمْ جَارِيَتَيْنِ تَذُودَانِ فَسَأَلَهُمَا فَقَالَتَا { لَا نَسْقِي حَتَّى يُصْدِرَ الرِّعَاءُ وَأَبُونَا شَيْخٌ كَبِيرٌ فَسَقَى لَهُمَا ثُمَّ تَوَلَّى إِلَى الظِّلِّ فَقَالَ رَبِّ إِنِّي لِمَا أَنْزَلْتَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٌ } وَذَلِكَ أَنَّهُ كَانَ جَائِعًا خَائِفًا لَا يَأْمَنُ فَسَأَلَ رَبَّهُ وَلَمْ يَسْأَلْ النَّاسَ فَلَمْ يَفْطِنْ الرِّعَاءُ وَفَطِنَتْ الْجَارِيتَانِ فَلَمَّا رَجَعَتَا إِلَى أَبِيهِمَا أَخْبَرَتَاهُ بِالْقِصَّةِ وَبِقَوْلِهِ فَقَالَ أَبُوهُمَا وَهُوَ شُعَيْبٌ هَذَا رَجُلٌ جَائِعٌ فَقَالَ لِإِحْدَاهُمَا اذْهَبِي فَادْعِيهِ فَلَمَّا أَتَتْهُ عَظَّمَتْهُ وَغَطَّتْ وَجْهَهَا وَقَالَتْ { إِنَّ أَبِي يَدْعُوكَ لِيَجْزِيَكَ أَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَا } فَشَقَّ عَلَى مُوسَى حِينَ ذَكَرَتْ { أَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَا } وَلَمْ يَجِدْ بُدًّا مِنْ أَنْ يَتْبَعَهَا إِنَّهُ كَانَ بَيْنَ الْجِبَالِ جَائِعًا مُسْتَوْحِشًا فَلَمَّا تَبِعَهَا هَبَّتْ الرِّيحُ فَجَعَلَتْ تَصْفِقُ ثِيَابَهَا عَلَى ظَهْرِهَا فَتَصِفُ لَهُ عَجِيزَتَهَا وَكَانَتْ ذَاتَ عَجُزٍ وَجَعَلَ مُوسَى يُعْرِضُ مَرَّةً وَيَغُضُّ أُخْرَى فَلَمَّا عِيلَ صَبْرُهُ نَادَاهَا يَا أَمَةَ اللَّهِ كُونِي خَلْفِي وَأَرِينِي السَّمْتَ بِقَوْلِكِ ذَا فَلَمَّا دَخَلَ عَلَى شُعَيْبٍ إِذَا هُوَ بِالْعَشَاءِ مُهَيَّأً فَقَالَ لَهُ شُعَيْبٌ اجْلِسْ يَا شَابُّ فَتَعَشَّ فَقَالَ لَهُ مُوسَى أَعُوذُ بِاللَّهِ فَقَالَ لَهُ شُعَيْبٌ لِمَ أَمَا أَنْتَ جَائِعٌ قَالَ بَلَى وَلَكِنِّي أَخَافُ أَنْ يَكُونَ هَذَا عِوَضًا لِمَا سَقَيْتُ لَهُمَا وَإِنَّا مِنْ أَهْلِ بَيْتٍ لَا نَبِيعُ شَيْئًا مِنْ دِينِنَا بِمِلْءِ الْأَرْضِ ذَهَبًا فَقَالَ لَهُ شُعَيْبٌ لَا يَا شَابُّ وَلَكِنَّهَا عَادَتِي وَعَادَةُ آبَائِي نُقْرِي الضَّيْفَ وَنُطْعِمُ الطَّعَامَ فَجَلَسَ مُوسَى فَأَكَلَ فَإِنْ كَانَتْ هَذِهِ الْمِائَةُ دِينَارٍ عِوَضًا لِمَا حَدَّثْتُ فَالْمَيْتَةُ وَالدَّمُ وَلَحْمُ الْخِنْزِيرِ فِي حَالِ الِاضْطِرَارِ أَحَلُّ مِنْ هَذِهِ وَإِنْ كَانَ لِحَقٍّ لِي فِي بَيْتِ الْمَالِ فَلِي فِيهَا نُظَرَاءُ فَإِنْ سَاوَيْتَ بَيْنَنَا وَإِلَّا فَلَيْسَ لِي فِيهَا حَاجَةٌ

[Ya'qub bin Ibrahim] esan digu [Muhammad bin Umar bin Al Kumait] esan digu [Ali bin Wahab Al Hamdani] esan digu [Adl Dlahak bin Musa] esan duela: 'Sulaiman bin 'Abdul Malik Medina hiritik igaro zen eta Meka hirira joan nahi zuen, gero Medinan hainbat egunez egon zen, eta gero galdetu zuen: 'Ba al dago Medinan inoiz Profeta sallallahu 'alaihi wa sallam-en lagunetako bat ezagutu duen inor?', erantzun zioten: 'Bai, Abu Hazim, emirul mu'minin'. Orduan norbait bidali zuen Abu Hazim ekartzera. Abu Hazim Sulaiman bin'Abdul Malik-engana iritsi zenean, Sulaimanek galdetu zion: 'Abu Hazim, zer esan nahi du zure jarrera zakar horrek?', [Abu Hazim] erantzun zuen: 'Amirul mu`minin, zer nolako jarrera zakarra ikusten duzu niregandik?'. ', erantzun zuen: 'Beno, Medinako jendea nirekin biltzen ikusten dut, baina zuk ez nauzu ikusi nahi'. Orduan erantzun zuen: 'O emirul mu`minin, otoitz egiten dizut Allah subhanallahu wa ta'ala-k babes dezala benetan gertatu ez dena esatetik, gaur baino lehen ez zenekiena eta ez zaitut inoiz ikusi -lehenago-'. Dhahak bin Musak esan zuen: 'Orduan Sulaiman Muhammad bin Shihab Az Zuhrirengana jo zuen, esanez: 'Shaykh honek, -Abu Hazim-, arrazoi du eta nik oker'. Sulaimanek esan zuen: 'Oi Abu Hazim, zergatik gorroto dugu heriotza?'. Hark erantzun zuen: 'Herriko bizitza suntsitzen eta mundua eraikitzen dugulako, beraz, garapenetik suntsipenera igarotzea gorroto duzu'. Sulaimanek erantzun zuen: 'Zure arrazoia duzu, Oi Abu Hazim, nola egingo diogu aurre Allah subhanallahu wa ta'ala-ri bihar?' ', erantzun zuen: 'Pertsona on bat, Allah subhanallahu wa ta'ala-rengana hurbiltzen da bere familia aspaldi ikusi ez duen norbait bezala, pertsona txarra, berriz, bere nagusiarengana korrika doan esklabo baten antzekoa da'. Hitz hauek entzutean, Sulaymanek oihu egin zuen, galdetu zuen: 'Zin dagit, zein da gure hornidura Allah subhanallahu wa ta'alarekin?', erantzun zuen: 'Egokitu zure egintzak Allah subhanallahu wa ta'alaren Liburura. Gero galdetu zuen: 'Zein bertsotan aurki dezaket?', erantzun zuen: 'INNAL `ABRARA LAFII NA'IM, WA INNAL FUJJARA LAFII JAHIIM' -oso debotoak diren pertsonak benetan zeruan egongo dira plazerrez beteta, eta desobedienteak benetan infernuan- -Galderak. Al Infithar: 13, 14-. Sulaimanek berriro galdetu zuen: 'Non dago Allah subhanallahu wa ta'alaren errukia?' ', erantzun zuen: 'Allah subhanallahu wa ta'alaren grazia deboto direnengandik hurbilago dago', Sulaimanek galdetu zuen: 'Oi Abu Hazim, nor da Allah subhanallahu wa ta'alaren zerbitzari nobleena?', erantzun zuen: 'Giza zentzua eta arrazoia duten pertsonak', Salomonek galdetu zuen: 'Zein da ekintzarik garrantzitsuena?', Abu Hazimek erantzun zuen: 'Betebeharrak betetzea debekatutako gauza guztiak alde batera utziz', Sulaimanek galdetu zuen jarraitu zuen: 'Zein otoitz da gehien entzuten dena?', Abu Hazimek erantzun zuen: 'Bertutea jasotzen dutenen otoitza bertutea ematen duen pertsonarentzat da', berriro galdetu zuen: 'Zein da karitaterik garrantzitsuena?', erantzun zuen: 'Behar larrian dauden eskaleei limosna eta oso gutxi dutenei ematea, haien bertuteak gehiegi handitu gabe eta hitz mingarririk gabe', berriro galdetu zuen: 'Zein hitz dira bidezkoenak?', erantzun zuen: 'Esan egia beldur zaizkizunei edo espero dituzunei buruz', berriro galdetu zuen: 'Nor da sinestun argia?' ', erantzun zuen: 'Allah subhanallahu wa ta'ala obeditzen duen eta jendeari obedientzia hori erakusten dion pertsona bat', galdetu zuen: 'Nor da sinestun ergela?', erantzun zuen: 'Bere anaia bidegabearen desioei men egiten dien pertsona batek bere ondorengo bizitza beste norbaiten munduagatik saltzen du'. Salomonek esan zion: 'Zurekin ados zaude, zer iruditzen zaizu gure egungo egoera?', erantzun zuen: 'O emirul mu`minin, barkatzen al didazu?', Sulaimanek erantzun zuen: 'Ez, baina horixe da benetan eman didazun aholkua!', Abu Hazimek esan zuen: 'O emirul mu`minin, zure arbasoek jendea ezpatarekin zapaldu zuten, eta boterea indarrez hartu zuten musulmanekin kontsultatu gabe eta haien baimena eskatu gabe, harik eta haiek - zure arbasoek - hilketa masiboekin hil zituzten arte - masiboki - eta, hain zuzen ere, alde egin dute, Ohhh,,,,, esan zutena sentitu eta kritikatu bazenu!'. Kalifaren kontseiluko kide batek esan zion: "Zein txarrak diren zure hitzak, Abu Hazim?". Abu Hazimek erantzun zion: "Gezurra esan duzu. Allah subhanallahu wa ta'ala-k akordioa hartu die jakintsuei, jendeari azal diezaioten eta batere ez ezkutatu dezaten". Sulaimanek galdetu zion: "Nola konpondu dezakegu?". Hark erantzun zuen: "Utzi itxurakeriak eta gidatu jarrera humanitario batek eta ez gehiago diskriminaziorik egin". Sulaimanek berriro galdetu zion: "Nola jarriko dugu hau praktikan?". Abu Hazimek erantzun zion: "Gauza zilegietatik hartu eta jasotzeko eskubidea dutenengan jartzen duzu". Sulaimanek esan zion: "Abu Hazim, prest al zaude gurekin batera joateko, zuk gure akatsak zuzendu ditzazun eta guk zureak zuzendu ditzagun?". Hark esan zuen: "Allah subhanallahu wa ta'ala-rengan bilatzen dut babesa". Sulaimanek galdetu zuen: "Zergatik izan behar da hau?". ', erantzun zuen: 'Zurekin alde egiteko joera izango dudan beldur naizelako apur bat bada ere, ziur aski Allah subhanallahu wa ta'ala-k bizitzaren ahultasuna eta heriotzari aurre egiteko auto-ahultasuna ezarriko dizkit', Sulaymanek esan zion: 'Esaguzu - zeintzuk dira zure beharrak?', erantzun zuen: 'Infernutik salbatu eta zeruan jarri nauzu', Sulaimanek erantzun zuen: 'Hori ez da niretzat eskaera bat', Abu Hazimek esan zuen: 'Hala bada, ez dut zure beharrik', Sulaimanek esan zuen: 'Abu Hazim, otoitz egin niregatik!', Abu Hazimek orduan otoitz egin zuen: 'Ai Ala, Sulayman zure zaindaria bada, erraztu iezaiozu bidea munduaren eta ondorengo bizitzaren onerako, eta zure etsaia bada, eraman iezaiozu burua maite eta onartzen duzun bidera'. Sulaimanek galdetu zuen: "Hori da dena". Abu Hazimek erantzun zuen: "Barkatu... aholku hau laburbildu dut eta asko esan dut, espero dut nire aholkua ulertzen dutenetako bat izatea, bestela, zer onura daukat sokarik gabeko arku batetik geziak jaurtitzeak?". Salomonek esan zidan: "Aholkuak eman!", eta erantzun zuen: "Aholku laburrekin aholkatu nahi dizut: handitu zure Jainkoa eta santu ezazu, zeren bere bizilekuan ikusten zaitu, debekatu dizun lekuan, eta zelatatu zaitzake agindutako lekuan". Sualiman bin Abdul Malik Abu Hazimen ondotik atera zenean, ehun dinar bidali zizkion eta gutun bat idatzi zuen, honako hau zioena: "Gastatu dirua eta oraindik ere kopuru bera jasoko duzu nigandik", eta narratzaileak esan zuen: "Abu Hazimek dirua itzuli eta gutun bat idatzi zuen, honako hau zioena: 'Oi Amirul Mu'minin, Allah subhanallahu wa ta'ala-ren babesa eskatzen dizut, niri egindako eskaera txantxa bat besterik ez bada edo nire erantzuna sakrifizioa bada'". Zuregatik emango ez nukeen zerbait, nola eman nezake neuregatik?'', eta gutun bat idatzi zion: 'Musa bin Imran 'alaihissalam Madyan lurraldeko iturburuetara iritsi zenean, han abereak ura ematen ari ziren pertsona talde bat topatu zuen, jendetzaren atzean bi emakume aurkitu zituen abereak lotzen, eta biei galdetu zien, eta biek erantzun zuten: 'Ezin ditugu gure abereak ura eman artzainek etxera ekarri arte, aita guraso zaharrak garen bitartean', Musak 'bakea izan bedi berarekin' ura eman zien abereei -biei- laguntzeko asmoz. Aterpera joan zen otoitz egiten ari zela: 'Ene Jauna, benetan behar dut bidali didazun zerbait ona', hau gose eta beldur egoeran zegoelako eta ez zelako seguru sentitzen, bere Jaunari otoitz egin zion eta ez zien gizakiei galdetu. Artzainek ez zioten jaramonik egin, baina bi emakumeek bai. Aitarengana itzuli zirenean, bere istorioa eta esandakoa kontatu zioten. Orduan, bere aitak - Shu'aibek - esan zuen: "Hemen gizon goseti bat". Gero, bere bi alabetako bati esan zion: "Deitu!". Musak - harekin topo egin zuenean, Musa errespetatu eta aurpegia estali zuen, eta esan zuen: "Nire aitak deitu zaitu gure abereak edateko izan duzun adeitasunagatik saritzeko". Gogorra izan zen Musarentzat, "bakea izan bedi berarekin" emakumeak abereak edateko saria aipatu zuenean, baina ez zuen beste biderik aurkitu hari jarraitzea baino, mendikateen artean oso gose baitzegoen. Jarraitu zionean, haize bortitz batek jo zuen, arropak bizkarrean itsatsita utziz. Orduan, Musa 'alaihissalamek bere ipurmasailen kurba ikusi zuen eta ipurdi handia zuen emakumea zen. Beraz, Musa 'alaihissalamek behin buelta eman eta begirada jaitsi zuen, pazientzia ahuldu zitzaionean, eta oihu egin zion: "Alaren zerbitzari subhanallahu wa ta'ala, zatoz nire atzetik eta erakutsi bidea hitz hauekin". Iritsi eta Syu'aibekin topo egin zuenean eta afaria prestatu ziotenean, Syu'aibek esan zion: "Seguru egongo zara". Musa 'alaihissalamek esan zion: "Alarengan bilatzen dut babesa". Shu'aibek galdetu zion: "Zergatik?, ez al zaude gose?". Hark erantzun zuen: "Bai, baina beldur naiz hau bi abereei ura emateagatik saria dela, eta gure erlijioa lur osoko urrearen truke saltzen ez duen familia bateko kidea naiz". Shu'aibek esan zion: "Ez, gaztea!". Baina hau da nire ohitura eta nire arbasoena, gonbidatuak hartu eta jaten eman genien, gero Musak "bakea izan bedi haren gainean" eseri eta jan zuen. Ehun dinar hauek gertatutakoaren truke badira, sarraskia, odola eta txerria behartutako egoeran diru hori baino onargarriagoak dira, eta dirua Baitul Maalen sartzen bada, administratzaileak ditut bertan. Hau da gure arteko kontua konpondu nahi baduzu, eta bestela, nik ere ez dut dirurik behar.