Akan keluar dari neraka yang mempunyai iman sebesar biji sawi

इमाम बुखारी : 3092

حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ نَصْرٍ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ حَدَّثَنَا أَبُو حَيَّانَ عَنْ أَبِي زُرْعَةَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَكُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي دَعْوَةٍ فَرُفِعَ إِلَيْهِ الذِّرَاعُ وَكَانَتْ تُعْجِبُهُ فَنَهَسَ مِنْهَا نَهْسَةً وَقَالَ أَنَا سَيِّدُ الْقَوْمِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ هَلْ تَدْرُونَ بِمَ يَجْمَعُ اللَّهُ الْأَوَّلِينَ وَالْآخِرِينَ فِي صَعِيدٍ وَاحِدٍ فَيُبْصِرُهُمْ النَّاظِرُ وَيُسْمِعُهُمْ الدَّاعِي وَتَدْنُو مِنْهُمْ الشَّمْسُ فَيَقُولُ بَعْضُ النَّاسِ أَلَا تَرَوْنَ إِلَى مَا أَنْتُمْ فِيهِ إِلَى مَا بَلَغَكُمْ أَلَا تَنْظُرُونَ إِلَى مَنْ يَشْفَعُ لَكُمْ إِلَى رَبِّكُمْ فَيَقُولُ بَعْضُ النَّاسِ أَبُوكُمْ آدَمُ فَيَأْتُونَهُ فَيَقُولُونَ يَا آدَمُ أَنْتَ أَبُو الْبَشَرِ خَلَقَكَ اللَّهُ بِيَدِهِ وَنَفَخَ فِيكَ مِنْ رُوحِهِ وَأَمَرَ الْمَلَائِكَةَ فَسَجَدُوا لَكَ وَأَسْكَنَكَ الْجَنَّةَ أَلَا تَشْفَعُ لَنَا إِلَى رَبِّكَ أَلَا تَرَى مَا نَحْنُ فِيهِ وَمَا بَلَغَنَا فَيَقُولُ رَبِّي غَضِبَ غَضَبًا لَمْ يَغْضَبْ قَبْلَهُ مِثْلَهُ وَلَا يَغْضَبُ بَعْدَهُ مِثْلَهُ وَنَهَانِي عَنْ الشَّجَرَةِ فَعَصَيْتُهُ نَفْسِي نَفْسِي اذْهَبُوا إِلَى غَيْرِي اذْهَبُوا إِلَى نُوحٍ فَيَأْتُونَ نُوحًا فَيَقُولُونَ يَا نُوحُ أَنْتَ أَوَّلُ الرُّسُلِ إِلَى أَهْلِ الْأَرْضِ وَسَمَّاكَ اللَّهُ عَبْدًا شَكُورًا أَمَا تَرَى إِلَى مَا نَحْنُ فِيهِ أَلَا تَرَى إِلَى مَا بَلَغَنَا أَلَا تَشْفَعُ لَنَا إِلَى رَبِّكَ فَيَقُولُ رَبِّي غَضِبَ الْيَوْمَ غَضَبًا لَمْ يَغْضَبْ قَبْلَهُ مِثْلَهُ وَلَا يَغْضَبُ بَعْدَهُ مِثْلَهُ نَفْسِي نَفْسِي ائْتُوا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَأْتُونِي فَأَسْجُدُ تَحْتَ الْعَرْشِ فَيُقَالُ يَا مُحَمَّدُ ارْفَعْ رَأْسَكَ وَاشْفَعْ تُشَفَّعْ وَسَلْ تُعْطَهْقَالَ مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ لَا أَحْفَظُ سَائِرَهُ

मला [इशाक बिन नाश्र] यांनी सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [मुहम्मद बिन उबैद] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [अबू हय्यान] यांच्याकडून सांगितले, [अबू जुरा'ह] यांच्याकडून, [अबू हुरैरा (रजिअल्लाहु अन्हु)] यांच्याकडून, ज्यांनी सांगितले; आम्ही पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्या सोबत एका लग्नसमारंभात (वलिमा) होतो, आणि त्यांना मेंढ्याच्या जांघाचा एक तुकडा देण्यात आला जो त्यांच्या चवीला आवडला, म्हणून त्यांनी तो चावून खाल्ला, मग म्हणाले: "मी पुनरुत्थानाच्या दिवशी लोकांचा नेता आहे. तुम्हाला कळते का जेव्हा अल्लाह मनुष्यांना, पहिल्या (निर्मित) पासून शेवटच्या पर्यंत, एकाच टेकडीवर एकत्र करेल? मग त्यांना एका पहारेदाराने पाहण्यास लावले जाते आणि एका घोषकाने ऐकवले जाते, आणि सूर्य जवळ आणला जातो. मग त्यापैकी काहींनी म्हटले, 'कदाचित तुला तुझ्या सध्याच्या नशिबाबद्दल काही सल्ला असेल?' 'तुला माहीत नाही का की तुझ्या प्रभूंकडे मध्यस्थी करणारा कोण असेल?' मग त्यापैकी काहींनी म्हटले, 'तुझा वडील, आद्य मानव आदम (त्यांच्यावर शांती असो).' म्हणून ते आदम (त्यांच्यावर शांती असो) यांच्याकडे गेले आणि म्हणाले, 'हे आदम, तू सर्व मानवजातीचा वडील आहेस. अल्लाहने तुम्हाला आपल्या हातांनी थेट निर्माण केले आणि आपल्या आत्म्याचा श्वास थेट तुमच्यात फुंकला, आणि देवदूतांना तुमच्यासमोर साष्टांग नमस्कार करण्याचा आदेश दिला, आणि तुम्हाला स्वर्गात वास्तव्य करण्यासाठी ठेवले; आमच्या वतीने तुमच्या प्रभूंकडे मध्यस्थी मागणे तुमच्यासाठी उत्तम ठरणार नाही का? तुम्हाला दिसत नाही का आम्ही काय भोगत आहोत?" आदम (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी उत्तर दिले: "माझ्या प्रभूंना एकदा माझ्यावर असा क्रोध आला होता जो त्यांनी कधीही दाखवला नव्हता आणि पुन्हा कधीही दाखवणार नाहीत. त्यांनी मला त्या झाडाजवळ जाण्यास मनाई केली, तरीही मी त्यांचे आज्ञापालन केले नाही. "हाय रे माझ्या दुर्दैवा, हाय रे माझ्या दुर्दैवा. माझ्याशिवाय दुसऱ्या कोणाकडे तरी जा. नूह यांच्याकडे जा." मग ते नूह यांच्याकडे गेले, ज्यांच्यावर शांति आहे, आणि म्हणाले: "हे नूह, तुम्ही या पृथ्वीवरील लोकांसाठी पहिले प्रेषित होतात, आणि अल्लाहने तुम्हाला 'अब्दान स्यकुरा' (कृतज्ञ सेवक) असे नाव दिले. तुम्हाला दिसत नाही का आम्ही काय भोगत आहोत? तुम्ही आमच्यासाठी आपल्या प्रभूंकडे मध्यस्थी का मागत नाही?" तेव्हा नूह (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) म्हणाले: "एकदा माझा प्रभू माझ्यावर अशा क्रोधात होता की तो पूर्वी कधीही नव्हता आणि पुन्हा कधीच होणार नाही. अरे माझ्या आत्म्या, अरे माझ्या आत्म्या. प्रत्यक्ष प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडे जा." म्हणून ते माझ्याकडे आले. मग मी सिंहासनाखाली साष्टांग नमस्कार केला, आणि मला सांगण्यात आले: "ऐ मुहम्मद, आपले डोके वर करा आणि मध्यस्थी मागा, आणि विनंती करा, कारण तुमची विनंती मान्य केली जाईल." मुहम्मद बिन उबैद म्हणाले: "मला या हदीसचा संपूर्ण मजकूर आठवत नाही."