حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ حَدَّثَنَا يُونُسُ بْنُ بُكَيْرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَقَ حَدَّثَنِي عَاصِمُ بْنُ عُمَرَ بْنِ قَتَادَةَ عَنْ مَحْمُودِ بْنِ لَبِيدٍ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ تُفْتَحُ يَأْجُوجُ وَمَأْجُوجُ فَيَخْرُجُونَ كَمَا قَالَ اللَّهُ تَعَالَى{ وَهُمْ مِنْ كُلِّ حَدَبٍ يَنْسِلُونَ }فَيَعُمُّونَ الْأَرْضَ وَيَنْحَازُ مِنْهُمْ الْمُسْلِمُونَ حَتَّى تَصِيرَ بَقِيَّةُ الْمُسْلِمِينَ فِي مَدَائِنِهِمْ وَحُصُونِهِمْ وَيَضُمُّونَ إِلَيْهِمْ مَوَاشِيَهُمْ حَتَّى أَنَّهُمْ لَيَمُرُّونَ بِالنَّهَرِ فَيَشْرَبُونَهُ حَتَّى مَا يَذَرُونَ فِيهِ شَيْئًا فَيَمُرُّ آخِرُهُمْ عَلَى أَثَرِهِمْ فَيَقُولُ قَائِلُهُمْ لَقَدْ كَانَ بِهَذَا الْمَكَانِ مَرَّةً مَاءٌ وَيَظْهَرُونَ عَلَى الْأَرْضِ فَيَقُولُ قَائِلُهُمْ هَؤُلَاءِ أَهْلُ الْأَرْضِ قَدْ فَرَغْنَا مِنْهُمْ وَلَنُنَازِلَنَّ أَهْلَ السَّمَاءِ حَتَّى إِنَّ أَحَدَهُمْ لَيَهُزُّ حَرْبَتَهُ إِلَى السَّمَاءِ فَتَرْجِعُ مُخَضَّبَةً بِالدَّمِ فَيَقُولُونَ قَدْ قَتَلْنَا أَهْلَ السَّمَاءِ فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ بَعَثَ اللَّهُ دَوَابَّ كَنَغَفِ الْجَرَادِ فَتَأْخُذُ بِأَعْنَاقِهِمْ فَيَمُوتُونَ مَوْتَ الْجَرَادِ يَرْكَبُ بَعْضُهُمْ بَعْضًا فَيُصْبِحُ الْمُسْلِمُونَ لَا يَسْمَعُونَ لَهُمْ حِسًّا فَيَقُولُونَ مَنْ رَجُلٌ يَشْرِي نَفْسَهُ وَيَنْظُرُ مَا فَعَلُوا فَيَنْزِلُ مِنْهُمْ رَجُلٌ قَدْ وَطَّنَ نَفْسَهُ عَلَى أَنْ يَقْتُلُوهُ فَيَجِدُهُمْ مَوْتَى فَيُنَادِيهِمْ أَلَا أَبْشِرُوا فَقَدْ هَلَكَ عَدُوُّكُمْ فَيَخْرُجُ النَّاسُ وَيَخْلُونَ سَبِيلَ مَوَاشِيهِمْ فَمَا يَكُونُ لَهُمْ رَعْيٌ إِلَّا لُحُومُهُمْ فَتَشْكَرُ عَلَيْهَا كَأَحْسَنِ مَا شَكِرَتْ مِنْ نَبَاتٍ أَصَابَتْهُ قَطُّ

Esan digu [Abu Kuraibek] esan digu [Yunus bin Bukairrek] [Muhammad bin Ishaq-ek] esan dit ['Ashim bin Umar bin Qatadah] [Mahmud bin Labid]-ek [Abu Sa'id Al Khudri]-k, Alaren Mezulariak, sallallaahu 'alaihi wasallam-ek, esan zuela: 'Gog eta Magog irekiko dira - irteera -, eta gero aterako dira esan bezala. Alak esan zuen: '-Gog eta Magog-en harresiak ireki arte, eta azkar jaitsi arte leku garai guztietatik-' -Qs. Al Anbiyaa; 96-. Orduan, lur osoa kontrolatu zuten eta musulman batzuk haien taldearen alde egin zuten, gainerakoak hirietan eta gotorlekuetan geratu ziren beren abereekin batera. Ibai bat zeharkatu zutenean, ibaiko ura edan zuten, ezer ez uzteko bertan. Orduan, azkena igaro zen, eta batek esan zuen: 'Egia esan, leku hau ur ugariz beteta zegoen!' Orduan, haietako gizon bat agertu zen lurrean, esanez: «Lurreko agintari guztiak dira, eta garaitu ditugu, eta zeruko biztanleei erronka egingo diegu». Beraz, haietako batek bere lantza zerura bota zuen, eta odolez estalita itzuli zen». Orduan, esan zuten: «Zeruko biztanleak hil ditugu». Egoera horretan zeudela, Ala-k harrak bezalako izaki multzo bat bidali zuen matxinsaltoen gainean, eta hauek lepoak eraso zieten matxinsaltoak bezala hil arte, eta elkarren gainean pilatu ziren. Goizean, musulmanek ez zituzten haien ahotsak entzun, beraz, galdetu zuten: «Nor da zin egin duen eta zer egin duten ikusi duen gizon hau?». Orduan, haietako gizon bat jaitsi zen, hiltzeko prestatzen, baina jada hilda aurkitu zituen, beraz, oihu egin zien: «Poztu zaitezte, zuen etsaia hil da!». «Beraz, jendea atera eta abereak bidali zituen. Ez zuten ezer geratzen abereetatik, haragia izan ezik, beraz, eskerrak eman zituzten, inoiz ureztatzen ez diren landareek ematen duten eskerrik onena bezala».