Imam Ibnu Majah : 2289
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا شَبَابَةُ بْنُ سَوَّارٍ ح و حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ وَمُحَمَّدُ بْنُ الْوَلِيدِ قَالَا حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ أَبِي بِشْرٍ جَعْفَرِ بْنِ أَبِي إِيَاسٍ قَالَ سَمِعْتُ عَبَّادَ بْنَ شُرَحْبِيلَرَجُلًا مِنْ بَنِي غُبَرَ قَالَ أَصَابَنَا عَامُ مَخْمَصَةٍ فَأَتَيْتُ الْمَدِينَةَ فَأَتَيْتُ حَائِطًا مِنْ حِيطَانِهَا فَأَخَذْتُ سُنْبُلًا فَفَرَكْتُهُ وَأَكَلْتُهُ وَجَعَلْتُهُ فِي كِسَائِي فَجَاءَ صَاحِبُ الْحَائِطِ فَضَرَبَنِي وَأَخَذَ ثَوْبِي فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخْبَرْتُهُ فَقَالَ لِلرَّجُلِ مَا أَطْعَمْتَهُ إِذْ كَانَ جَائِعًا أَوْ سَاغِبًا وَلَا عَلَّمْتَهُ إِذْ كَانَ جَاهِلًا فَأَمَرَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَرَدَّ إِلَيْهِ ثَوْبَهُ وَأَمَرَ لَهُ بِوَسْقٍ مِنْ طَعَامٍ أَوْ نِصْفِ وَسْقٍ
Esan zigun [Abu Bakr bin Abu Syaibah-ek] esan zuela, esan zigun [Syababah bin Sawwar-ek]. -Beste modu batean adierazi da- Esan zigun [Muhammad bin Basysyar] eta [Muhammad Ibnul Walid-ek] biek esan zutela; esan zigun [Muhammad bin Ja'far-ek] esan zuela, esan zigun [Syu'bah-ek] [Abu Biysr Ja'far bin Abu Iyas-ek] esan zuela; Entzun nion [Abbad bin Syurahbil] - Banu Ghubar-eko gizon bati - esaten: 'Urte eskasa izan genuen, gureak ziren - Medinako jendea - baratze batera joan nintzen, zurtoin bat hartu eta haziak atera nituen. Gero jan eta poltsikoan sartu nuen. Baina baratze-jabea etorri zen, jo eta arropak hartu zizkidan. Beraz, sallallaahu 'alaihi wasallam Profetarengana joan nintzen eta honen berri eman nion. Ondoren, lorategiko jabeari esan zion: «Ez zenion jaten eman gose zenean, eta ez zenion esan ergela zenean! Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam-ek, hau agindu zuen, lorategiko jabeak gizonaren oihala itzuli zezan. Eta janariari wasaq bat edo erdia emateko ere agindu zion».