Shadaqah dari harta yang dicintai sehingga Umar menyerahkan hasil dari tanah Khaibar untuk shadaqah
इमाम बुखारी : 2532
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْأَنْصَارِيُّ حَدَّثَنَا ابْنُ عَوْنٍ قَالَ أَنْبَأَنِي نَافِعٌ عَنْ ابْنِ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَاأَنْ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ أَصَابَ أَرْضًا بِخَيْبَرَ فَأَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَسْتَأْمِرُهُ فِيهَا فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي أَصَبْتُ أَرْضًا بِخَيْبَرَ لَمْ أُصِبْ مَالًا قَطُّ أَنْفَسَ عِنْدِي مِنْهُ فَمَا تَأْمُرُ بِهِ قَالَ إِنْ شِئْتَ حَبَسْتَ أَصْلَهَا وَتَصَدَّقْتَ بِهَا قَالَ فَتَصَدَّقَ بِهَا عُمَرُ أَنَّهُ لَا يُبَاعُ وَلَا يُوهَبُ وَلَا يُورَثُ وَتَصَدَّقَ بِهَا فِي الْفُقَرَاءِ وَفِي الْقُرْبَى وَفِي الرِّقَابِ وَفِي سَبِيلِ اللَّهِ وَابْنِ السَّبِيلِ وَالضَّيْفِ لَا جُنَاحَ عَلَى مَنْ وَلِيَهَا أَنْ يَأْكُلَ مِنْهَا بِالْمَعْرُوفِ وَيُطْعِمَ غَيْرَ مُتَمَوِّلٍقَالَ فَحَدَّثْتُ بِهِ ابْنَ سِيرِينَ فَقَالَ غَيْرَ مُتَأَثِّلٍ مَالًا
[कुताइबा बिन सईद] यांनी आम्हाला सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [मुहम्मद बिन अब्दुल्ला अल-अन्शारी] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [इब्न औन] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी म्हटले: [नाफी] यांनी मला कडून माहिती दिली [इब्न उमर, अल्लाह त्यांच्यावर खुशाल असो] यांनी सांगितले की उमर बिन अल-खत्ताब, अल्लाह त्यांच्यावर खुशाल असो, यांना खैबरमध्ये एक जमीन मिळाली, म्हणून ते पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडे त्या जमिनीबाबत सल्ला घेण्यासाठी गेले आणि म्हणाले: "हे अल्लाहचे प्रेषित, मला खैबरमध्ये एक जमीन मिळाली आहे, आणि यापेक्षा जास्त किमतीची मालमत्ता माझ्याकडे कधीच नव्हती. तर या जमिनीबाबत तुम्ही काय आदेश देता?" त्यांनी उत्तर दिले: "तुम्हाला हवे असल्यास, तुम्ही झाडे ठेवू शकता आणि त्याचे फळ दान करू शकता." इब्न उमर (रज़ियल्लाहु अन्हु) यांनी सांगितले: "मग उमर यांनी ते दान केले; त्यांनी ते ना विकले, ना भेट म्हणून दिले, ना वारसाहक्काने दिले, तर ते गरीबांना, नातेवाईकांना, गुलाम मुक्त करण्यासाठी, अल्लाहच्या मार्गात, प्रवाशांना आणि पाहुण्यांच्या सत्कारार्थ दान केले." आणि ज्याने त्यांची काळजी घेतली, त्यावर त्यातून योग्य प्रकारे खाण्याचा आणि इतरांना खायला देण्याचा काहीच पाप नाही, जोपर्यंत त्याचा साठा करण्याचा हेतू नसेल. कथकाने सांगितले: "मग मी ही हदीस इब्न सिरिन यांच्याकडे सांगितली, आणि त्यांनी म्हटले: 'घैरु मुताअत्सल् माअलन' म्हणजे अनाथांचे धन आपल्या स्वतःच्या धनासोबत मिसळण्यासाठी न घेणे."