Bersedekah untuk orang yang telah meninggal

इमाम तिर्मिधी : 1349

حَدَّثَنَا بِذَلِكَ الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَنْبَأَنَا مَعْمَرٌ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِأَنَّ رَجُلًا مِنْ أَسْلَمَ جَاءَ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَاعْتَرَفَ بِالزِّنَا فَأَعْرَضَ عَنْهُ ثُمَّ اعْتَرَفَ فَأَعْرَضَ عَنْهُ حَتَّى شَهِدَ عَلَى نَفْسِهِ أَرْبَعَ شَهَادَاتٍ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَبِكَ جُنُونٌ قَالَ لَا قَالَ أَحْصَنْتَ قَالَ نَعَمْ قَالَ فَأَمَرَ بِهِ فَرُجِمَ بِالْمُصَلَّى فَلَمَّا أَذْلَقَتْهُ الْحِجَارَةُ فَرَّ فَأُدْرِكَ فَرُجِمَ حَتَّى مَاتَ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَيْرًا وَلَمْ يُصَلِّ عَلَيْهِقَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا الْحَدِيثِ عِنْدَ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ أَنَّ الْمُعْتَرِفَ بِالزِّنَا إِذَا أَقَرَّ عَلَى نَفْسِهِ أَرْبَعَ مَرَّاتٍ أُقِيمَ عَلَيْهِ الْحَدُّ وَهُوَ قَوْلُ أَحْمَدَ وَإِسْحَقَ و قَالَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ إِذَا أَقَرَّ عَلَى نَفْسِهِ مَرَّةً أُقِيمَ عَلَيْهِ الْحَدُّ وَهُوَ قَوْلُ مَالِكِ بْنِ أَنَسٍ وَالشَّافِعِيِّ وَحُجَّةُ مَنْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ حَدِيثُ أَبِي هُرَيْرَةَ وَزَيْدِ بْنِ خَالِدٍ أَنَّ رَجُلَيْنِ اخْتَصَمَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ أَحَدُهُمَا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ ابْنِي زَنَى بِامْرَأَةِ هَذَا الْحَدِيثُ بِطُولِهِ وَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اغْدُ يَا أُنَيْسُ عَلَى امْرَأَةِ هَذَا فَإِنْ اعْتَرَفَتْ فَارْجُمْهَا وَلَمْ يَقُلْ فَإِنْ اعْتَرَفَتْ أَرْبَعَ مَرَّاتٍ

ही हदीस आम्हाला [अल-हसन बिन अली] यांच्याकडून अशीच सांगण्यात आली; आम्हाला [अब्दुर्रज़ाक] यांनी सांगितले; आम्हाला [मअमर] यांनी [अज़-ज़ुहरी] यांच्याकडून, त्यांनी [अबू सलामा बिन अब्दुर्रहमान] यांच्याकडून, त्यांनी [जैबिर बिन अब्दुल्लाह] यांच्याकडून अशी माहिती दिली की असलम घराण्यातील एक माणूस पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडे आला आणि त्याने व्यभिचार केल्याची कबुली दिली, तर पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) यांनी त्याकडे पाठ फिरवली; तरीही त्याने आपले कबूल कायम ठेवले, परंतु पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) चार साक्षीदार त्याच्याविरुद्ध साक्ष देईपर्यंत त्याच्याकडे पाठ फिरवत राहिले. मग पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) यांनी विचारले: "तुला वेड लागले आहे का?" त्याने उत्तर दिले: "नाही." त्यांनी विचारले: "तुम्ही विवाहित आहात का?" त्याने उत्तर दिले: "होय." मग त्यांनी त्याला आदेश दिला आणि त्याला नमाजच्या जागेवर फाशी देण्यात आली. जेव्हा त्याला दगड लागले, तेव्हा तो पळून गेला, परंतु त्याला पकडण्यात आले आणि तो मरेपर्यंत त्याला दगड मारण्यात आले. नंतर अल्लाहचे प्रेषित, त्यांच्यावर शांती आणि आशीर्वाद असोत, यांनी त्याला म्हटले: "अभिनंदन (त्यांनी त्याचे कौतुक केले), परंतु त्यासाठी जनाजाची नमाज अदा करण्यात आली नाही." अबू ईसा म्हणाले: हा हदीस हसन सहीह आहे; काही विद्वानांच्या मते, व्यभिचाराची कबुली देणाऱ्या व्यक्तीने जर स्वतःविरुद्ध चार वेळा घोषणा केली, तर त्याला शिक्षा देणे आवश्यक आहे; हा अहमद आणि इशाक यांचा मत आहे. तथापि, काही विद्वान असा मानतात की जर त्याने एकदाही कबूल केले, तरीही शिक्षा अंमलात आणली पाहिजे; हे मलिक इब्न अनस आणि अल-शफीई यांचे मत आहे. या मताचे आधारभूत कारण अबू हुरैरा आणि जैद इब्न खालिद यांच्या हदीस आहेत, ज्यात दोन पुरुषांनी पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडे तक्रार केली आणि त्यापैकी एकाने म्हटले: "हे अल्लाहचे प्रेषित, खरंच माझा मुलगा एका स्त्रीबरोबर व्यभिचार केला आहे." हा हदीस खूप लांब आहे. पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी म्हटले: "हे उनैस, या स्त्रीकडे जा; जर ती कबूल करते, तर तिला रज्म (काठीने मारहाण) कर." आणि त्यांनी असे नाही म्हटले: "जर ती चार वेळा कबूल करते."