Dua sujud tilawah dalam surat an-najm dan orang yang menolak sujud (karena sombong) terbunuh sebagai orang kafir

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ مُوسَى حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ ابْنِ أَبِي ذِئْبٍ عَنْ يَزِيدَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ قُسَيْطٍ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ عَنْ زَيْدِ بْنِ ثَابِتٍ قَالَقَرَأْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ النَّجْمَ فَلَمْ يَسْجُدْ فِيهَاقَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ زَيْدِ بْنِ ثَابِتٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَتَأَوَّلَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ هَذَا الْحَدِيثَ فَقَالَ إِنَّمَا تَرَكَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ السُّجُودَ لِأَنَّ زَيْدَ بْنَ ثَابِتٍ حِينَ قَرَأَ فَلَمْ يَسْجُدْ لَمْ يَسْجُدْ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالُوا السَّجْدَةُ وَاجِبَةٌ عَلَى مَنْ سَمِعَهَا فَلَمْ يُرَخِّصُوا فِي تَرْكِهَا وَقَالُوا إِنْ سَمِعَ الرَّجُلُ وَهُوَ عَلَى غَيْرِ وُضُوءٍ فَإِذَا تَوَضَّأَ سَجَدَ وَهُوَ قَوْلُ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ وَأَهْلِ الْكُوفَةِ وَبِهِ يَقُولُ إِسْحَقُ و قَالَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ إِنَّمَا السَّجْدَةُ عَلَى مَنْ أَرَادَ أَنْ يَسْجُدَ فِيهَا وَالْتَمَسَ فَضْلَهَا وَرَخَّصُوا فِي تَرْكِهَا إِنْ أَرَادَ ذَلِكَ وَاحْتَجُّوا بِالْحَدِيثِ الْمَرْفُوعِ حَدِيثِ زَيْدِ بْنِ ثَابِتٍ حَيْثُ قَالَ قَرَأْتُ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ النَّجْمَ فَلَمْ يَسْجُدْ فِيهَا فَقَالُوا لَوْ كَانَتْ السَّجْدَةُ وَاجِبَةً لَمْ يَتْرُكْ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ زَيْدًا حَتَّى كَانَ يَسْجُدَ وَيَسْجُدَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَاحْتَجُّوا بِحَدِيثِ عُمَرَ أَنَّهُ قَرَأَ سَجْدَةً عَلَى الْمِنْبَرِ فَنَزَلَ فَسَجَدَ ثُمَّ قَرَأَهَا فِي الْجُمُعَةِ الثَّانِيَةَ فَتَهَيَّأَ النَّاسُ لِلسُّجُودِ فَقَالَ إِنَّهَا لَمْ تُكْتَبْ عَلَيْنَا إِلَّا أَنْ نَشَاءَ فَلَمْ يَسْجُدْ وَلَمْ يَسْجُدُوا فَذَهَبَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ إِلَى هَذَا وَهُوَ قَوْلُ الشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ

Esan digu [Yahya bin Musak] [Wakik] esan digula [Ibn Abu Dzi'b-engandik] [Yazid bin Abdullah bin Qusaith-engandik] ['Atha' bin Yasar-engandik] [Zaid bin Thabit-engandik] esan duela: An Najm sura irakurri nuen Rasulullah Sallallahu 'alaihi wasallam-en aurrean, baina ez zen ahuspeztu -tilawah-. Abu 'Isak esan zuen, Zaid bin Thabit-en haditha benetako hadith bat dela. Zientzialari batzuek hadith honi buruzko azalpena ematen dute, sallallaahu 'alaihi wa salam profetak ez zuela ahuspeztu Zaid bin Thabit-ek, errezitatzailea zenez, ez zuelako ahuspeztu. Gainera, uste dute errezitaldiaren ahuspeztzea derrigorrezkoa dela rukhshah eman gabe entzuten duen edonorentzat. Esaten dute ere, norbaitek abluziorik gabe entzuten badu eta gero abluzioa egiten badu, derrigorrezkoa dela ahuspeztzea, adierazpen hau Sufyan-en iritzia da. Ats Tsauri, Ahli Kufa eta Ishaq. Zientzialari batzuek uste dute prosternazio errezitazioak ahozkatu nahi duen eta bikaintasuna espero duen edonorentzat aginduta daudela eta ez egitea ere zilegi dela. Benetako hadith batekin eztabaidatzen dute, hain zuzen ere, Zaid bin Thabiten haditharekin, zeinak esan zuen: An Najm sura irakurri nuen Rasulullah Sallallahu 'alaihi wasallam-en aurrean, baina ez zen ahozkatu -tilawah-. Umarrek kontatutako haditharekin ere eztabaidatzen dute, As Sajdah bertsoa pulpituan irakurri zuela, gero jaitsi eta berehala ahozkatu zela, eta hurrengo ostiralean berriro irakurri zuela, jendea ahozkatzeko prestatzen ari zela, esan zuen: 'Egia esan, prosternazio errezitazioak ez dira derrigorrezkoak guretzat, egin nahi dutenentzat bakarrik'. Garai hartan ez zen ahozkatu, ezta jendeak ere. Horregatik, zientzialari batzuek iritzi horri eusten diote, eta hori ere Shafi'i eta Ahmaden iritzia da.