Imam Tirmidzi : 370
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ أَخْبَرَنَا إِسْمَعِيلُ بْنُ أَبِي خَالِدٍ عَنْ الْحَارِثِ بْنِ شُبَيْلٍ عَنْ أَبِي عَمْرٍو الشَّيْبَانِيِّ عَنْ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ قَالَكُنَّا نَتَكَلَّمُ خَلْفَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الصَّلَاةِ يُكَلِّمُ الرَّجُلُ مِنَّا صَاحِبَهُ إِلَى جَنْبِهِ حَتَّى نَزَلَتْ{ وَقُومُوا لِلَّهِ قَانِتِينَ }فَأُمِرْنَا بِالسُّكُوتِ وَنُهِينَا عَنْ الْكَلَامِقَالَ وَفِي الْبَاب عَنْ ابْنِ مَسْعُودٍ وَمُعَاوِيَةَ بْنِ الْحَكَمِ قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَالْعَمَلُ عَلَيْهِ عِنْدَ أَكْثَرِ أَهْلِ الْعِلْمِ قَالُوا إِذَا تَكَلَّمَ الرَّجُلُ عَامِدًا فِي الصَّلَاةِ أَوْ نَاسِيًا أَعَادَ الصَّلَاةَ وَهُوَ قَوْلُ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ وَابْنِ الْمُبَارَكِ وَأَهْلِ الْكُوفَةِ و قَالَ بَعْضُهُمْ إِذَا تَكَلَّمَ عَامِدًا فِي الصَّلَاةِ أَعَادَ الصَّلَاةَ وَإِنْ كَانَ نَاسِيًا أَوْ جَاهِلًا أَجْزَأَهُ وَبِهِ يَقُولُ الشَّافِعِيُّ
[Ahmad bin Mani'-k] esan zigun; [Husyaim] esan zigun; [Isma'il bin Abu Khalid]-ek [Al Harith bin Syubail]-engandik [Abu Amru Asy Syaibani]-engandik [Zaid bin Arqam]-ek esan zuen: 'Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam'-en atzean hitz egiten ari ginen otoitzean. Gutako batek bere ondoan zegoen lagun batekin hitz egin zuen, azkenean bertso hau etorri zen arte: -Eta egon Ala-ren alde otoitzean apaltasunez'-. Orduan isiltzeko agindu ziguten eta otoitzean hitz egitea debekatu ziguten'. Esan zuen: 'Kapitulu honetan Ibn Mas'ud eta Mu'awiyah bin Al Hakam-en historia bat ere badago'. Abu Isak esan zuen: 'Zaid bin Arqam-en haditha benetakoa da. Jakintsu askok hadith hau praktikatzen dute, diote: 'Norbaitek otoitzean nahita edo ahaztu zaiolako hitz egiten badu, orduan bere otoitza errepikatu behar du'. Iritzi hau Sufyan Ats Tsauri-k, bin Al Mubarak-ek eta Kufako jendeak hartu zuten. Eta batzuek esan zuten: «Norbaitek otoitzean nahita hitz egiten badu, orduan bere otoitza errepikatu behar du, baina ahaztu egin zaiolako edo ergela delako hitz egiten badu, orduan bere otoitza nahikoa da; ez dago errepikatzeko beharrik». Iritzi hau Imam Shafi'ik hartu zuen.