حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ عَنْ عَطَاءِ بْنِ السَّائِبِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَإِنَّمَا صَلَّى النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الرَّكْعَتَيْنِ بَعْدَ الْعَصْرِ لِأَنَّهُ أَتَاهُ مَالٌ فَشَغَلَهُ عَنْ الرَّكْعَتَيْنِ بَعْدَ الظُّهْرِ فَصَلَّاهُمَا بَعْدَ الْعَصْرِ ثُمَّ لَمْ يَعُدْ لَهُمَاوَفِي الْبَاب عَنْ عَائِشَةَ وَأُمِّ سَلَمَةَ وَمَيْمُونَةَ وَأَبِي مُوسَى قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ ابْنِ عَبَّاسٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ وَقَدْ رَوَى غَيْرُ وَاحِدٍ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ صَلَّى بَعْدَ الْعَصْرِ رَكْعَتَيْنِ وَهَذَا خِلَافُ مَا رُوِيَ عَنْهُ أَنَّهُ نَهَى عَنْ الصَّلَاةِ بَعْدَ الْعَصْرِ حَتَّى تَغْرُبَ الشَّمْسُ وَحَدِيثُ ابْنِ عَبَّاسٍ أَصَحُّ حَيْثُ قَالَ لَمْ يَعُدْ لَهُمَا وَقَدْ رُوِيَ عَنْ زَيْدِ بْنِ ثَابِتٍ نَحْوُ حَدِيثِ ابْنِ عَبَّاسٍ وَقَدْ رُوِيَ عَنْ عَائِشَةَ فِي هَذَا الْبَابِ رِوَايَاتٌ رُوِيَ عَنْهَا أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا دَخَلَ عَلَيْهَا بَعْدَ الْعَصْرِ إِلَّا صَلَّى رَكْعَتَيْنِ وَرُوِيَ عَنْهَا عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ نَهَى عَنْ الصَّلَاةِ بَعْدَ الْعَصْرِ حَتَّى تَغْرُبَ الشَّمْسُ وَبَعْدَ الصُّبْحِ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ وَالَّذِي اجْتَمَعَ عَلَيْهِ أَكْثَرُ أَهْلِ الْعِلْمِ عَلَى كَرَاهِيَةِ الصَّلَاةِ بَعْدَ الْعَصْرِ حَتَّى تَغْرُبَ الشَّمْسُ وَبَعْدَ الصُّبْحِ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ إِلَّا مَا اسْتُثْنِيَ مِنْ ذَلِكَ مِثْلُ الصَّلَاةِ بِمَكَّةَ بَعْدَ الْعَصْرِ حَتَّى تَغْرُبَ الشَّمْسُ وَبَعْدَ الصُّبْحِ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ بَعْدَ الطَّوَافِ فَقَدْ رُوِيَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رُخْصَةٌ فِي ذَلِكَ وَقَدْ قَالَ بِهِ قَوْمٌ مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَنْ بَعْدَهُمْ وَبِهِ يَقُولُ الشَّافِعِيُّ وَأَحْمَدُ وَإِسْحَقُ وَقَدْ كَرِهَ قَوْمٌ مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَنْ بَعْدَهُمْ الصَّلَاةَ بِمَكَّةَ أَيْضًا بَعْدَ الْعَصْرِ وَبَعْدَ الصُّبْحِ وَبِهِ يَقُولُ سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ وَمَالِكُ بْنُ أَنَسٍ وَبَعْضُ أَهْلِ الْكُوفَةِ

[Qutaibah]-k esan zigun; [Jarir]-ek ['Atha` bin Sa'ib-engandik] [Sa'id bin Jubair-engandik] [Ibn Abbas-engandik] esan zuen: 'Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam-ek bi rak'ah otoitz egin zituen Asr-en ondoren, musulmanen ondasunen zaintzapean zegoelako, beraz, lanpetuta zegoen eta ezin zituen bi rak'ah otoitz egin eguerdiko otoitzen ondoren. Beraz, bi rak'ah egin zituen Asr-en ondoren, eta ez zituen berriro egin'. Kapitulu honetan 'Aisyah, Umm Salamah, Maimunah eta Abu Musa'-ren hadith-ak ere badaude. Abu Isak esan zuen: 'Ibn Abbasen haditha hasan hadith bat da, eta narratzaile askok Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam-engandik kontatu dute Asr-en ondoren bi rak'ah otoitz egin zituela. Eta horrek kontraesanean jartzen du berak -Profetak- kontatu zuenarekin - Asr-en ondoren otoitza ilunabar arte debekatu zuela esanez'. Ibn Abbasen haditha benetakoagoa da, bertan bi rak'ah otoitzak ez zituela errepikatu adierazten duelako. Eta Zaid bin Thabitek egindako hadith bat ere kontatu da, Ibn Abbasen haditharen antzekoa dena. Eta 'Aisyahk egindako hainbat hadith ere kontatu dira, eta horien arabera, sallallaahu 'alaihi wasallam profetak ez zuen inoiz hura ikustera etorri - 'Aisyah - Asar garaiaren ondoren, bi rak'ah otoitz egin ez bazituen behintzat. Eta 'Aisyahk, Umm Salamahek, sallallaahu 'alaihi wasallam profetak egindako beste narrazio batek, asr ondoren ilunabar arte otoitz egitea debekatu zuela, eta egunsentiaren ondoren egunsentira arte otoitz egitea debekatu zuela. Eta zientzialari adituek adosten dutena da otoitza debekatuta dagoela Asar ondoren ilunabar arte, eta egunsentiaren ondoren egunsentira arte otoitz egitea. Baztertutakoak izan ezik, hala nola Mekan Asar ondoren ilunabar arte otoitz egitea eta egunsentiaren ondoren egunsentira arte tawaf egin ondoren. Profetak (bakea eta bedeinkapena izan bedi haren gainean) kontatzen duenez, gai honetan barkamena eman zuen. Hau izan zen Profetaren Lagunen (bakea eta bedeinkapena izan bedi haren gainean) eta ondoren etorri ziren jakintsu talde baten iritzia. Iritzi bera zuten Imam Shafi'ik, Ahmadek eta Ishaqek ere. Bitartean, Profetaren Lagunen (bakea eta bedeinkapena izan bedi haren gainean) eta ondoren etorri ziren jakintsu talde batek ere makruh zela uste zuen Mekan Asr eta Fajr ondoren otoitz egitea. Iritzi bera zuten Sufyan Ath Thaurik, Malik ibn Anasek eta Kufako jende batzuek.