Imam Tirmidzi : 162
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ عَنْ ثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ رَبَاحٍ الْأَنْصَارِيِّ عَنْ أَبِي قَتَادَةَ قَالَذَكَرُوا لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَوْمَهُمْ عَنْ الصَّلَاةِ فَقَالَ إِنَّهُ لَيْسَ فِي النَّوْمِ تَفْرِيطٌ إِنَّمَا التَّفْرِيطُ فِي الْيَقَظَةِ فَإِذَا نَسِيَ أَحَدُكُمْ صَلَاةً أَوْ نَامَ عَنْهَا فَلْيُصَلِّهَا إِذَا ذَكَرَهَاوَفِي الْبَاب عَنْ ابْنِ مَسْعُودٍ وَأَبِي مَرْيَمَ وَعِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ وَجُبَيْرِ بْنِ مُطْعِمٍ وَأَبِي جُحَيْفَةَ وَأَبِي سَعِيدٍ وَعَمْرِو بْنِ أُمَيَّةَ الضَّمْرِيِّ وَذِي مِخْبَرٍ وَيُقَالُ ذِي مِخْمَرٍ وَهُوَ ابْنُ أَخِي النَّجَاشِيِّ قَالَ أَبُو عِيسَى وَحَدِيثُ أَبِي قَتَادَةَ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَقَدْ اخْتَلَفَ أَهْلُ الْعِلْمِ فِي الرَّجُلِ يَنَامُ عَنْ الصَّلَاةِ أَوْ يَنْسَاهَا فَيَسْتَيْقِظُ أَوْ يَذْكُرُ وَهُوَ فِي غَيْرِ وَقْتِ صَلَاةٍ عِنْدَ طُلُوعِ الشَّمْسِ أَوْ عِنْدَ غُرُوبِهَا فَقَالَ بَعْضُهُمْ يُصَلِّيهَا إِذَا اسْتَيْقَظَ أَوْ ذَكَرَ وَإِنْ كَانَ عِنْدَ طُلُوعِ الشَّمْسِ أَوْ عِنْدَ غُرُوبِهَا وَهُوَ قَوْلُ أَحْمَدَ وَإِسْحَقَ وَالشَّافِعِيِّ وَمَالِكٍ و قَالَ بَعْضُهُمْ لَا يُصَلِّي حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ أَوْ تَغْرُبَ
[Qutaibah-k] esan zigun; [Hammad bin Zaid-ek] [Thabit Al Bunani-rengandik] [Abdullah bin Rabah Al Ansari-rengandik] [Abu Qatadah-rengandik] esan zuen: 'Laguntzaileek sallallaahu 'alaihi wasallam Profetari aipatu zioten otoitzak galdu zituztela lo zeudelako, beraz, esan zuen: 'Lo dagoenean ez dago gutxietsitzerik, baina gutxietsitzea kontziente zaudenean da - lo ez zaudenean -. Beraz, zuetako batek otoitz egitea ahazten badu edo loak hartzen badu, otoitz egin dezala gogoratzen duenean'. Esan zuen: 'Kapitulu honetan Ibn Mas'ud, Abu Maryam, Imran bin Hushain, Jubair bin Muth'im, Abu Juhaifah, Abu Sa'id, 'Amru bin Umayyah Adl Dlamri eta Dzu Mikhbar-en narrazioak ere badaude, Dzu Mikhmar ere deitua - hau da, An Najasyi-ren semearen semea -'. Abu Isak esan zuen; Abu Qatadah-ren haditha hasan sahih da. Adituek iritzi desberdinak dituzte lokartu edo ahaztu egin delako otoitz egiteari uko egiten dion pertsona bati buruz, eta gero esnatzen denean edo gogoratzen denean otoitz egiteko denbora amaitu denean, hau da, eguzkia irten edo sartu denean. Batzuek esan zuten: "Esnatzen denean edo gogoratzen denean egin behar du, eguzkia irten edo sartu arren". Hau da Ahmad, Ishaq, Shafi'i eta Malik-en iritzia. Beste batzuek, berriz, esan zuten: "Ez zaio baimenik otoitz egitea eguzkia irten edo sartu arte".